 | |||
| Data i miejsce urodzenia | 29 marca 1916 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 10 grudnia 2005 | ||
| Senator USA ze stanu Minnesota (1. klasy) | |||
| Okres | od 3 stycznia 1959 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| Członek Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych z Minnesoty (z 4. okręgu) | |||
| Okres | od 3 stycznia 1949 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| |||
Eugene Joseph McCarthy (ur.29 marca1916 wWatkins,Minnesota, zm.10 grudnia2005 wWaszyngtonie) –amerykański polityk, działaczPartii Demokratycznej, deputowany doIzby Reprezentantów,senator, kandydat w prawyborach Partii Demokratycznej i niezależny kandydat w wyborach prezydenckich.
Pochodził z katolickiej rodziny o korzeniachirlandzkich ze strony ojca, Michaela J. McCarthy’ego, iniemieckich ze strony matki, Anny z d. Baden. Studiował na University of Minnesota, pracował jako nauczyciel, a później także wykładowca uniwersytecki ekonomii i pedagogiki. W latach 1949–1959 zasiadał w Izbie Reprezentantów, w 1959 został senatorem. Był przeciwnikiem noszącego to samo nazwisko inicjatora dekomunizacji amerykańskiejJosepha McCarthy’ego. W ciągu kilkunastu lat w Senacie USA brał udział w pracach komisji spraw zagranicznych i z czasem zyskał opinię czołowego polityka antywojennego w Partii Demokratycznej.
W 1960 w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej wspierał liberalnego kandydataAdlai Stevensona, który jednak musiał ustąpić miejscaJohnowi Kennedy’emu. W 1968 McCarthy sam spróbował swoich sił w walce o nominację Partii Demokratycznej; w marcu t.r. wygrał prawybory wstanie New Hampshire pod hasłem szybkiego zakończeniawojny w Wietnamie. Rezultat ten, przy jednoczesnym zgłoszeniu się popularnegoRoberta Kennedy’ego, przyczynił się do rezygnacji z ubiegania się o reelekcję przezLyndona Johnsona. Ostatecznie kandydatem demokratów – po zabójstwie Kennedy’ego w czerwcu 1968 – został wiceprezydentHubert Humphrey, który w wyborach uległRichardowi Nixonowi.
McCarthy pełnił mandat senatora do 1971. Zajął się następnie publicystyką polityczną, ale w 1972 ponownie zgłosił swoją kandydaturę w prawyborach Partii Demokratycznej. Po porażce opuścił szeregi partii i cztery lata później wystartował w wyborach jako kandydat niezależny, zdobywając ok. 740 tysięcy głosów (mniej niż 1%). W 1982 bez powodzenia ubiegał się o ponowny wybór do Senatu. W 1988 startował w wyborach prezydenckich wspierany przez blok małych lewicowych partii, m.in. Partii Postępowej Minnesoty i Partii Konsumenckiej Pensylwanii. Powrócił następnie do Partii Demokratycznej i po raz trzeci ubiegał się o partyjną nominację w 1992, ale został wykluczony z grona kandydatów przez władze partyjne. W 2000 był aktywny w kampanii na rzecz dopuszczenia do prezydenckich debat telewizyjnych kandydata Partii Zielonych,Ralpha Nadera.
Kontynuował w tym okresie działalność publicystyczną; w latach 70. był profesorem nauk politycznych w New School of Social Research. Opublikował kilkanaście książek, głównie poświęconych polityce, ale także m.in. zbiór wierszy.
| 1. klasa | |
|---|---|
| 2. klasa |
