 | |
 generał piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko | Dmitrij Grigorjewicz Szczerbaczow |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1857 |
| Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 1932 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1876–1920 |
| Siły zbrojne |
|
| Jednostki | 3 konno-artyleryjska bateria,Lejb-Gwardyjski Pułk Jegrów,2 Dywizja Piechoty Gwardii,145 Nowoczerkaski Pułk Piechoty,Lejb-Gwardyjski Pawłowski Pułk,1 Fińska Brygada Strzelców,9 Korpus Armijny,3 Armia,11 Armia,7 Armia,Front Rumuński |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca | emeryt |
| Odznaczenia | |
                | |
Dmitrij Grigorjewicz Szczerbaczowros. Дмитрий Григорьевич Щербачёв (ur.6 lutego?/18 lutego 1857, zm.18 stycznia1932 wNicei) –rosyjski wojskowy,generał piechoty, generał adiutantArmii Imperium Rosyjskiego.
Pochodzenia szlacheckiego. Ukończył Gimnazjum Wojskowe im. Batchina wOrle iMichajłowską Akademię Artylerii wPetersburgu. Oficer od 1876. Ukończył w 1884Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Po zakończeniu akademii służył w sztabie Petersburskiego Okręgu Wojskowego, dowodził kompanią, batalionem, służył w sztabie dywizji piechoty, od maja 1899 oficer ds. zadań specjalnych w sztabie Wojsk Gwardii Petersburskiego Okręgu Wojskowego. Od września 1898 szef sztabu 2 Dywizji Piechoty Gwardii, od czerwca 1901 dowódca 145 Nowoczerkaskiego Pułku Piechoty, potem Pawłowskiego Pułku Gwardii Cesarskiej. W czasiekrwawej niedzieli 9 stycznia 1905 w Petersburgu bezpośrednio dowodził wojskami tłumiącymi demonstrację. Od 1906 w świcie cara, za stłumienie buntów w Kronsztadzie i buntów w 6 batalionie saperów. Od czerwca 1906 dowódca 1 Finlandzkiej Brygady Piechoty. Od 24 stycznia 1907 komendant Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. W czasie jego kierowania akademią wprowadzono reformy nauczania uwzględniające doświadczeniawojny rosyjsko-japońskiej. Ściągnął do akademii na wykładowców młodych oficerów uczestników wojny 1904-05. 29 listopada 1908 mianowanygenerałem porucznikiem.
Od 14 grudnia 1912 dowódca 9 Korpusu Armijnego, z którym rozpocząłI wojnę światową. Na czele 9 Korpusu walczył wbitwie galicyjskiej i zająłLwów. W okresie kwiecień – październik 1915 dowódca 11 Armii, październik 1915 – kwiecień 1917 dowódca 7 Armii weFroncie Południowo-Zachodnim.
Porewolucji lutowej 1917, od kwietnia 1917 wyznaczony pomocnikiem króla Rumunii, w tym czasie naczelnego dowódcyFrontu Rumuńskiego ds. prowadzenia operacji bojowych i dowódcą wojsk rosyjskich walczących na tym Froncie. Zmienił na tym stanowisku gen.Władimira Sacharowa. W skład Frontu wchodziły 9, 4, 6 Armie Rosyjskie; 1 i 2 Armia Rumuńska oraz w rezerwie: I Korpus Rumuński i rosyjskie: III Korpus Kawalerii i XXIX Korpus Armijny. W grudniu 1917 roku zezwolił na formowanie polskich formacji wojskowych na terytorium Rumunii.
Od 10 stycznia 1918 oficjalnie zastępca naczelnego dowódcy ds. rozformowania Frontu Rumuńskiego, próbował zatrzymać rozłam w wojskach. Rosyjskie wojska frontu podporządkowałDyrektoriatowi Ukrainy. Uczestniczył w formowaniu oddziałów ochotniczych we Froncie Rumuńskim. Próbował sformować 6 korpusów narodowych (2 polskie, 2 ukraińskie, rosyjski i muzułmański) do walki z Rosją Sowiecką. W lutym 1918 podpisał porozumienie pokojowe z Niemcami w Fokszanach na mocy którego doprowadził do ocalenia Armii Rumuńskiej. W marcu 1918 dał zgodę nawejście wojsk rumuńskich doBesarabii.
18 kwietnia złożył dymisję i wyjechał do swojego majątku, który otrzymał od króla Rumunii. W listopadzie 1918, po kapitulacji Niemiec przybył doBukaresztu, gdzie rozpoczął rozmowy z przedstawicielem dowództwa francuskiego gen. dyw. Anri Bertlo. Na jednym ze spotkań został mu wręczony Krzyż Wielki Legii Honorowej. W czasie rozmów uzyskał zapewnienie przedstawiciela Francji o udzieleniu pomocy rosyjskiej białej armii. 30 grudnia 1918 przybył doJekatierinodaru, gdzie został mianowany przedstawicielem wojskowym armii rosyjskiej przy Zjednoczonym Naczelnym Dowództwie wojsk interwencyjnych.
Na początku stycznia 1919 przez Serbię i Włochy dotarł doParyża. Utworzył przedstawicielstwo zaopatrujące białą armię w Rosji, próbował formować oddziały ochotnicze w Czechach i Serbii z żołnierzy będących w niewoli, w celu wzmocnieniaArmii Ochotniczej. W lutym 1919 admirałAleksandr Kołczak zatwierdził go na tym stanowisku. W maju 1920 w związku z różnicą poglądów z gen.P. Wranglem dotyczących wspólnych działań wojennych z Polską przeciw Rosji Sowieckiej został zamieniony na tym stanowisku przez gen.J. Millera.
Wyjechał w 1920 do Nicei, gdzie żył za emeryturę przyznaną mu przez króla rumuńskiego. Po zakończeniu wojny domowej w Rosji aktywności antybolszewickiej nie przejawiał.
