Explorer 7
 |
| Inne nazwy | S-1A, 1959 Jota |
|---|
| Indeks COSPAR | 1959-009A |
|---|
| Państwo |  Stany Zjednoczone
|
|---|
| Zaangażowani | NASA, |
|---|
| Rakieta nośna | Juno II |
|---|
| Miejsce startu | Cape Canaveral Space Force Station |
|---|
| Orbita (docelowa, początkowa) |
| Perygeum | 560 km |
|---|
| Apogeum | 1087 km |
|---|
| Okres obiegu | 101,37 min |
|---|
| Nachylenie | 50,27° |
|---|
| Mimośród | 0,034693 |
|---|
| Czas trwania |
| Początek misji | 13 października 1959 15:30:04 UTC |
|---|
| Koniec misji | 24 sierpnia 1961 |
|---|
| Wymiary |
| Kształt | dwa ścięte stożki połączone pierścieniem |
|---|
| Wymiary | dł. 75 cm; śr. 75 cm |
|---|
| Masa całkowita | 41,5 kg |
|---|
|
Explorer 7 – małyamerykańskisatelita naukowy z seriiExplorer. Prowadził badaniageofizyczne.
Explorer 7 miał za zadanie badać:
Użyteczne dane otrzymywano od satelity od startu do lutego 1961 i przerywanie do 24 sierpnia 1961.
Stabilizowany obrotowo statek miał kształt podwójnego stożka (dwa stożki połączone cylindryczną sekcją). Statek był zasilany przez około 3000 małychogniw słonecznych i 15akumulatorów NiCd.Telemetria była prowadzona przez dwa dipole (1W; 20MHz). Na spodzie umieszczona była antena 108 MHz używana do śledzenia statku.
- Na przyrząd składały się dwa detektory rentgenowskie (wypełnioneargonem, okienko wejściowe zberylu), o czułości w zakresie 0,2 – 0,8 nm, i dwie kulistekomory jonizacyjne (o śr. 1,9 cm) do pomiaru promieniowania Lymana. Wypełnione byłyazotem, a otwory rejestrujące wykonano zfluorku litu. Ich czułość przypadała na zakres od 105 do 135 nm. Uzyskane dane były niemożliwe do zinterpretowania w wyniku promieniowaniapasów Van Allena i problemów elektronicznych w jednym ze wzmacniaczy.
- Prowadził wielokierunkowe pomiary zmian pierwotnych ciężkich promieni kosmicznych (o energiach 1-15,5GeV). Cząstki oliczbach atomowych Z > 5, Z > 8 i Z > 15 były zliczane oddzielnie przez komorę jonizacyjną. Amplituda impulsu wysyłanego przy zarejestrowaniu danej cząstki była niezależna od energii cząstki, ale proporcjonalna do kwadratu liczby atomowej.
- Eksperyment promieniowania uwięzionego iprotonów słonecznych
- W jego skład wchodziły dwa wielokierunkoweliczniki Geigera (Anton 302 i Anton 112). Używane były do czasowego i przestrzennego monitorowania intensywności promieniowania kosmicznego ikorpuskularnego promieniowania uwięzionego przez ziemskie pole magnetyczne oraz protonów pochodzących ze Słońca. Detektor był czuły na protony (o energiach > 20 MeV) ielektrony (o energiach > 30 keV).
- Detektor mikrometeoroidów
- Składał się z trzech fotoprzewodzących komórek (18 mm² każda) zsiarczku kadmu. Eksperyment był zaplanowany na 38 dni.
- W pełnitranzystorowy nadajniktelemetrii pracował naczęstotliwości podstawowej równej 19,9915 MHz. Był zasilany z baterii i akumulatorów. Miał moc 660 mW, na częstotliwości podstawowej. Promieniował także na drugiej i trzeciejharmonicznej (15 mW każda): 39,983 i 59,9745 MHz. Odbiorniki sygnału nadajnika znajdowały się wWaszyngtonie,Chicago iIllinois.
W dniu 13 października 1959 roku z pokładu samolotuBoeing B-47 Stratojet wystrzelono w kierunku Explorera, znajdującego się wperygeum rakietę Bold-Orion. Minęła satelitę w odległości czterech mil (6,4 km)[1].
- Kursywa oznacza misję zakończoną niepowodzeniem
