Urodził się w Englewood w stanieNew Jersey jako syn Margaret (z domu Sholl), agentki biura podróży[4], i Roberta L. „Boba” Harrisa (1922-2014), który śpiewał z chóremFreda Waringa i pracował w księgarniArt Institute of Chicago[5]. Wychowywał się rodzinieklasy średniejprezbiterian[6] w Tenafly w New Jersey z dwoma braćmi – Paulem i Robertem. W 1969 ukończył Tenafly High School, gdzie grał w drużynie futbolowej, pełniąc funkcję kapitana drużyny w swoim ostatnim roku. Trenowałlekkoatletykę naUniwersytecie Columbia. W 1971 wraz z rodziną przeniósł się doNowego Meksyku, odkrywając zainteresowanie aktorstwem w różnych sztukach teatralnych. Studiował dramat naUniversity of Oklahoma. Po kilku udanych rolach w lokalnych teatrach, przeprowadził się doLos Angeles i zapisał się doCalifornia Institute of the Arts, gdzie spędził dwa lata i ukończył z tytułem licencjata sztuk pięknych w 1975.
W Pasadena Repertory Theatre grał w światowej premierze sztukiThomasa RickmanaBaalam w The Hotel Carver wPasadenie (1975) i w spektakluKingdom of EarthTennesseego Williamsa w West Coast (1976) w roli Lota. Pojawił się po raz pierwszy naOff-Broadwayu jako Eddie w przedstawieniuChora miłość (Fool for Love) w Circle Repertory Theatre (1983), a naBroadwayu debiutował jako Fred Small w widowiskuKamienie szlachetne (Precious Sons) w Longacre Theatre (1986)[7]. Rola Eddiego w produkcjioff-broadwayowskiejFool for LoveSama Sheparda w 1984 przyniosła mu nagrodę Obie, a w 1995 za rolę Cartera w spektakluSimpaticoSama Sheparda zBeverly D’Angelo zdobył nagrodę Lucille Lortel[8].
Karierę ekranową rozpoczął pod koniec lat 70. w dreszczowcu medycznymMichaela CrichtonaŚpiączka (Coma, 1978) zMichaelem Douglasem i dramacieGranica (Borderline, 1980) u bokuCharlesa Bronsona. Jednak pierwszym dużym filmowym występem była kreacja Williama „Billy’ego” Davisa, króla renesansowej trupy motocyklowej (rola wzorowana nakrólu Arturze) w filmie fantastycznonaukowymGeorge’a A. RomeroRycerze na motorach (Knightriders, 1981). W dramacieAgnieszki HollandZabić księdza (To Kill a Priest, 1988) wcielił się w postać oficera SB, który dostaje zadanie zlikwidowania duchownego. Współpracę z polską reżyserką Harris kontynuował w późniejszych latach występując w jej kolejnych filmach:Trzeci cud (The Third Miracle, 1999) iKopia mistrza (Copying Beethoven, 2006), gdzie zagrałLudwiga van Beethovena[9].
Pierwszą nominację doOscara otrzymał w 1995 za drugoplanową rolę zarządzającego kosmiczną operacją dyrektora NASA – Gene’a Kranza w dramacieRona HowardaApollo 13 (1995). Trzy lata potem wcielił się w twórcę tytułowego programu telewizyjnego w tragikomediiPetera WeiraTruman Show (The Truman Show, 1998), a rola ta przyniosła mu drugą nominację do Oscara.
W 2000 zadebiutował jako reżyser biograficznego filmuPollock, gdzie zagrał słynnego amerykańskiego malarzaJacksona Pollocka. Tytułowa rola przyniosła mu też nominację do Oscara w kategorii „Najlepszy aktor pierwszoplanowy”. W 2008 ponownie stanął po drugiej kamery reżyserując westernAppaloosa na podstawie powieściRoberta B. Parkera.
Elżbieta Ciapara. Skłócony z Hollywood: Ed Harris. „Film”. nr 25 (2292/XLVIII), s. 18–19, 27 czerwca 1993. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN0137-463X.
Zawadiacki Edek. „Cinema Press Video”. nr 5 (VII), s. 40, maj 1996. Katowice: Agencja Wydawnicza „Domino”. ISSN0867-8774.
Elżbieta Ciapara. Nie Apollo, ale... Ed Harris. „Film”. nr 8 (2347), s. 80–81, sierpień 1997. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN0137-463X.
Ed Harris, czyli Marlboro Man. „Cinema Press Video”. nr 8 (77/IX), s. 76, sierpień 1998. Katowice: Agencja Wydawnicza „Domino”. ISSN0867-8774.
