Granica polsko-węgierska − granica państwowa pomiędzyPolską aWęgrami, istniejąca od czasówBolesława Chrobrego (około 1000 roku) do włączenia Węgier w skład państwahabsburskiego (XVI wiek) oraz ponownie wII RP (w roku 1939). Na przestrzeni lat zmieniał się jej przebieg, ale oba państwa zawsze pozostawały w dość dobrych stosunkach.
Osobny artykuł:Stosunki polsko-węgierskie.
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz,rozbuduj ją. | |||
| Państwagraniczące | |||
|---|---|---|---|
| Okres istnienia | |||
| W obecnym przebiegu | nie istnieje | ||
| |||
W okresie II RP granica polsko-węgierska istniała kilkukrotnie.
W początkowym okresie istnienia II RP granica polsko-węgierska istniała od przejęcia władzy nadGalicją przezPolską Komisję Likwidacyjną w dniu 31 października 1918 do zawarcia porozumienia między węgierskim ministremAlbertem Bartha i ambasadoremCzechosłowacjiMilanem Hodžą przekazującego obszarGórnych Węgier Czechosłowacji w dniu 6 grudnia 1918, wskutek czego granica polsko-węgierska na całej swojej długości stała sięgranicą polsko-czechosłowacką[3].
W późniejszym okresie granica polsko-węgierska wróciła na krótki okres podczas ofensywyWęgierskiej Republiki Rad na ziemie Słowacji w dniu 16 czerwca 1919 na krótkim, ok. 5-kilometrowym odcinku w rejonieBardiowa po węgierskiej stronie iMuszyny po polskiej stronie. W dniu 7 lipca 1919 wojska węgierskie zostały wycofane z terenów Słowacji[3].
W wyniku postanowieńukładu monachijskiego z 30 września 1938 roku, które osłabiły rząd centralny wPradze, przedstawiciele wszystkich niepodległościowych stronnictwRusi Zakarpackiej 8 października ogłosiliautonomię tego kraju w ramachRepubliki Czesko-Słowackiej. Jednakże 2 listopada 1938 roku Węgry, działając na podstawiepierwszego arbitrażu wiedeńskiego, zajęły południową część Rusi Zakarpackiej z dwoma największymi miastami – stołecznymUżhorodem iMukaczewem. W odpowiedzi na działania Węgrów, 22 listopada Zgromadzenie NarodoweRepubliki Czesko-Słowackiej uchwaliło nową konstytucję, przyznającą Rusi Zakarpackiej autonomię (jakoUkraina Karpacka).
Dalsze losy Rusi Zakarpackiej zostały rozstrzygnięte przez politykę wielkich mocarstw. Dążenia władz węgierskich do przyłączenia tych terenów skłoniłyIII Rzeszę do zgody na anektowanie przez Węgry całej Rusi Zakarpackiej. Odpowiednie porozumienie podpisano 11 marca 1939 roku. Jednak po ogłoszeniu niepodległości przezSłowację 14 marca, również Ruś Zakarpacka, w nocy z 14 na 15 marca ogłosiła niepodległość jakoKarpato-Ukraina. Wskutek zbrojnej interwencji Węgier do 18 marca 1939 roku powstający organizm państwowy Karpato-Ukrainy został całkowicie zlikwidowany. 16 marca odbyły się naPrzełęczy Tucholskiej (Wereckiej) uroczystości spotkania wojsk polskich oraz węgierskich i stworzenia wspólnej granicy.
Granica przebiegała identycznie jak fragmentgranicy polsko-czechosłowackiej sprzed 1938 roku od okolicSolinki (góraCzerenin), do szczytuStoh wKarpatach Marmaroskich.
Pod koniec wojny, w efekcieoperacji wschodniokarpackiej udało się przywrócić na krótkim odcinku międzyPolską Ludową a proniemieckimi Węgrami granicę między Solinką a okolicamiUstrzyk Górnych, zajętym przezsowieckie ipolskie wojska w dniach 23–28 września 1944, tereny po drugiej stronie granicy pozostawały węgierskie do 19–23 października 1944, kiedy zostały zajęte przez wojska sowieckie, po czym, wbrew pierwotnym obietnicom zwrotu Czechosłowacji, zostały włączone w skład ZSRR[4][5].
| Granice obecne (od 1993) | |
|---|---|
| GranicePRL(1945–1989) i nieistniejąceIII RP(1989–1993) |
|
| GraniceII RP (1918–1939) |
|
| GraniceI RP (1569–1795) |
|
| Inne granice historyczne |
Polska| Granice obecne | |
|---|---|
| Granice historyczne |
|
