Od pierwszych lat na tronie zaangażował się w spór z królem AngliiEdwardem I o terytoriumAkwitanii, którą zajął zbrojnie w roku 1293 oraz bogatejFlandrii, opanowanej w 1301.
W okresie panowania Filipa IV bardzo wzrosła rola i znaczenieParyża. Miasto liczyło wtedy ok. 200 tysięcy mieszkańców i było największym w zachodniejEuropie. Centrum administracyjne, z licznymi pałacami, znajdowało się na wyspie Cité naSekwanie. Na jej prawym brzegu rozbudowała się dzielnica handlowa, na lewym dominowały budowle sakralne iUniwersytet Paryski, który powstał w XII w. jako jeden z pierwszych w Europie.
Nieustanne wojny, które prowadził Filip IV, wymagały ogromnych funduszy. Zdobywał je wszelkimi możliwymi sposobami, m.in. poprzez konfiskaty majątków lombardzkich bankierów i bogatej ludności żydowskiej, poprzez zamianę powinności lennych na świadczenia pieniężne oraz poprzez nałożenie specjalnego podatku na duchowieństwo. Gdy ponadto przejął sądownictwo nad duchownymi,papieżBonifacy VIII ogłosił zamiar ekskomunikowania go, do czego jednak nie doszło wobec wojny domowej między możnymi w samym państwie papieskim i śmierci papieża w 1303 roku. Filip IV kazał wykopać zwłoki Bonifacego VIII i spalić go na stosie jako heretyka[3]. PapieżKlemens V odrzucił żądanie Filipa[4].
Filip IV równie bezwzględnie rozprawił się z legendarnie bogatym rycerskimZakonem Templariuszy, utworzonym w XII wieku w Jerozolimie. Gdy oskarżono ich oherezję, wytoczył im, jako zwierzchnik Królestwa Jerozolimy i za zgodą papieża Klemensa V, proces sądowy, w którego wyniku kilkudziesięciu braci zakonnych, z wielkim mistrzemJakubem de Molay na czele, zostało – po torturach – spalonych na stosie. Po ogołoceniu skarbca majątek zakonu (w tymtwierdza Temple wParyżu) uległ konfiskacie na rzecz joannitów[6].
Filip IV Piękny zmarł 29 listopada 1314 roku, prawdopodobnie na skutek wylewu krwi do mózgu. Po nim panowało jeszcze trzech królów z dynastii Kapetyngów (987–1328), wszyscy będący synami Filipa IV iJoanny I, królowejNawarry. Byli toLudwik X Kłótliwy (1314–1316),Filip V Wysoki (1316–1322) iKarol IV Piękny (1322–1328). Wszyscy mieli być jakoby ofiarą klątwy rzuconej ze stosu przez Jakuba de Molay[7].
Po nich nastała dynastiaWalezjuszów (1328–1589). Czas panowania pierwszych pięciu Walezjuszów przypadł na okreswojny stuletniej prowadzonej pomiędzy francuskimi i angielskimi rodami królewskimi o dynastyczne sukcesje poszczególnych księstw francuskich, a w konsekwencji o panowanie na kontynencie[8][czy to ważne?].
Córka Filipa IV –Izabela (1292/1295–1358) w roku 1308 poślubiłaEdwarda II, króla Anglii.
Elizabeth M. Hallam, Judith Everard: Francja w czasach Kapetyngów 987–1328. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 358-363.ISBN 978-83-01-14861-4.
.svg)
