Franklin Pierce urodził się 23 listopada 1804 w Hillsborough, jako syn generała Benjamina Pierce’a i jego drugiej żony[1]. Uczęszczał do szkoły w Hancock i Francetown[2]. Następnie podjął studia w Bowdoin College, który ukończył 1 września 1824[2]. Trzy lata później uzyskał prawo do prowadzenia samodzielnej praktyki prawniczej[2].
W 1828 roku został członkiem legislatury stanowej New Hampshire i był nim do 1832, kiedy to został wybrany doIzby Reprezentantów[2]. Po pięciu latach został wybrany doSenatu, gdzie zasiadał do 1842 roku, kiedy to zrezygnował z mandatu ze względu na stan zdrowia i osiadł w Concord[2].
Po powrocie do New Hampshire, odmówił ponownego objęcia mandatu senatora, jak również zostaniagubernatorem stanowym[3]. Wziął jednak udział w konwencji Partii Demokratycznej, przygotowującej się dowyborów prezydenckich w 1852 roku[3]. Nie miał zamiaru startować w wyborach, ale ponieważ nie można było wyłonić nominacji, potrzeba było kompromisowego kandydata[3]. W 49. głosowaniu nominację prezydencką otrzymał Pierce, a nawiceprezydenta –William R. King[3]. Zwyciężył w głosowaniu powszechnym i otrzymał 254 głosy wKolegium Elektorów (ok. 85.8%), wobec 27 głosów (ok. 14,2%) dla kandydatawigów, generałaWinfielda Scotta[3].
Jedną z pierwszych spraw jaką zajął się Pierce po objęciu fotela prezydenckiego, był rozwój infrastruktury[4]. Planowano budowę transkontynentalnej trasy kolejowej, która miała przebiegać na północy kraju (zwolennikami tego byliabolicjoniści i przemysłowcy) lub na południu (pomysł popierali plantatorzy i zwolennicyniewolnictwa)[4].Sekretarz wojny,Jefferson Davis, popierający pomysł budowy na południu, wysłał doMeksyku posłaJamesa Gadsdena, mającego kupić ziemie ułatwiające budowę[4]. Gadsden przybył do Meksyku w sierpniu 1853 i rozpoczął rokowania z nowo wybranym prezydentemSanta Anną[4]. Ponieważ Meksyk pilnie potrzebował pieniędzy, szybko zgodził się sprzedaćKalifornię Dolną za 15 milionów dolarów[4]. Kiedy odpowiednia ustawa została złożona do Senatu, napotkała spory opór i zgłoszono do niej liczne poprawki, m.in. zmniejszające kwotę odstępnego do 10 milionów[5]. Santa Anna wyraził jednak zgodę na taką sumę[5]. Koła związane z przemysłem nalegały jednak na budowę trasy na północy – senatorStephen Douglas chciał, by przebiegała ona przez obszar Wielkich Prerii[5]. Zaproponował, by na tym terytorium ustanowić stanNebraska[5]. Takie rozwiązanie zburzyło by jednak „kompromis 1850 roku”, dotyczący kwestii niewolnictwa[5]. Wobec takiej sytuacji Pierce postanowiłutworzyć dwa terytoria: Nebraskę (wolną od niewolnictwa) iKansas (praktykujące niewolnictwo)[5]. Sytuacja ta doprowadziła do jeszcze większych antagonizmów – na północy zarzucano prezydentowi, że popiera niewolnictwo, pomimo że sam pochodzi ze stanów północnych, natomiast w samym Kansas utworzyły się dwie legislatury stanowe – abolicjonistyczna i sympatyzująca z Południem[6].
W zakresie polityki zagranicznej Franklin Pierce musiał rozwiązać konflikt zWielką Brytanią, dotyczący połowu ryb wokółKanady[6]. Latem 1854 do USA przybył poseł brytyjskiJames Bruce, który prowadził negocjacje zsekretarzem stanuWilliamem Marcy’m[6]. Rokowania zakończy się podpisaniem traktatu, umożliwiającego wolny połów zarówno statków amerykańskich, jak i kanadyjskich[7]. Ponadto umożliwiono wzajemną żeglugę naRzece Świętego Wawrzyńca ijeziorze Michigan, a także obniżonocła protekcyjne[7]. Układ został podpisany i przegłosowany jeszcze w 1854 i miał obowiązywać przez minimum 10 lat, jednak Stany Zjednoczone wypowiedziały go w 1863[7].
W maju 1855 rokuWilliam Walker zorganizował wyprawę doNikaragui, aby ustanowić tam rząd i następnie stworzyć Federację Państw Ameryki Środkowej i Kuby[8]. Rząd Pierce’a poparł Walkera, co spowodowało napięcie w stosunkach amerykańsko-brytyjskich i sprzeciw abolicjonistów, obawiających się, że Walker przyłączy do USA kolejne stany niewolnicze[8].
Pierce był kolejnym prezydentem zainteresowanym aneksją lub kupnemKuby[8]. Do negocjacji z rządem hiszpańskim został oddelegowanyposeł w Madrycie,Pierre Soulé[8]. W tym czasie, wHawanie miał także miejsce incydent związany ze statkiem „Black Warrior”, co znacznie ochłodziło stosunki amerykańsko-hiszpańskie[9]. Po zmianie rządu w Hiszpanii, w sierpniu 1854, Soule spotkał się zposłem w Paryżu,Johnem Masonem iposłem w Londynie,Jamesem Buchananem[9]. Ich spotkanie zostało zwieńczone opublikowaniem tzw. „manifestu ostendzkiego”, podpisanego w dniach 9-11 października 1854 wAkwizgranie[9]. Manifest ten zawierał listę korzyści dla Stanów Zjednoczonych i Hiszpanii, wynikającej ze sprzedaży Kuby, którą wycenili na 120 milionów dolarów[10]. Jeden z punktów mówił także, że jeśli Hiszpanie nie zechcą odstąpić Kuby, należy ją zająć siłą[10]. Wobec takiego stanowiska, poseł Soule został odwołany z Madrytu, a jego następca pokojowo doprowadził negocjacje do końca i rozwiązał konflikt z okrętem Black Warrior[10].
Za czasów jego prezydentury wszedł w życieTraktat z Kanagawy, dotyczący porozumień handlowych i morskich zJaponią[11]. Pierce mianował tam pierwszego konsula generalnego –Townsenda Harrisa[11]. Prezydent był także zainteresowany zakupieniemHawajów, jednak obawiając się sprzeciwu mocarstw europejskich, zaniechał tego pomysłu[12].
Franklin Pierce starał się także uzyskać nominację swojej partii wwyborach prezydenckich w 1856, aby pozostać na stanowisku na drugą kadencję[13]. Jednak jego działania przy okazji powołania stanów Nebraska i Kansas znacznie osłabiły jego pozycję polityczną i pozbawiły wpływów, co spowodowało, że nominację uzyskał James Buchanan[13].
Po ustąpieniu ze stanowiska, Pierce wybrał się na dwuletnią podróż do Europy[13]. Po powrocie zdecydowanie sprzeciwiał się polityce prezydentaLincolna i ideiwojny domowej, przez co w kręgach politycznych był traktowany z ostracyzmem[13]. Zmarł 8 października 1869 i został pochowany w Concord[14].
.svg)
