| Kardynał diakon | |||
 | |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 8 września 1711 | ||
| Data i miejsce śmierci | 12 lipca 1771 | ||
| Prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów | |||
| Okres sprawowania | 7 stycznia 1768–12 lipca 1771 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Diakonat | 2 czerwca 1754 | ||
| Kreacja kardynalska | 26 listopada 1753 | ||
| Kościół tytularny | S. Angelo in Pescheria (10 grudnia 1753) | ||
| |||
Flavio Chigi (ur.8 września1711, zm.12 lipca1771)[1] – włoskikardynał. Pochodził z tej samej rodziny, co papieżAleksander VII (1655–1667)[1]. Od strony matki był spokrewniony także z papieżemKlemensem IX (1667–1669)[1].
Urodził się w Rzymie jako syn księcia Farnese Agostino Chigiego i jego żony, księżniczki Marii Eleonory Rospigliosi[1]. Przeznaczony do stanu duchownego, w 1736 przeszedł do pracy w Kurii Rzymskiej, gdzie został referendarzem Obojga Sygnatur oraz protonotariuszem apostolskim[1]. W 1738 papież Klemens XII wysłał go jako komisarza apostolskiego celem przywitania na ziemiach Państwa Kościelnego księżniczkiMarii Amalii, córki króla polskiegoAugusta III, która zmierzała do królestwa Neapolu, by poślubić królaKarola Burbona[1]. W 1740 został członkiem Kamery Apostolskiej, a w 1743 jej audytorem generalnym[1].
26 listopada 1753 papieżBenedykt XIV mianował 42-letniego Flavio kardynałem diakonem, pomimo że nie miał jeszcze żadnych święceń[1]. Dopiero 26 maja 1754 otrzymał święceniasubdiakonatu, a tydzień późniejdiakonatu[1]. Nigdy nie przyjął święceń kapłańskich. W Kolegium Kardynalskim należał do frakcjiZelantów (Gorliwych), przeciwnej świeckim wpływom na Kościół i broniącej zakonujezuitów przed żądaniami kasaty. Uczestniczył wkonklawe 1758 ikonklawe 1769. Na tym drugim był wysuwany jako kandydat radykalnychZelantów na papieża, ale nie został wybrany ze względu na zdecydowany sprzeciw dworówburbońskich, które nie akceptowały go jako zwolennika jezuitów[2].
Flavio Chigi był członkiem jedenastu kongregacji kurialnych:
7 stycznia 1768 Flavio Chigi został prefektem Świętej Kongregacji ds. Obrzędów i sprawował ten urząd aż do śmierci[1]. Był takżekardynałem-protektorem zakonów franciszkanów konwentualnych (od 28 kwietnia 1765)[1][12] ikanoników regularnych z Kongregacji Renańskiej (od kwietnia 1767)[1] oraz wielu innych wspólnot i instytucji[13]. Znany był także hojności dla biedaków oraz ludzi pióra[1]. Szczególną troską otaczał przytułek dla sierot przy kościele S. Maria in Aquiro[1].
Flavio Chigi zmarł 13 lipca 1771 w wieku 59 lat i został pochowany w kaplicy Matki Boskiej z Loreto w rzymskim kościele S. Maria del Popolo[1].
