Artysta jako jeden z czwórki Beatlesów zdobył ogólnoświatową popularność, kontynuując po rozpadzie grupy dalszą karierę, zarówno jako solista, jak i współzałożycielTraveling Wilburys.
Uczęszczał doLiverpool Institute High School for Boys(inne języki), jednak szkoły nie ukończył[3]. Już w młodym wieku sam nauczył się dobrze grać na gitarze. W wieku 13 lat wraz z bratem Peterem i szkolnym kolegą założył trio rockandrollowe o nazwie The Rebels[3]. W tym okresie porzucił szkołę na rzecz kariery muzycznej[3]. Za namową kolegi szkolnegoPaula McCartneya w 1958 dołączył jako gitarzysta do zespołuThe Quarrymen[4], przekształconego wkrótce wThe Beatles. Występował także z zespołem Lesa Stewarta[5]. Współpracował także z innymi muzykami, m.in. zErikiem Claptonem,Bobem Dylanem orazRavi Shankarem. Wyrażał szczególnie duże zainteresowanie muzyką, filozofią i religią hinduską[6]; jego zasługą była ich popularyzacja w latach 60. na Zachodzie, co wywarło duży wpływ na ruchhippisów. W zespole The Beatles był najlepszym instrumentalistą, grał przede wszystkim na gitarze prowadzącej, wprowadził też do muzyki popularnej hinduskisitar (piosenka „Norwegian Wood [This Bird Has Flown]”).
Jeszcze za czasów Beatlesów wydał dwie płyty solowe. Pierwsza z nich,Wonderwall Music(inne języki) (1968), była płytą instrumentalną, stanowiącą ścieżkę dźwiękową do filmuWonderwall w reżyserii Joe Masotta[7]. Na albumie znalazła się muzyka indyjska, lecz także nawiązania docountry orazpsychodelicznego rocka. Kolejnym wydawnictwem była w znacznym stopniu eksperymentalna płytaElectronic Sound (1969)[8]. Po rozpadzie Beatlesów w1970 wydał trzypłytowy, solowy albumAll Things Must Pass, który został entuzjastycznie przyjęty przez krytykę i publiczność oraz rozszedł się w nakładzie 3 mln egzemplarzy na świecie[9]. Największym przebojem z tego albumu (jak i w całej solowej twórczości Harrisona) była piosenka „My Sweet Lord”, która jednak w późniejszych latach ze względu na kilka nut została uznana częściowo zaplagiat utworu żeńskiego zespołu lat 60. The Chiffons – „He’s So Fine”[10]. Komentarzem Harrisona do tej przykrej historii była sarkastyczna piosenka „This Song” z albumuThirty Three & 1/3(inne języki) (1976), w której gościnnie wystąpiłEric Idle z grupyMonty Python. Towarzyszył jej teledysk, którego akcja toczyła się na sali sądowej (sędzia prowadził rozprawę ze słuchawkami na uszach, sprawiedliwość nosiła przepaskę na oczach etc.).
Harrison był inicjatorem idei charytatywnych koncertów rockowych: 1 sierpnia1971 zorganizował wNowym Jorkukoncert dla głodującego Bangladeszu, z którego pośrednictwem zebrał w sumie 15 mln dol. Dokumentujący to wydarzenie album (wszystkie dochody z niego zostały przeznaczone na pomoc dla mieszkańców tego kraju) otrzymałnagrodę Grammy.
Singel „Give Me Love (Give Me Peace on Earth)” jako druga solowa piosenka Harrisona dotarła do pierwszego miejsca na amerykańskiej liścieHot 100. Jednakże już kolejny album,Dark Horse (1974), choć umiarkowanie popularny wUSA, przepadł na brytyjskich listach przebojów. W tym samym roku, jako pierwszy z Beatlesów, odbył tournée po USA iKanadzie, wraz z Ravi Shankarem, które – pomimo wyprzedanych biletów – nie było jednak udane (głównie z powodu nie najlepszej formy wokalnej artysty: krytycy przemianowali zarówno album, jak i towarzyszącą mu trasę koncertową zDark Horse naDark Hoarse, co można przetłumaczyć jakoMroczne Chrypienie – muzyk miał wówczas kłopoty z gardłem).
Harrison, najbardziej spośród pozostałych członków zespołuThe Beatles, podchodził ironicznie do kultu „Wielkiej Czwórki”, czego przykładem może być umieszczenie na swoim kolejnym albumieExtra Texture (Read All About It) (1975) piosenki nawiązującej do jednej z jego najbardziej znanej kompozycji, pochodzącej z okresu kiedy był Beatlesem – „While My Guitar Gently Weeps”. Jejsequel nosił tytuł „This Guitar (Can’t Keep From Crying)” (nową wersję tej piosenki nagrał zespółDave’a Stewarta –Platinum Weird w2005, wykorzystując niedokończone nagranie z samym Harrisonem jako wokalistą). Innym dowodem na kpiące podejście Harrisona do muzycznej przeszłości jest jego epizodyczna rola dziennikarza w filmie Erica Idle’aThe Rutles – All You Need is Cash (1978), będącym satyrą na The Beatles.
George Harrison (trzeci od lewej) z resztą zespołu
Po śmierci Lennona Harrison nagrał przebój „All Those Years Ago” (1981), poświęcony zastrzelonemu koledze. Utwór, w którego nagraniu wzięli udziałRingo Starr orazPaul McCartney (który po raz pierwszy od czasów rozpadu zespołu wystąpił z George’em), znalazł się na albumieSomewhere in England oraz dotarł do drugiego miejsca na amerykańskiej liście przebojówHot 100. Kolejny album Harrisona pt.Gone Troppo (1982) przeszedł bez echa, do czego przyczyniła się odmowa artysty przy promocji albumu. Triumfalny powrót na pierwsze miejsca list przebojów zapewnił Harrisonowi albumCloud Nine z1987, wyprodukowany we współpracy zJeffem Lynnem. Pochodzący z tej płyty hit „Got My Mind Set on You” dotarł do pierwszego miejsca na liścieHot 100. W następnym roku wraz z kilkoma innymi artystami uformowałsupergrupęTraveling Wilburys, z którą nagrał dwie płyty, cieszące się bardzo dużym powodzeniem (pierwsza zdobyła nagrodęGrammy, druga powstała w1990).
Aktywność Harrisona w latach 90. była znikoma. W1992 wydał albumLive in Japan, będący zapisem bardzo udanej serii koncertów z grudnia 1991, podczas których towarzyszył mu wieloletni przyjacielEric Clapton. W kolejnych latach sporadycznie uczestniczył w sesjach nagraniowych takich wykonawców jakRingo Starr,Bill Wyman czyElectric Light Orchestra. W 1998 do kin IMAX w USA trafił film dokumentalnyEverest, w którym wykorzystano kilka piosenek Harrisona (m.in. „Here Comes the Sun”, „All Things Must Pass” czy „Give Me Love [Give Me Peace On Earth]”).
W 1997 rozpoczął pracę nad kolejną płytą, której jednak nie zdążył ukończyć przed śmiercią. AlbumBrainwashed ukazał się pośmiertnie w 2002. Pochodzący z tego albumu utwór „Marwa Blues” zdobył w 2004 nagrodę Grammy w kategorii Pop –Best Instrumental Performance. Ostatnią nagraną przez Harrisona piosenką była napisana razem z synem, Dhanim, kompozycjaHorse to the Water, która ukazała się na płycieJoolsa HollandaSmall World Big Band w listopadzie2001. Dając wyraz swemu czarnemu poczuciu humoru, scedował prawa autorskie do tej piosenki na rzecz nieistniejącej firmy o nazwie R.I.P. Ltd. („Niech spoczywa w pokoju Sp. z o.o.”).
Był nałogowym palaczempapierosów[11]. W sierpniu 1997 zdiagnozowano u niego początkiraka krtani, jednak dzięki szybkiemu zastosowaniuradioterapii zahamowano rozwój choroby[12]. W 2001 nastąpiłyprzerzuty raka najpierw do płuc, następnie do mózgu.
Był najmłodszym synem Louise (1911–1970) i Harolda Harrisonów[3] (1909–1978). Miał troje starszego rodzeństwa: siostrę Louise (1931–2023[14]) i dwóch braci Harolda (ur. 1934) i Petera (1940–2007).
2007 –Martin Scorsese ogłosił produkcję filmu dokumentalnego poświęconego George’owi Harrisonowi[24], który ujrzał światło dzienne w roku2011.
2009 – rozpoczęto w ramach serwisu AbbeyRoad.pl akcję zbierania podpisów pod petycją w sprawie nadania jednej z ulic w warszawskimparku Ujazdowskim imienia George’a Harrisona. Akcję poparli m.in.Bartek Chaciński,Piotr Metz iPiotr Baron. Trzy lata później,26 maja 2011 roku, dokonano w Warszawie oficjalnego otwarcia Alei George'a Harrisona[25].
↑Pattie Boyd, Penny Junor: Wonderful Today: George Harrison, Eric Clapton, and Me.. Brak numerów stron w książce
↑Christopher Hugh Partridge,The re-enchantment of the West: alternative spiritualities, sacralisation, popular culture, and occulture, Continuum International Publishing Group.ISBN 0-567-08269-5, s. 153.
.jpg)
%2c_Hollywood_Boulevard%2c_George_Harrison_--_2012_--_4991.jpg)
