 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 23 września 1974 |
| Wzrost | 180 cm |
| Gra | praworęczny, jednoręczny bekhend |
| Status profesjonalny | 1993 |
| Zakończenie kariery | kwiecień 2008 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 10 |
| Najwyżej w rankingu | 10(8 czerwca 1998) |
| Australian Open | QF (1997) |
| Roland Garros | SF (1998) |
| Wimbledon | 3R (1998) |
| US Open | 4R (1997) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 208(2 sierpnia 2004) |
| Australian Open | 1R (2004) |
| Wimbledon | 1R (2003, 2004) |
| US Open | 2R (2003) |
Félix Mantilla Botella (ur.23 września1974 wBarcelonie) –hiszpańskitenisista, reprezentant kraju wPucharze Davisa.
Treningi tenisowe podjął w wieku 10 lat. Był wyróżniającym się w kraju juniorem, w 1992 roku, razem m.in. zAlbertem Costą, sięgnął po drużynowe trofeum Sunshine Cup.
W 1993 roku rozpoczął karierę zawodową, którą kontynuował do kwietnia 2008 roku.
W 1994 roku debiutował w głównym cykluATP World Tour, przegrywając jednak w 1 rundzie turnieju wPradze zÀlexem Corretją. W 1995 roku awansował do czołowej setki rankingu światowego, notując pierwszy półfinał ATP World Tour wWalencji ponosząc porażkę zeSjengiem Schalkenem i wreszcie pierwszy finał w tym cyklu − wBuenos Aires, gdzie musiał uznać wyższośćCarlosa Moyi.
Sezon 1996 okazał się przełomowy w karierze Mantilli. Hiszpan debiutował w turniejuwielkoszlemowym, dochodząc do 3 rundyFrench Open, był również w ćwierćfinale imprezyATP Masters Series wMonte Carlo. Odniósł także pierwsze turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour, po finale wPorto zHernánem Gumym. Mantilla ponadto osiągnął 4 dalsze finały, wSankt Pölten,Gstaad,San Marino orazUmagu. Rezultaty te nie mogły pozostać bez wpływu na znaczny awans Hiszpana w rankingu − rok 1996 zakończył w najlepszej dwudziestce tenisistów na świecie.
Pozycję w czołówce światowej, szczególnie na kortach ziemnych, Mantilla ugruntował w kolejnym sezonie, chociaż rozpoczął go udanie na innej nawierzchni − pierwszym w karierze wielkoszlemowym ćwierćfinałem wAustralian Open, w którym przegrał z Carlosem Moyą. W maju tegoż roku Mantilla doszedł do finału ATP Masters Series wHamburgu, pokonując m.in.Borisa Beckera iTommy'ego Haasa oraz zwycięzcę z poprzedniej edycjiRoberto Carretero. Mecz finałowy zAndriejem Medwiediewem jednak Mantilla zakończył porażką. Latem Hiszpan wygrał na mączce ceglanej 5 imprez − wBolonii (w finale z mistrzem French OpenGustavo Kuertenem), Gstaad, Umagu, San Marino iBournemouth (z Carlosem Moyą). NaUS Open Mantilla osiągnął 4 rundę. Rezultaty uzyskane w zawodach wielkoszlemowych pozwoliły mu na udział w niepunktowanym, ale dobrze płatnymPucharze Wielkiego Szlema wMonachium, gdzie uległ w 1 rundzie w trzech setach liderowi rankinguPete'owi Samprasowi. Sezon 1997, w którym osiągnął bilans 53 wygranych przy 22 porażkach i zarobił przeszło milion dolarów, Mantilla zakończył na 16. miejscu na świecie.
W czerwcu 1998 roku Mantilla osiągnął najwyższą pozycję rankingową w karierze, awansując na 10. miejsce. Pozycję tę zawdzięczał przede wszystkim półfinałowi French Open, do którego awansował po wyeliminowaniu m.in.Thomasa Mustera. W dalszej części sezonu Hiszpan ponownie okazał się najlepszy w Bournemouth, a ponadto dochodził do finałów wDubaju iLong Island.
W 1999 roku wygrał 1 turniej, po finałowym zwycięstwie wBarcelonie zKarimem al-Alamim. W dwóch turniejach ATP Masters Series na kortach ziemnych, w Monte Carlo iRzymie, dochodził do półfinałów. WIndian Wells, na twardej nawierzchni, wyeliminował Pete Samprasa.
W 2000 roku Mantilla nie zdołał odnieść turniejowego zwycięstwa, a pół sezonu stracił ze względu na kontuzję. Na korty powrócił w styczniu 2001 roku, a w kolejnych miesiącach awansował do finału wEstoril, gdzie pokonał goJuan Carlos Ferrero. Także w 2001 roku Mantilla doczekał się po dwuletniej przerwie wygranej turniejowej w ATP World Tour, po finale wPalermo zDavidem Nalbandianem. W półfinale tych rozgrywek Mantilla obronił 9 piłek meczowych w pojedynku zAlbertem Portasem.
W 2002 roku największe sukcesy Mantilla osiągnął na kortach twardych, docierając do finałów wAd-Dausze iIndianapolis.
W sezonie 2003 Mantilla odniósł triumf w rozgrywkach ATP Masters Series w Rzymie, w finale pokonującRogera Federera. W drodze po tytuł w Rzymie pokonał też m.in. Davida Nalbandiana,Alberta Costę iJewgienija Kafielnikowa. W tym samym roku Hiszpan był również w 4 rundzie Australian i French Open. W Australii stoczył cztery mecze pięciosetowe z rzędu, a porażkę w 4 rundzie zSébastienem Grosjeanem zanotował mimo prowadzenia 2:0 w setach.
W sezonie 2004 Hiszpan zdołał utrzymać się w pierwszej setce rankingu, ale nie był w finale. Najlepszy rezultat zanotował wSopocie, gdzie w półfinale uległRafaelowi Nadalowi.
W 2005 roku kryzys formy Hiszpana pogłębiły kontuzje. Po raz pierwszy od dziesięciu lat Mantilla wypadł z czołowej setki rankingu, a po US Open w ogóle nie występował z powodu urazu ramienia. Pozostawał nieobecny na kortach także w 2006 roku, w związku ze zdiagnozowaniem choroby nowotworowej skóry. Po rocznej terapii powrócił do tenisa w kwietniu 2007 roku.
Félix Mantilla ma także na koncie kartę reprezentacyjną. W Pucharze Davisa wystąpił raz, w 1999 roku na otwarcie meczu zNową Zelandią pokonując Marka Nielsena w pięciu setach. W 1997 roku Mantilla był w składzie hiszpańskiej reprezentacji, która sięgnęła poDrużynowy Puchar Świata. Wygrał wszystkie swoje pojedynki w singlu (łącznie 4), przyczyniając się do sukcesu.
Mantilla, podobnie jak większość Hiszpanów, największe sukcesy osiągnął na kortach ziemnych. Do tej nawierzchni pasuje jego styl gry, oparty na regularności z głębi kortu, wzmocniony walecznością i ambicją. Jest graczem praworęcznym, uderzenia − przede wszystkim topspinowe − wyprowadza z charakterystycznym dużym zamachem (w tym także jednoręczny bekhend).
| Legenda |
|---|
| Wielki Szlem |
| Igrzyska olimpijskie |
| Tennis Masters Cup / ATP Finals |
| ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000 |
| ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
| ATP International Series / ATP Tour 250 |
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalista | 1. | 12 listopada 1995 | Buenos Aires | Ceglana |  Carlos Moyá | 0:6, 3:6 |
| Finalista | 2. | 26 maja 1996 | Sankt Pölten | Ceglana |  Marcelo Ríos | 2:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 1. | 16 czerwca 1996 | Porto | Ceglana |  Hernán Gumy | 6:7(5), 6:4, 6:3 |
| Finalista | 3. | 14 lipca 1996 | Gstaad | Ceglana | Albert Costa | 6:4, 6:7(2), 1:6, 0:6 |
| Finalista | 4. | 11 sierpnia 1996 | San Marino | Ceglana | Albert Costa | 6:7(7), 3:6 |
| Finalista | 5. | 18 sierpnia 1996 | Umag | Ceglana | Carlos Moyá | 0:6, 6:7(4) |
| Finalista | 6. | 11 maja 1997 | Hamburg | Ceglana |  Andrij Medwediew | 0:6, 4:6, 2:6 |
| Zwycięzca | 2. | 15 czerwca 1997 | Bolonia | Ceglana |  Gustavo Kuerten | 4:6, 6:2, 6:1 |
| Zwycięzca | 3. | 13 lipca 1997 | Gstaad | Ceglana | Juan Albert Viloca | 6:1, 6:4, 6:4 |
| Zwycięzca | 4. | 27 lipca 1997 | Umag | Ceglana | Sergi Bruguera | 6:3, 7:5 |
| Zwycięzca | 5. | 10 sierpnia 1997 | San Marino | Ceglana |  Magnus Gustafsson | 6:4, 6:1 |
| Zwycięzca | 6. | 14 września 1997 | Bournemouth | Ceglana | Carlos Moyá | 6:2, 6:2 |
| Finalista | 7. | 15 lutego 1998 | Dubaj | Twarda | Àlex Corretja | 6:7(0), 1:6 |
| Finalista | 8. | 30 sierpnia 1998 | Long Island | Twarda |  Patrick Rafter | 6:7(3), 2:6 |
| Zwycięzca | 7. | 20 września 1998 | Bournemouth | Ceglana | Albert Costa | 6:3, 7:5 |
| Zwycięzca | 8. | 18 kwietnia 1999 | Barcelona | Ceglana |  Karim al-Alami | 7:6(2), 6:3, 6:3 |
| Finalista | 9. | 15 kwietnia 2001 | Estoril | Ceglana | Juan Carlos Ferrero | 6:7(3), 6:4, 3:6 |
| Zwycięzca | 9. | 30 września 2001 | Palermo | Ceglana | David Nalbandian | 7:6(2), 6:4 |
| Finalista | 10. | 6 stycznia 2002 | Ad-Dauha | Twarda | Junus al-Ajnawi | 6:4, 2:6, 2:6 |
| Finalista | 11. | 18 sierpnia 2002 | Indianapolis | Twarda |  Greg Rusedski | 7:6(6), 4:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 10. | 11 maja 2003 | Rzym | Ceglana |  Roger Federer | 7:5, 6:2, 7:6(8) |
