Urodził się w rodzinie żydowskiej. Odbył studia na uniwersytecie w Berlinie i we Fryburgu Bryzgowijskim. W latach 20 XX w. był członkiem Partii Socjaldemokratycznej, stając się marksistą. Od 1933 podejmował współpracę zMaxem Horkheimerem, dyrektorem Instytutu Badań Społecznych (Institut für Sozialforschung) na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. Wspólnie z nim oraz z innymi reprezentantamiszkoły frankfurckiej udał się na emigrację doUSA po tym, gdy do władzy doszła partiaNSDAP zAdolfem Hitlerem na czele. Od 1940 obywatel Stanów Zjednoczonych, w tym samym roku opublikowałRozum i rewolucję (Reason and Revolution, polski przekład w 1966), którą poświęcił myśliG. Hegla. PodczasII wojny światowej, a także niedługo po jej zakończeniu, pracował dla służb wywiadowczych USA, po czym został profesoremUniwersytetu Brandeisa w Waltham w stanie Massachusetts (1953–1965). W 1965 objął katedrę naUniwersytecie Kalifornijskim w San Diego.
W pracyEros i cywilizacja podejmuje polemikę z tezą Freuda o konieczności represji w procesie sublimacji i stawia hipotezę co do możliwości nierepresywnej kultury, bazując na Schillerze oraz na greckim antyku. Kluczowymi figurami stają się dla niego Narcyz i Orfeusz. W 1957 wydał książkę krytykującą „marksizm sowiecki”, w swoich innych pracach również polemizuje z praktyką i teorią „socjalizmu realnego” (stąd uważa się go czasem za marksistę wolnościowego). Jego książki, zwłaszczaEros i cywilizacja, były bardzo popularne podczas rewolty 1968 roku. On sam początkowo podszedł do niej entuzjastycznie, by później uznać wszelkie ruchy oporu wobeckapitalizmu za z góry wpisane w jego logikę. W czasach hipisów zasłynął stwierdzeniem że „kwiaty nie mają mocy”, co miało odnosić się do wiary, jakąhipisi pokładali w naturze.Nowa Lewica stworzyła hasło „Marks, Mao, Marcuse”. Sam Marcuse odcinał się jednak od tego rodzaju skojarzeń, twierdził, że nie reprezentuje Nowej Lewicy i nie rości sobie pretensji do bycia jej liderem czy rzecznikiem[1]. Podkreślał także, że jego idee są banalizowane przez media a ich sens w przekazach medialnych jest wykrzywiony[1].
Mimo popularnościErosa i cywilizacji wśród niemieckich studentów Marcuse zyskał światową popularność za sprawąCzłowieka jednowymiarowego (One-Dimensional Man, wyd. 1964, polski przekład 1991). Doprowadziła ona do tego, że w drugiej połowie lat 60 XX w. stał się osobą znaną nie tylko w USA. Stworzył teorię, według której nadmiar dóbr materialnych sprawił, że robotnicy nie stanowią już siły rewolucyjnej w zachodnich społeczeństwach współczesnego świata. Ową teorię przyjęły ruchy studenckie amerykańskie i europejskie, a zwłaszcza w Republice Federalnej Niemiec, gdzie w trakcie protestów studenckich prowadził w maju 1968 wykłady. Od 1972 krytycznie zdystansował się od swoich niektórych uczniów. W 1972 wydał pracęCounter-revolution and Revolt, w której zawarł chłodną ocenę tzw. „chłopięcej walki”, którą rozwijał wcześniej wAn Essay on Liberation z 1966 r. Według Alana Palmera: „gdy umierał, 31 lipca 1979 r., był już jednym z proroków wczorajszego dnia”[2].
Rozum i rewolucja. Hegel a powstanie teorii społecznej, tłum. Danuta Petsch, Warszawa 1966, Wyd.KiW (Reason and revolution: Hegel and the rise of social theory 1941)
Eros i cywilizacja, tłum.Hanna Jankowska, Arnold Pawelski, Warszawa 1998, Wyd.Muza S.A.,ISBN 83-7200-107-3 (Eros and Civilization A Philosophical Inquiry into Freud, 1955)
Człowiek jednowymiarowy: badania nad ideologią rozwiniętego społeczeństwa przemysłowego, Wstęp Wieslaw Gromczyński, tłum. Stanisław Konopacki, Zofia Koenig i inni, Warszawa 1991, Wyd.PWN,ISBN 83-01-10041-9 (One-Dimentional Man Studies in The Ideology of Advanced Industrial Society, 1964)
Teksty w antologiach:
Walka z liberalizmem w totalitarnej koncepcji państwa, tłum. Jerzy Łoziński, [w:] Jerzy Łoziński (red.),Szkoła frankfurcka,Kolegium Otryckie, Warszawa 1985–1987
O pojęciu istoty, tłum. Jerzy Łoziński, [w:] ibid.
Filozofia a teoria krytyczna, tłum. Jerzy Łoziński, [w:] ibid. (wraz zMaxem Horkheimerem)
O pewnych społecznych implikacjach współczesnej techniki, tłum. Janusz Stawiński, [w:] ibid.
Kontrrewolucja i rewolta, tłum. b.d. [w:]Stefan Morawski (red.),Zmierzch estetyki – rzekomy czy autentyczny?Czytelnik, Warszawa 1987
Trwałość sztuki: przeciw określonej estetyce marksistowskiej, tłum. b.d. [w:] ibid.
Walka z liberalizmem w totalitarnej koncepcji państwa, tłum. Jerzy Łoziński, [w:] Janusz Dobieszewski iMarek J. Siemek (red.),Marksizm XX wieku. Antologia tekstów,Wyd. Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1990
Triumf pozytywnego myślenia: jednowymiarowa filozofia, tłum. Marek Kozłowski, [w:] ibid.
Esej o wyzwoleniu, tłum. Marek Palczewski i Stanisław Konopacki, [w:] ibid.
Teksty w periodykach:
Przyczynki do fenomenologii materializmu historycznego, tłum.Jerzy Łoziński, [w:] „Colloquia Communia” nr 4-5 (9-10), Warszawa 1983
O problemie dialektyki, tłum. Janusz Stawiński, [w:] ibid.
Filozofia a teoria krytyczna, tłum. Jerzy Łoziński, [w:] ibid.
Trwałość sztuki: przeciw określonej estetyce marksistowskiej, tłum. b.d. [w:] „Literatura na Świecie” nr 5 (142), Warszawa 1983
Socjalizm narodowy contra Hegel, tłum. Danuta Petsch, [w:] „Pismo literacko-artystyczne” nr 4 (47), Warszawa 1986
Humanizm socjalistyczny? tłum. b.d. [w:] „Lewą Nogą” nr 11, Warszawa 1999
Nowe podstawy materializmu historycznego, cz.1, tłum. b.d. [w:] „Lewą Nogą” nr 13, Warszawa 2001
Jan Szewczyk,Eros i rewolucja. Krytyka antropologii humanistycznej Herberta Marcuse,Wiedza Powszechna, Warszawa 1971
Józef Borgosz,Herbert Marcuse i filozofia trzeciej siły,PWN, Warszawa 1972
Leszek Kołakowski,Herbert Marcuse – Marksizm jako utopia Nowej Lewicy, [w:] Leszek Kołakowski,Główne Nurty Marksizmu,Instytut Literacki, Paryż 1978 [to samo również jako osobne broszury, nakładem Wydawnictwa Grot, Warszawa 1981 i Wydawnictwa OSA, b.m.w. (Warszawa), b.d.w. (1981)]
Jerzy Wasserman,Krytyczna teoria społeczeństwa Herberta Marcusego,PWN, Warszawa 1979
Antoni Malinowski,Szkoła frankfurcka a marksizm,PWN, Warszawa 1979
