Innocenty III (łac.Innocentius III, właśc.Lotario de' Conti di Segni; ur. między końcem września 1160 a 8 stycznia 1161[1] wAnagni, zm.16 lipca1216 wPerugii[2]) –papież od 8 stycznia 1198 do 16 lipca 1216[3].
Uważany za jednego z najwybitniejszych i najpotężniejszych pod względem władzy politycznej papieży[2][3].
Wyznawał teokratyczny pogląd, zgodnie z którym, będąc namiestnikiem i wikariuszem Chrystusa na ziemi[3], stoi między Bogiem a ludźmi, władając całym światem.Kolegium kardynalskie było dla niego zastępemlewitów (por.Lb 1,50; 3,6n; 8,16), mając swój udział w najwyższej władzy w Kościele[4].
Był synem Trazymunda z rodziny hrabiów Segni i Klarycji z rodu Scottich[2]. Naukę początkowo pobierał wRzymie, następnie studiował wParyżu iBolonii[2]. Stał się uczonymteologiem i jednym z największych znawców prawa swoich czasów[3]. Po studiach wrócił do Rzymu, gdzie sprawował różne kościelne urzędy zapontyfikatówLucjusza III,Urbana III,Grzegorza VIII iKlemensa III. Podczas pontyfikatu jego wuja, Klemensa III, otrzymał godnośćkardynalską (21 września 1190) jako diakonSS. Sergio e Bacco[2]. Podczas pontyfikatu jego poprzednika,Celestyna III z rodu Bobone, kardynał Lotario nie był angażowany do żadnych poważniejszych zadań w kurii ani wysyłany jako legat, choć regularnie występuje jako sygnatariusz bulli papieskich. W trakcie tego okresu dużo czasu poświęcał na medytacje i pisanie dzieł teologicznych.
Początek pontyfikatu i umacnianie władzy papieskiej
Nowy papież postanowił skorzystać z faktu, iż po śmierciHenryka VI (1197) troncesarski wciąż pozostawał nieobsadzony[2]. Chcąc wzmocnić swoją władzę w Rzymie iPaństwie Kościelnym odebrał przysięgę wierności od reprezentującego w mieście władzę cesarską prefekta Rzymu oraz senatora, który stał na straży praw miejskich i przywilejów Wiecznego Miasta. Dalszemu wzmacnianiu władzy papieskiej sprzyjał też fakt, że mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego byli zmęczeni rządami kolejnych niemieckich awanturników. Papieskie wojska odzyskały z ich rąk liczne włoskie ziemie. Wsparły go też miastaToskanii.
W tym czasie formalnym następcą Henryka był jego syn, czteroletniFryderyk II, król Sycylii. Żona zmarłego,Konstancja Sycylijska, która rządziła w imieniu małoletniego króla, poprosiła Innocentego III o ochronę jego tronu przed zakusami niemieckich baronów[2]. Papież wyraził zgodę, pod warunkiem, że Konstancja uzna papieża zasuwerena Sycylii[2] oraz cofnie decyzjeWilhelma I co do niektórych przywilejów, odebranych papiestwu za pontyfikatuHadriana IV. W 1198 papież wydał bullę, w której uznał Fryderyka II królem Sycylii[2]. Konstancja, która zmarła zanim dowiedziała się o bulli, ustanowiła Innocentego opiekunem króla.
Sytuacja w Niemczech sprzyjała planom papieża. Nasilała się walka pomiędzygibelinami a gwelfami. Oba stronnictwa wybrały i koronowały na króla swoich kandydatów. Papież nie opowiedział się wyraźnie po żadnej ze stron, jednak wydawało się, że jego sympatia skłania się kuOttonowi IV Welfowi[3], synowiHenryka Lwa, który był kandydatem gwelfów. Stronnicy oponenta Ottona –Filipa Szwabskiego – wysłali do papieża list, w którym protestowali przeciwko jego mieszaniu się w sprawy obsadzenia tronu[3]. Innocenty odpowiedział, że w tej materii dba jedynie o prawa kościoła i podkreślił, że jedynie następca świętego Piotra ma prawo do przyznania korony cesarskiej[3]. W 1201 papiestwo oficjalnie odpowiedziało się po stronie Ottona[2]. Dnia 3 lipca 1201 rokulegat papieski kardynał Guido z Palestriny ogłosił w katedrze w Kolonii, że Otton IV jest legalnym władcą Cesarstwa i zagroziłekskomuniką wszystkim, którzy odmówiliby uznania nowego króla.
W maju 1202 Innocenty III wydał dekret adresowany do księciaZähringen, w którym informował niemieckich możnych, jak wyglądać mają stosunki pomiędzy papiestwem a imperium. Sławny dokumentVenerabilem włączony został następnie doCorpus Iuris Canonici[2]. Wśród jego najważniejszych punktów należy wymienić wprowadzenie następujących zasad:
Niemieccy książęta mają prawo do wyboru króla, który następnie zyskuje tytuł cesarza.
Prawo takie zostało im przyznane przez Stolicę Apostolską po tym, jak godność cesarska przeszła z Greków na Niemców w osobieKarola Wielkiego.
Papieżowi przysługuje prawo do orzeczenia, czy wybór króla został przeprowadzony zgodnie z prawem oraz czy zasługuje on na tytuł cesarza. Papież dokonuje również koronacji. Ostateczna decyzja powinna leżeć w gestii głowy Kościoła dlatego, by papież nie był zmuszony do koronacjiheretyka,poganina lub osoby objętej ekskomuniką.
Jeśli papież uzna, że wybrana na króla osoba nie zasługuje na taki zaszczyt, książęta wybierają nowego władcę. Jeśli odmówią ponownego wyboru, papież ma prawo sam podjąć decyzję o tym, kto będzie rządził imperium.
Jeśli książęta wybiorą dwóch kandydatów do tronu, papież powinien wziąć udział w negocjacjach i spróbować doprowadzić do ugody pomiędzy elektorami. Jeśli ugoda nie zostanie osiągnięta po określonym czasie, papież sam decyduje, który z dwóch kandydatów otrzyma koronę[2]. Decyzję swoją musi oprzeć nie na liczbie popierających go książąt, a na osądzie co do kwalifikacji kandydata.
Dokument papieski poparło wielu książąt. Wsparcie otrzymał też Otton. Nie trwało ono jednak długo. Już w 1203 większość możnych opowiadała się za Filipem[3]. Przyczyną takiego stanu rzeczy był charakter Ottona – człowieka porywczego, który często obrażał nawet swoich najlepszych przyjaciół[3]. W 1207 odwrócił się od niego też papież[3]. Wysłał on dwóch kardynałów, którzy mieli wymusić na Ottonie uznanie Filipa królem. Jednak 21 czerwca 1208 ludzie Ottona zamordowali Filipa. W efekcie podczas spotkania parlamentu we Frankfurcie Otton został jednogłośnie wybrany królem (11 listopada 1208)[2]. Rok później 4 października 1209 otrzymał z rąk Innocentego III koronę cesarską[2].
Przed koronacją przyszły cesarz obiecał, że uznaje prawa Kościoła do posiadłości Spoleto i Ankony, obiecał, że będzie wspomagał papieża w egzekwowaniu praw jako suwerena Sycylii, zapewniał, że władza świecka nie będzie mieszała się do wyboru na stanowiska kościelne[3]. Duchowni mieli ponadto otrzymać prawo do nieskrępowanego odwoływania się do papieża. W rękach kościoła miała pozostać całość decyzji związanych z hierarchią. Otton zapewniał również Kościołowi swoją pomoc w tępieniu herezji[3].
Wkrótce po koronacji nowy cesarz złamał swoje obietnice[2]. Jego wojska najechały Ankonę, Spoleto i inne posiadłości Kościoła[2]. Cesarz oddał je w lenno swoim zwolennikom. Dokonał również najazdu na Sycylię[3]. Po licznych napomnieniach Innocenty III ekskomunikował cesarza (18 listopada 1210), a swoją decyzję potwierdził podczas synodu w Rzymie w marcu 1211[2]. Następca św. Piotra szukał sojusznika w osobie francuskiego królaFilipa Augusta. Uzyskał też wsparcie większości niemieckich książąt, którzy przestali uznawać ekskomunikowanego władcę i wybrali królem Fryderyka II z Sycylii (wrzesień 1211). Wybór potwierdzono rok później w obecności papieskiego legata i Filipa Augusta. Gdy młody król złożył te same obietnice co Otton IV i przyrzekł ponadto, że nigdy nie włączy Sycylii do Imperium, papież zatwierdził jego wybór. Fryderyka koronowano 12 lipca 1215 roku[3].
Otton, opuszczony przez większość książąt, sprzymierzył się z królem Anglii i rozpoczął wojnę przeciwko Francji. Po przegranejbitwie pod Bouvines (27 lipca 1214) stracił resztki poparcia w Niemczech. Zmarł w 1218.
Pieczęć woskowa z bulli papieskiej Innocentego III
Gdy Lotario został papieżem toczyła się wojna pomiędzy Filipem Augustem a królem AngliiRyszardem Lwie Serce[2]. Biskup Rzymu, jako główna postać chrześcijańskiego świata, chciał doprowadzić do zakończenia wszystkich walk pomiędzy chrześcijańskimi władcami. Wysłał kardynała Piotra z Kapui, który zagroził obu królominterdyktem, jeśli w ciągu dwóch miesięcy nie zawrą pokoju lub rozejmu na okres co najmniej 5 lat. Obaj królowie spotkali się jeszcze w styczniu 1198 roku i doszło do podpisania rozejmu.
Legat zagroził ponadto interdyktem Filipowi Augustowi, jeśli ten nie wróci do swojej żonyIngeborgi Duńskiej[2]. Król bowiem porzucił ją dlaAgnieszki, córki księcia Meran. Gdy Filip odmówił dotrzymania przysięgi małżeńskiej papież w grudniu1199 r. objął interdyktem całą Francję. Filip opierał się przez 9 miesięcy. W końcu gdy zaczęły się niepokoje wśród ludu i możnych, odesłał Agnieszkę. Interdykt został uchylony we wrześniu1200 r., jednak do ostatecznego pogodzenia się Ingeborgi z Filipem papież doprowadził dopiero w 13 lat później.
W pewnym momencie pojawiła się przed Innocentym okazja do umocnienia władzy papieskiej w Anglii. Po śmierciarcybiskupa Canterbury Huberta (1205), grupa młodych mnichów wybrała w tajemnicy jego następcę, Reginalda. Wyboru dokonano bez udziału biskupów i aprobaty króla. Reginalda poproszono, by nie ujawniał faktu wyboru, dopóki nie zostanie on zatwierdzony przez papieża. Jednak w drodze do Rzymu Reginald ogłosił się arcybiskupem elektem. Zaskoczeni biskupi wysłali do Wiecznego Miasta swojego przedstawiciela – Petera of Anglesham – który miał zaprotestować przeciwko niekanonicznemu wyborowi. Postępowanie Reginalda zaskoczyło również mnichów, którzy go wybrali. Wycofali oni swoje poparcie dla niego i 11 grudnia 1205 roku wybrali królewskiego kandydata Johna de Grey. W sporze pomiędzy mnichami a biskupami Innocenty opowiedział się po stronie mnichów.
Papież unieważnił wybór Reginalda jako niekanoniczny. Jednak unieważnił też wybór de Greya, argumentując, że został on dokonany zanim Stolica Apostolska oficjalnie nie stwierdziła nieważności wyboru Reginalda. W odwołaniu de Greya nie przeszkodziła papieżowi interwencja króla Anglii, który oferował w zamian za jego uznanie 3000 marek. Mnichów poproszono o ponowny wybór, a Innocenty wskazał na Stephena Langtona, rektora uniwersytetu w Paryżu, Anglika, którego papież uczynił kardynałem[2]. Langton został arcybiskupem 17 czerwca1207 r. Innocenty poinformował królaJana o tym fakcie. Jan odmówił uznania wyborów i zapowiedział, że nie wpuści Langtona do swojego kraju. Ponadto zemścił się na mnichach, wypędzając ich z klasztoru i zajmując ich dobra. W odpowiedzi Innocenty nałożył na królestwo interdykt (24 marca 1208)[2]. Gdy król nie przestał prześladować mnichów został ekskomunikowany w 1209 i oficjalnie pozbawiony przez Innocentego korony w 1212. Na wykonawcę swych decyzji papież wyznaczył króla francuskiego Filipa.
Filip zagroził inwazją, możni i duchowni zaczęli opuszczać Jana. Ten uległ i obiecał legatowi papieskiemu, że uzna Langtona jako arcybiskupa Canterbury, pozwoli wypędzonym duchownym powrócić do Anglii oraz zrekompensuje klerowi poniesione straty. Posunął się nawet dalej – jak się wydaje z własnej inicjatywy – oddając papieżowi całe królestwo i uznając się za jegowasala. Zobowiązał ponadto siebie i kolejnych królów Anglii do płacenia 1000 marek rocznie na rzecz Watykanu. W następnych latach (1213 i 1214) papież anulował swoje niekorzystne dla Jana decyzje[2]. Część możnych była niezadowolona z faktu przekazania Anglii w lenno papieżowi. Nie podobało im się też okrucieństwo Jana i łamanie przez niego prawa. Wymusili oni na królu podpisanieWielkiej Karty Praw[2]. Papież, jako suweren królestwa, nie uznał tego aktu.
Papież aktywnie włączał się w politykę wielu krajów.EkskomunikowałAlfonsa IX z Leon za małżeństwo z bliską krewną i doprowadził do ich separacji. Anulował, z podobnych powodów, małżeństwo portugalskiego następcy tronu Alfonsa z Urracą. OdPedra II Aragońskiego otrzymał w lennie jego królestwo i koronował Pedra w1204 r.
Przygotował krucjatę przeciwko Maurom i był jednym z głównych architektów decydującej dla losów Europybitwy pod Las Navas de Tolosa (1212), która doprowadziła do załamania potęgi muzułmanów na Półwyspie Iberyjskim.
Starał się chronić ludność Norwegii przed ich okrutnym królem,Sverrim, a po jego śmierci brał udział w mediacjach pomiędzy dwoma kandydatami do tronu. Mediował również pomiędzy królem WęgierEmerykiem a jego zbuntowanym bratemAndrzejem, wysłałlegata, który koronował króla Bułgarii. W1204 r. przywrócił dyscyplinę wśród polskiego duchowieństwa. Brał udział w mediacjach pomiędzy kandydatami do korony Szwecji, próbował przeciągnąć Greków na stronę zachodniego chrześcijaństwa. Za jego pontyfikatu władza papieska rozciągnęła się niemal na cały chrześcijański świat.
Innocenty III zatwierdza regułęfranciszkańską, fresk Giotta z końca XIII w.
Jak innym papieżom leżało mu na sercu wyzwolenieZiemi Świętej. W tym celu zorganizowałIV krucjatę[2]. Już w pierwszym roku swojego pontyfikatu Innocenty rozpoczął walkę z herezjąalbigensów[2]. Wysłał do nich z misją kilku mnichów, następnie biskupa i dwóch legatów. Ich misje nie dawały żadnych rezultatów, a albigensi rośli w siłę. Gdy w 1208 zabili jednego z papieskich legatów Innocenty III postanowił użyć siły. Nakazał biskupom nałożenie interdyktu na morderców oraz miasta, które udzielały im schronienia. Papież zwrócił się szczególnie przeciwko hrabiemuRajmundowi z Tuluzy, który już wcześniej został ekskomunikowany przez zamordowanego legata. Papież podejrzewał, że to Rajmund był inicjatorem morderstwa. Pomimo tego, że hrabia zaprzeczał, jakoby miał z nim coś wspólnego, Innocenty wezwał mieszkańców Francji do walki z albigensami. Na czele krucjaty przeciwko heretykom stanąłSzymon z Montfort.
Najważniejszym jednak dziełem Innocentego III było zwołanieIV Soboru Laterańskiego, który rozpoczął się 11 listopada1215 r.[2].
Innocenty III był nie tylko papieżem-politykiem. Za czasów jego pontyfikatu doszło do innych znaczących dla Kościoła wydarzeń. To właśnie wtedyświęty Dominik iświęty Franciszek przedłożyli papieżowi reguły nowychzakonów, które miały zmienić świat[3]. Papież zatwierdził obiereguły[5]. Zatwierdził też inne, mniejsze zgromadzenia zakonne, takie jakZakon Świętego Ducha (23 kwietnia 1198) czy Zakon Trójcy Przenajświętszej (Trynitarze) (17 grudnia 1198). W 1209 roku wysłałcysterskiego mnicha Christiana doPrus, z zadaniem nawracania tamtejszych pogan. W Rzymie był inicjatorem powstania, istniejącego do dziś, szpitala Santo Spirito.
Innocentyzmarł namalarię w Perugii, w czasie podróży apostolskiej poItalii, podczas której organizowałV krucjatę zaproponowaną przez Sobór Laterański[3]. Jego ciało spoczęło wkatedrze w Perugii, skąd zostało przeniesione, zapontyfikatuLeona XIII, na Lateran (grudzień 1891)[2].
Za pontyfikatu Innocentego III pogłębiały się związki Kościoła wPolsce ze Stolicą Apostolską. W czasieSoboru Laterańskiego IV w obradach wzięła udział delegacja polskich purpuratów z arcybiskupem gnieźnieńskimHenrykiem Kietliczem na czele[3]. W skład grupy polskich ojców soborowych weszli ponadto: biskup krakowskiWincenty Kadłubek, biskup włocławskiBarth, biskup wrocławskiWawrzyniec i ordynariusz lubuski równieżWawrzyniec[3]. Biskupi po powrocie do Polski wcielali w życie reformy gregoriańskie, dotyczące dyscypliny kościelnej oraz uwolnienia Kościoła spod władzy świeckiej[3]. Biskup Kietlicz spotykał się ze zdecydowanym oporemksięcia wielkopolskiegoWładysława Laskonogiego[3]. W tych sporach znaczącą rolę odegrały przysyłane przez papieża z Rzymu bulle. Papież Innocenty III nadał też biskupowi gnieźnieńskiemu uprawnienia legata w związku z prowadzoną przez cystersów zŁekna misją wśródPrusów[3]. Liczba nawróceń wzrosła do tego stopnia, iż Innocenty III ustanowił dla Prus pierwszego biskupa: był nim cystersChrystian z Oliwy[3].
↑Współczesna biografia Innocentego III (Gesta Innocentii Papae w: J.P. Migne,Patrologia Latina, vol. 214, kol. XVIII–XIX), podaje, że w chwili nominacji kardynalskiej (tj. 22 września 1190) miał 29 lat, a w chwili wyboru na papieża 8 stycznia 1198 miał skończone 37 lat.
↑Michał Gryczyński: Leksykon papieży. Katowice: „Książnica”, 2007, s. 110.ISBN 978-83-7132-964-7.
↑Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 28-30.ISBN 83-910410-0-X.
_001.jpg)
.jpg)
_002.jpg)
