 Hank Jones (1985) | |||
| Imię i nazwisko | Henry W. Jones, jr | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 31 lipca 1918 | ||
| Data i miejsce śmierci | 16 maja 2010 | ||
| Instrumenty | |||
| Gatunki | |||
| Zawód | muzyk | ||
| Wydawnictwo | |||
| Powiązania | |||
| Zespoły | |||
| Thad Jones/Mel Lewis Orchestra The Great Jazz Trio | |||
| |||
Henry W. Jones, jr (ur.31 lipca1918 wVicksburgu, zm.16 maja2010 wNowym Jorku)[1] – afroamerykański muzykjazzowy, pianista,aranżer, kompozytor i bandlider. UhonorowanyNarodowym Medalem Sztuk iNEA Jazz Masters Award[2]. Brat jazzmanów:Thada iElvina.
Urodził się naPołudniuStanów Zjednoczonych, ale dorastał wPontiac w stanieMichigan, gdzie jego ojciec, Henry senior,diakon wKościele Baptystów, inspektor ds. drewna orazbluesowy gitarzysta-amator, kupił trzykondygnacyjny, murowany dom[3]. Był najstarszy z sześciorga rodzeństwa i już w dzieciństwie nazywano go „Hankiem”. Rodzina była bardzo muzykalna, ale blues i jazz, mimo młodzieńczych zainteresowań ojca, nie należały do ulubionych gatunków w domu. Jego matka, Olivia, śpiewała pieśni religijne i grała na fortepianie. Grały na nim również jego dwie siostry. Natomiast dwaj bracia tak jak on zostali muzykami jazzowymi: Thad – trębaczem, a Elvin – perkusistą. Od dzieciństwa pobierał lekcje klasycznej gry na fortepianie[3]. Jak twierdził: „Nigdy nie ćwiczyłem z własnej woli, musieli mnie przymuszać”[3]. Natomiast chętnie słuchał bluesa oraz nagrań pianistów jazzowych:Arta Tatuma,Fatsa Wallera,Duke’a Ellingtona,Earla Hinesa iTeddy’ego Wilsona[1][3]. Mając trzynaście lat zaczął występować w lokalnych orkiestrach, jeżdżących z koncertami do miast w Michigan iOhio. Podczas jednego z wyjazdów poznał saksofonistęLucky’ego Thompsona, który w 1944 rekomendował go do pracy w zespole trębacza i wokalisty„Hot Lips” Page’a w nowojorskim klubie Onyx[2].
Po przyjeździe doNowego Jorku często słuchał muzykówbebopowych oraz doskonalił swój warsztat pianistyczny, adaptując się do nowej stylistyki. W tym czasie grał w zespołachJohna Kirby’ego,Colemana Hawkinsa,Andy’ego Kirka,Billy’ego Eckstine’a iHowarda McGhee. Od 1947 do 1951 występował z grupą muzyków na koncertachJazz at the Philharmonic, organizowanych przezNormana Granza. Dzięki nim został pianistą w zespole Elli Fitzgerald, pracując z nią w latach 1948–1953. W 1952 i 1953 dokonał również nagrań zCharlie’em Parkerem[4]. Zdobyte doświadczenia sprawiły, że zdaniem krytyków „jego pianistyka stała się wyrafinowana, elokwentna, liryczna i nieskazitelna”[3].
Później współpracował z takimi artystami jakBenny Goodman,Artie Shaw,Milt Jackson iCannonball Adderley. Jego nabyta z biegiem czasu wszechstronność przydała mu się jakosidemanowi związanemu przez siedemnaście lat (1959–1975) z orkiestrami koncernuCBS[2]. Grał w studyjnej grupie muzycznej występującej w „The Ed Sullivan Show” i akompaniował m.in.Frankowi Sinatrze[3]. W tym czasie współpracował także z zespołami scenicznymi zBroadwayu, zarówno jako pianista jak i dyrygent. Uczestniczył m.in. w inscenizacjimusicaluAin’t Misbehavin[5]. 19 maja 1962 akompaniował aktorceMarilyn Monroe w słynnym wykonaniu piosenkiHappy Birthday, Mr President, którą zaśpiewała dlaJohna Fitzgeralda Kennedy’ego w nowojorskiej sali Madison Square Garden z okazji przypadających za dziesięć dni jego urodzin[5]. Od 1966 był stałym pianistą w Thad Jones/Mel Lewis Orchestra,big-bandzie współprowadzonym przez jego brata[2].
Pod konieclat 70. oraz wnastępnym dziesięcioleciu intensywnie nagrywał jako solista, w duetach z innymi pianistami (Johnem Lewisem iTommym Flanaganem) oraz szeregiem małych zespołów, zwłaszcza z The Great Jazz Trio. Grupa przyjęła swoją nazwę w 1976, kiedy podjął pracę w nowojorskim klubie The Village Vanguard. Przez kilka lat istnienia w składzie zespołu pojawili się:kontrabasiści –Ron Carter,Buster Williams,Eddie Gómez oraz perkusiści –Tony Williams,Al Foster iJimmy Cobb. Trio nagrywało także z trębaczemArtem Farmerem, saksofonistąBennym Golsonem i wokalistkąNancy Wilson. W 1994 wziął udział w projekcie kontrabasistyCharlie’ego Hadena i razem z nim nagrał album pt.Charlie Haden & Hank Jones – Steal Away – Spirituals, Hymns and Folk Songs. W następnym roku uczestniczył w nagraniach muzyki Afro-pop, realizowanych przez zespół The Mandinkas zMali. Ukazały się one na płycie „Sarala”.
W swojej długoletniej karierze nagrał ponad sześćdziesiąt albumów jako lider oraz kilkakrotnie więcej jako sideman[5]. Za swoje dokonania otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia.
Zmarł po krótkiej chorobie w Calvary Hospital,hospicjum zlokalizowanym w nowojorskiej dzielnicyBronx[6]. Miał 91 lat.
Jego żona miała na imię Theodosia[6]. Byli ze sobą do jego śmierci.
