| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | |
| Rozformowanie | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. por.Aleksander Karnicki |
| Ostatni | gen. ppor.Antoni Listowski |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Podległość | |
Front Wołyński –związek operacyjnyWojska Polskiego utworzony w trakciewojny polsko-ukraińskiej rozkazemWodza Naczelnego gen.Józefa Piłsudskiego z 30 marca 1919. Rozwiązany 2 czerwca, reaktywowany 27 lipca.
Działania polskie naWołyniu stanowiły przedłużenie działań na froncie wschodniogalicyjskim, a zatem były mniej ważne. Podejmowała je dwutysięczna grupaChełm pod dowództwem gen. ppor.Majewskiego, zastąpionego przez gen. ppor.Śmigłego. Początkowo miała bronić liniiBugu, lecz potem podjęła ofensywę i 24 stycznia 1919 zdobyłyWłodzimierz Wołyński a 3 lutegoKowel. Następne działania przeciwko wciąż wzmacnianemu przeciwnikowi podjął ppłk.Leopold Lis-Kula, którego grupa taktyczna w dniach 1–2 marca, 5–6 marca i 7 marca uderzyła na Ukraińców, pokonując ich, lecz sam podpułkownik poległ podczas ostatniego natarcia. Wówczas dowództwo polskie postanowiło zespolić grupyChełm iBug w nowy związek operacyjny. Rozkazem NDWP z 30 marca 1919 powołano dowództwo Frontu Wołyńskiiego. Dowódcą frontu został gen. Aleksander Karnicki[1].
Mimo reorganizacji działania wojsk polskich na terenieWołynia straciły rozmach. Wiązało się to większym zaangażowaniemWP na tereniewschodniej Galicji orazACzURL w walce z bolszewikami. W związku z tym do 14 maja stały one na pozycjach:Maniewicze-Włodzimierz Wołyński-Rawa Ruska, kiedy to miały wziąć udział w rozstrzygającejoperacji małopolsko-wołyńskiej, pod dowództwem gen. por.Józefa Hallera. Grupa gen. Babiańskiego miała prowadzić działania osłonowe naŁuck iStyr, a następnie na liniiRówne-Sarny, a płk Minkiewicza wesprzeć uderzenia naBuczacz i Krasne.
Jednak na skutek komplikacji związanych z użyciem jednostekarmii generała Hallera postanowiono1 DSP przerzucić na strefę między Łuckiem a Galicją, lecz nie zdążono i oddziały gen. Babiańskiego ruszyły na wyznaczone cele, zdobywając w końcu maja przyczółek w Łucku nad Styrem. Została wtedy też wsparta siłami3 DPLeg. iI BP (z b. Armii Polskiej we Francji) i z początkiem czerwca zespolona z NDWschód weFront Galicyjsko-Wołyński.
W związku z przygotowaniami do podjęcia ofensywy na Wołyniu, 23 lipca 1919 Front Galicyjsko-Wołyński został podzielony na dwa samodzielne fronty:Galicyjski gen. Wacława Iwaszkiewicza i Wołyński gen. Antoniego Listowskiego[1].Już 8 sierpnia zBrodów 4 DP uderzyła naKrzemieniec iDubno 9 sierpnia zdobywając je. Wtedy 1 DSP po walkch podKlewaniem iRównem w nocy z 12 na 13 sierpnia zdobyła twierdzę w tym mieście. W tym czasie grupa Zygadłowicza zajęła Sarny. Do 16 sierpnia siły Frontu osiągnęły linięOstróg-Horyń-Tuczyn-Bereźno-Klesów-Słucz i nawiązały kontakt z9 DP. Następnie IV BJ zdobyłaRokitno, po czym nastąpił czasowy zastój w działaniach wojennych. W tym czasie w październiku naprzeciwko wojsk Listowskiego stanęłabiała armiaDenikina, niedługo potem wyparta przez bolszewików, w grudniu wysunięto forpoczty nad Słucz.
7 marca 1920 został wydany rozkaz o likwidacji dowództw frontów. Józef Piłsudski nakazał, aby z dniem 1 kwietnia 1920 wszystkie dowództwa frontu zostałyskasowane, a w oparciu o ich dowództwa powstały dowództwa armii. Na mocy tego rozkazu dotychczasowe dowództwo Frontu Podolskiego zostało przekształcone w dowództwo2 Armii[1] pozostającej pod dowództwem gen. ppor. Listowskiego.
Początkowy skład:
Front liczył 18 tysięcy oficerów i żołnierzy (marzec/czerwiec 1919).
20 stycznia 1920 roku
