| Państwagraniczące | |||
|---|---|---|---|
| Okres istnienia | |||
| W obecnym przebiegu | nie istnieje | ||
| Długość | 338[1] km | ||
| |||
Granica polsko-rumuńska − istniejąca wokresie międzywojennym granica państwowa o długości 338km[a] pomiędzyII Rzeczpospolitą iKrólestwem Rumunii.
Rumuńska armia zajęła dawnyhabsburski kraj koronnyBukowinę oraz południowo-wschodnią częśćGalicji, ograniczoną linią łączącą rzekiDniestr iCisa, do końca maja 1919 roku (zob.Okupacja Pokucia przez Rumunię). Bukowina była zamieszkana przezRumunów iUkraińców, natomiast południowo-wschodnia Galicja była ukraińskojęzyczna, z wyjątkiem polskiego osadnictwa w miastach. Wojska polskie opanowały natomiast pozostałe terytoriumGalicji Wschodniej zeStanisławowem włącznie do połowy lipca 1919. W ramach regulowania granicy w sierpniu 1919 Rumuni przekazali Polsce kontrolowane przez siebie terytoria galicyjskie. Granica pomiędzy obu państwami miała przebieg taki jak przedwojenna granica międzykrajami koronnymiPrzedlitawii –Galicją iBukowiną[3].

Granica polsko-rumuńska rozpoczynała się odtrójstykupolsko-czechosłowacko-rumuńskiego, położonego na szczycieStogu (1653 m n.p.m.) wKarpatach Marmaroskich. Dalej podążała na wschód grzbietem tego masywu aż do położonego naPrzełęczy Banulskiej źródła potoku Munczelus (Menczył). Od tego miejsca granica skręcała na północ i biegła wzdłuż Munczelusu, następnie Perkałabu,Białego Czeremoszu iCzeremoszu aż dochodziła do jego ujścia doPrutu. Potem wędrowała na północ, wprost doDniestru. Trójstyk polsko-rumuńsko-radziecki, będący ostatnim punktem granicy polsko-rumuńskiej, znajdował się u ujściaZbruczu doDniestru. Dokładnie opisana w Końcowym Protokole Delimitacyjnym między Polską a Rumunią podpisanym 17 maja 1935 roku[4].
Wyznaczenie granicy z Rumunią przeciągnęło się do lat trzydziestych. Było trudne ze względu na pretensje Rumunów do południowej, górskiej częściPokucia. Polacy odrzucili pomysł wymiany terytorium Bukowiny za południowe Pokucie, m.in. z powodu odkrytych złóż mineralnychGór Czywczyńskich.
Granicę wyznaczały żeliwne słupy graniczne – mniejsze, zwieńczone sześcianem z literami P i R, oraz większe, z godłami na tabliczkach ponad sześcianami[5]. Granica państwowa przebiegała wzdłuż południowych granicwojewództwa stanisławowskiego iwojewództwa tarnopolskiego.


Wokresie międzywojennym na granicy funkcjonowało kilkaprzejść granicznych, z których najważniejsze znajdowały się naDniestrze wZaleszczykach oraz w doliniePrutu zaŚniatynem. Szczególnie to pierwsze odegrało bardzo dużą rolę we wrześniu 1939 roku – wtedy to oddziały polskie przechodziłyzaleszczycki most w nadziei kontynuowania walki z Niemcami i Sowietami przy boku zachodnich sojuszników – Francji i Anglii. Nadzieje te okazały się złudne, gdyż żołnierze zostali internowani i przewiezieni do obozów wDobrudży.
Konwencja z 7 grudnia 1929 roku pomiędzy Polską i Rumunią ustaliła następujące przejścia graniczne[6]:
| Granice obecne (od 1993) | |
|---|---|
| GranicePRL(1945–1989) i nieistniejąceIII RP(1989–1993) |
|
| GraniceII RP (1918–1939) |
|
| GraniceI RP (1569–1795) |
|
| Inne granice historyczne |
| Granice obecne | |
|---|---|
| Granice historyczne |
|