Furor Teutonicus (łac. „teutońska furia”) – zwrot używany w przenośni dla określenia agresywnych działań ludówgermańskich[1].
Po raz pierwszy użyty wFarsaliachLukana dla oddania cech przypisywanych przez niegoTeutonom: okrucieństwa i szału bitewnego[2].
Teutonowie iCymbrowie byli ludami germańskimi, z którymiRzymianie zetknęli się około roku 113 p.n.e. W walkach z nimi ponieśli kilka dotkliwych klęsk, między innymi podNoreią w 113 roku p.n.e. iArausio w roku 105 p.n.e. Ekspansję Germanów powstrzymał dopiero rzymski wódzGajusz Mariusz, któremu udało się całkowicie zniszczyć Cymbrów i Teutonów w bitwach podAquae Sextiae iVercellae, lecz aż do końca istnieniacesarstwa plemiona germańskie nękały jego granice i zdecydowanie przyczyniły się do jego upadku[3].
Opis tego zjawiska jako furii niszczenia po bitwie pod Arausio dałPaweł Orozjusz w ustępie swego dziełaSiedem ksiąg historii przeciwko poganom: „Kiedy już nieprzyjaciele [Cymbrowie, Teutonowie i inni] zrabowali dwa obozy i zagarnęli ogromne łupy, niszczyli w napadzie szału wszystko, czego dopadli. Rwali na strzępy odzież, sztuka po sztuce rozbijali uzbrojenie, niszczyli końskie uprzęże, a złoto i srebro wrzucali do rzeki. Konie topili, a ludzi wieszali na drzewach; zwycięzcy zostawili sobie tak niewiele łupów, jak zwyciężonym łaski”[4].
Zwrot „furor Teutonicus” pojawił się w kilku przemówieniachBismarcka iHitlera dla określenia tężyzny narodu niemieckiego[potrzebny przypis].
Wyrażenia „teutoński szał” użył także w 2007 roku ówczesny premierJarosław Kaczyński[potrzebny przypis]