 | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |||
| Zawód, zajęcie | |||
| |||
Hugo Gaudig (ur.5 grudnia1860 wStöckey, zm.2 sierpnia1923 wLipsku) –niemieckipedagog[1], jeden z czołowych reformatorów szkolnictwa niemieckiego[2].
W latach 1874–1879 uczył się w gimnazjum wNordhausen, a od 1879 do 1886 roku studiowałteologię,filozofię orazniemiecką filologię naUniwersytecie w Halle. W 1883 roku napisał pracę na temat podstawowych zasad estetykiArthura Schopenhauera, a w 1886 rozprawę teologicznąÜber den Begriff der Persönlichkeit Gottes oraz filologicznąWolframs Parzival. W 1887 roku został nauczycielem w gimnazjum wHalle, od 1887 do 1896 roku pracował w gimnazjum wGerze, a przez następne cztery lata ponownie uczył w Halle, gdzie pełnił również funkcję dyrektora gimnazjum. 28 lipca 1888 roku poślubił Marianne Burghardt (1863–1945)[3].
W 1900 roku został dyrektorem Szkoły dla Dziewcząt i Seminarium Nauczycielskiego ze Szkołą Ćwiczeń w Lipsku[1]. Sukcesom w pracy pedagogicznej towarzyszył wzrost liczby uczniów co spowodowało, że w 1907 roku szkoła została podzielona a Gaudig przeniósł się do nowej placówki przy Döllnitzer Straße. W 1908 roku został członkiem Königlichen Akademie gemeinnütziger Wissenschaften wErfurcie i jednocześnie odmówił przyjęcia profesury naUniwersytecie w Lipsku chcąc w dalszym ciągu aktywnie pracować w zawodzie nauczyciela gimnazjalnego. Podczas pracy pedagogicznej, w celach edukacyjnych oraz podnoszenia kwalifikacji zawodowych, organizował krajowe wycieczki szkolne i zagraniczne, m.in. w 1921 roku taką wycieczkę zorganizował doRygi. W latach 1921–1922 był gospodarzemPädagogische Wochen w Lipsku organizowanych przez Centralny Instytut Edukacji wBerlinie[3].
Zainteresowania naukowe Gaudiga koncentrowały się wokół zagadnień dydaktycznych i wychowawczych związanych z kształtowaniem osobowości uczniów poprzez wpływ na ich cechy indywidualne, aktywność oraz na ich środowisko kulturalne i społeczne. Jako zwolennikszkoły pracy intelektualnej za cel postawił sobie wypracowanie takiego modelu edukacji, w którym uczniowie będą mogli opanować techniki pracy umysłowej i samodzielnie się nimi posługiwać[1]. Zasadą uczenia się poprzezwolną pracę intelektualną położył podbudowę pod demokratyczną szkołę, w której głos i udział mają wszystkie zainteresowane strony, jednakże zachęcał nauczycieli oraz uczniów do odpowiedzialnego korzystania z tej wolności[2].
Gaudig, poprzez publikacje oraz pozytywne wyniki podejmowanych działań w praktyce pedagogicznej, był centralną postacią w ruchu odnowy niemieckiego szkolnictwa[2] i wywarł wpływ na rozwój działalności eksperymentalnej w szkolnictwie powszechnym[1].
