Żydzi (chiń. 犹太,Yóutài) pojawili się wChinach prawdopodobnie w okresiedynastii Tang (618-907). Pierwotnie osiedlali się w prowincjiGuangdong. Arabski historyk Abu Zajd wymienił Żydów wśród 120 tysięcy cudzoziemców wymordowanych wKantonie podczas rebelii pod wodząHuang Chao, u schyłku panowania dynastii Tang.
WX iXI wieku Żydzi wyemigrowali do prowincjiHenan. Ich głównym ośrodkiem stał sięKaifeng, gdzie posiadalisynagogę zrabinem umiejącym czytać pohebrajsku. O licznych koloniach żydowskich w Chinach wspominali m.in.Marco Polo,Jan z Montecorvino iMuhammad Ibn Battuta. Po śmierci ostatniego rabina w połowieXIX wieku społeczność żydowska w Kaifengu rozpadła się, a sami Żydzi zasymilowali się z ludnością chińską.
Na przełomieXIX iXX wieku powstały nowe społeczności żydowskie wSzanghaju,Tiencinie czyHarbinie. WMandżurii osiedliło się wówczas wielurosyjskich Żydów. Społeczność żydowska w Mandżurii posiadała własne synagogi, szkoły, stołówki czy schroniska dla biednych. Wiele przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych w Mandżurii należało właśnie do rosyjskich Żydów. W latach 30. i 40. liczba mandżurskich Żydów zwiększyła się wskutek napływu uciekinierów zEuropy.
Po1945 roku większość chińskich Żydów wyjechała doAustralii, Ameryki iZSRR.
W latach 50.XX wieku zniszczona synagoga w Kaifengu została odrestaurowana i zamieniona w muzeum.