Ten artykuł dotyczy Frontu Południowego z 1920. Zobacz też:Front Południowy – stronę ujednoznaczniającą.| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie | |
| Rozformowanie | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. ppor.Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański |
| Ostatni | gen. por.Robert Lamezan-Salins |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Podległość | |
| Skład | |
Front Południowy –związek operacyjnyWojska Polskiego utworzony w trakciewojny polsko-bolszewickiej dyrektywąWodza Naczelnegomarsz.Józefa Piłsudskiego z 6 sierpnia 1920 r. Rozwiązany, wraz z pozostałymi frontami 1 września 1920 r.[1].
W związku z przygotowaniami do bitwy warszawskiej zreorganizowano armię polską i podzielono na 3fronty:Północny (5.,1. i2. armia),Środkowy (4. i3. armia) iPołudniowy (6. armia i jednostki ukraińskie). Ostatni miał za zadanie obronęLwowa iGalicji Wschodniej oraz wiązać siłyFrontu Południowo-Zachodniego, aby nie wspomogłyFront Zachodni usiłującego zdobyćWarszawę.
W trakcie szturmu wojsk Tuchaczewskiego na północy1 Armia Konna – Konarmia (dowódca –Siemion Budionny) od 12 sierpnia usiłowała zdobyćLwów. Doszło do ciężkich i zażartych walk (jak np.bitwa pod Zadwórzem –polskie Termopile), zakończonych 20 sierpnia przerwaniem przez kawalerię radziecką ataków w celu wsparcia Frontu Zachodniego. Był to spóźniony manewr, gdyż większość tamtejszych wojsk była rozbita i wycofywała się. W ten sposób Front Południowy pośrednio przyczynił się do zwycięstwakontruderzenia znad Wieprza, gdyż nie pozwolił Konarmii na uderzenie na odsłoniętą flankę polskich sił zmierzających znadWieprza ku północy i północnemu wschodowi, na tyły wojskTuchaczewskiego.
26 sierpnia Budionny ruszył ponownie, przełamując podBełzem pozycje grupy gen.Hallera (13 DP i2 DJ) i oblegającZamość. Wpadł tam zasadzkę3 Armii i grupy gen. por. Hallera. W wynikubitwy pod Komarowem resztki Konarmii musiały ustąpić naHrubieszów, a 6 września, po ciężkich walkach odwrotowych przełamały front i wyszły z okrążenia. W tym czasie, 4 września dowództwo Frontu Południowego przemianowano na dowództwo 6 Armii, a jej dowództwo na dowództwo jednej z grup operacyjnych.
Wojska frontu liczyły ok. 30.000 żołnierzy.
