 Diamond Dallas Page w 2018 roku | |||
| Imię i nazwisko | Joseph Falkinburg (1956-2007) | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 5 kwietnia 1956 roku | ||
| Współmałżonek | Kimberly Faulkinberg (1991-2005) | ||
| Dzieci | Brittany Leonard (adoptowana) | ||
| Kariera profesjonalnegowrestlera | |||
| Pseudonimy ringowe | Diamond Dallas Page | ||
| Wzrost | 1,96 m[1] | ||
| Masa ciała | 106 kg[1] | ||
| Trenerzy | Gordon Solie | ||
| Debiut | 1978 | ||
| |||
| Strona internetowa | |||
Dallas Page (ur.5 kwietnia1956 jakoJoseph Falkinburg), znany też pod swoimpseudonimem ringowym jakoDiamond Dallas Page –amerykańskimanager wrestlingowy,wrestler, trener i promotorjogi, twórca stylu zwanego najpierw Yoga for Regular Guys (YRG Fitness), a później DDP YOGA, właściciel firmy DDP YOGA.
Byłmanagerem w organizacjach wrestlerskich:American Wrestling Association w 1988 roku iFlorida Championship Wrestling w latach 1989–1991. Od 1991 do 2001 roku należał doWorld Championship Wrestling, gdzie był managerem, a po treningu w ośrodku szkoleniowymWCW Power Plant występował regularnie także jako wrestler. W 2001 roku przeszedł doWorld Wrestling Federation po tym, jak ta organizacja wykupiła World Championship Wrestling. W 2002 roku doznał poważnej kontuzji, przez którą musiał całkowicie zawiesić swoją karierę. Wznowił karierę w 2004 roku i w latach 2004–2005 występował w organizacjiTotal Nonstop Action Wrestling. W 2017 został wprowadzony doWWE Hall of Fame.
Będąc w WCW dwukrotnie zdobył tytułWCW United States Championship, trzykrotnieWCW World Heavyweight Championship i czterokrotnieWCW World Tag Team Championship. W WWF zdobył jednokrotnie tytułyWWF European Championship iWWF Tag Team Championship.
Urodził się 5 kwietnia 1956 roku w Point Pleasant, w stanieNew Jersey jako Joseph Falkinburg[2]. Jego rodzice, Sylvia (z domu Seigel) i Page Falkinburg[3], mieli w tym czasie niewiele ponad 20 lat[4][5] i rozwiedli się zanim ich syn skończył 3. Od trzeciego do ósmego roku życia Falkinburg był wychowywany przez ojca, a później przez babcię[2]. Dorastał w obszarze Point Pleasant, whrabstwie Ocean. Jego ojciec posiadał firmę oczyszczającąkanalizację i byłalkoholikiem[4][5].
Od najmłodszych lat cierpiał nadysleksję, przez co miał trudności w nauce[2][4][5]. Był za to dobrym sportowcem. Ponieważ preferował sporty kontaktowe, w liceum trenowałfutbol ihokej[2][4][5]. W wieku 11 lat dostał się do drużyny hokejowej złożonej ze starszych od niego graczy, jednak w dniu kiedy to nastąpiło został potrącony przez samochód. W wyniku tego wypadku uszkodził sobie kolano[4][5]. Lekarze zalecili mu rezygnację ze sportów kontaktowych, więc Falkinburg zaczął trenowaćkoszykówkę[2][4][5]. Po ukończeniu liceum przeniósł się doMyrtle Beach w stanieKarolina Południowa. Wybrał akurat to miejsce, ponieważ znajdowało się w nim dużo klubów nocnych, a on był zainteresowany pracą w tym środowisku. Pracował w różnych okresach jako ochroniarz klubu, pomywacz, sprzątacz, kucharz i barman. Studiował na miejscowym uniwersytecieCoastal Carolina University i grał w uniwersyteckiej drużynie koszykarskiej. Przerwał naukę aby móc całkowicie poświęcić się pracy i wrócił doNew Jersey, gdzie przez krótki czas trenował wrestling, ale zrezygnował z kariery wrestlerskiej po kolejnej kontuzji kolana w 1978 roku[4][5].
Prowadził własny klub, o nazwieXanadu, który znajdował się na wybrzeżuNew Jersey. Jego lokal cieszył się znikomym zainteresowaniem, więc zamknął go, przeniósł się doFort Myers w stanieFloryda i otworzył nowy klub, który nazwałElations...the Hot One. Nowy klub odniósł natychmiastowy sukces. Falkinburg poznał w tym czasie barmana Larryego „Smokey” Gentę, z którym łączyła go wieloletnia przyjaźń, i który w przyszłości został współautorem jego autobiografii. Falkinburg był teżmenedżerem komika o imieniu Smittee, który specjalizował się wkomedii fizycznej. Pomógł Smittee’emu otrzymać pracę wMTV. Później właścicieleElations pozbawili Falkinburga stanowiska kierowniczego, chcąc zatrudnić ich zdaniem bardziej kompetentną osobę. W związku z tym Falkinburg otworzył konkurencyjny klub o nazwieTemptaions....the Hot One.Elations przestał przynosić zadowalające dochody i został zamknięty cztery miesiące po zmianie kierownictwa. Kolejny klub Falkinburg otworzył wFort Lauderdale i nazwał goNorma Jean na cześć amerykańskiej aktorkiMarilyn Monroe, której był fanem[4][5]. W 1988 roku zaczął pracować jakowrestlingowy manager[2], jednak jeszcze przez parę lat zajmował się również zarządzaniem swoich lokali. W 1989 roku wNorma Jean poznał swoją przyszłą żonę,Kimberly Bacon[4][5][6].
Jego trenerami byliGordon Solie[7],Jake “The Snake” Roberts[8],Dusty Rhodes[6],Jody Hamilton i Tito Torres[9]. Zaczął trenować wrestling w latach 70. Stoczył trzy walki podpseudonimem ringowym „Handsome” Dallas Page, ale w 1978 roku doznał kontuzjistawu kolanowego i zrezygnował z kariery żeby poświęcić się biznesowi klubowemu[4][5][7].
Po osiągnięciu sukcesu w biznesie klubowym postanowił zostaćmanagerem wrestlingowym. W 1988 roku[2] wysłałkasetę na przesłuchanie do właścicielaAmerican Wrestling Association (AWA),Verna Gagne’a, i został zaproszony na próbny występ w czasie galiShowboat wLas Vegas[4][5], po którym został przyjęty do firmy. Odgrywał rolęmanageratag teamu Bad Company (Pat Tanaka iPaul Diamond), posiadaczy tytułuAWA World Tag Team Championship[1][7][10]. Charakterystycznym dla jego stylu stały się: ostentacyjnakurtka zdobionastrasami,diamentowekolczyki,laska i towarzystwo kobiet, które nazywał Diamond Dolls (pl.diamentowe lalki)[4][5]. Ross Davies, autor serii biografii wrestlerów, określił styl postaci Page’a jakogłośny iostentacyjny[6].
Do organizacjiFlorida Championship Wrestling (FCW) został rekrutowany przezDusty’ego Rhodesa[7]. Pełnił rolę analityka sportowego komentującego wydarzenia wraz z komentatoremGordonem Solie[2]. Byłmanagerem takich zawodników jakCol DeBeers,Bam Bam Bigelow,Johnny Ace iDick Slater[1]. Solie był także trenerem DDP – nauczył go między innymi chwytu wristlock[7]. Jako wrestler w FCW Page debiutował w 1989 roku w walce przeciwko Dickowi Slaterowi[2].
Dusty Rhodes odszedł z FCW i powrócił doWorld Championship Wrestling (WCW). W 1991 roku[1] firma pozwoliła mu wyznaczyć jedną osobę na wolny w tym czasie etat. Rhodes zaprosił do organizacji Diamonda Dallasa Page’a[4][5][7].
DDP pełnił rolę komentatora razem zErikiem Bischoffem[1] i byłmanageremtag teamuThe Freebird (Michael Hayes iJimmy Garvin)[7], do którego przyłączyłDiamonda Studda[2]. Wkrótce założył własnąstajnię o nazwieThe Diamond Mine (pl.Kopalnia Diamentów), do której należeli między innymiScotty Flamingo[2],Big Daddy Dink,The Diamond Studd,Vinnie Vegas (Kevin Nash) i zespółvaletów The Diamond Dolls[10].
W międzyczasie trenował wrestling w ośrodku szkoleniowymWCW Power Plant. W czasie treningu doznał kontuzji ramienia tuż przed wygaśnięciem swojego kontraktu, jednak prezesWCW,Eric Bischoff, zdecydował się przedłużyć umowę. Jego trening w WCW Power Plant trwał 5 lat[7]. W tym czasie stworzył własnyruch wykańczający, który nazwał Diamond Cutter. Był to cios wzorowany na Ace CrusherJohnny’ego Ace’a połączony zDDT[7].
Debiutował jako wrestler w WCW 18 listopada 1991 roku (czyli w wieku 35 lat) wGainesville w stanieGeorgia. Jego partnerem w drużynie był wówczasDiamond Studd[6][10]. W początkowej fazie kariery zawodnika byłjobberem[2][6]. Przegrał większość swoich walk na wydarzeniachpay-per-view w latach 1991–1992[1]. Jego mentorami w tym okresie byliJake “The Snake” Roberts[8] iDusty Rhodes[6]. Autor serii biografii wrestlerów Ross Davies określił styl postaci Page’a w tym okresie jakogadatliwy iarogancki[6].
W 1992 roku na krótko zVinniem Vegasem utworzyłtag team o nazwieVegas Connection, ale w tym samym roku Vegas odszedł z WCW[7], a w 1993 roku Page został zwolniony z powodu poważnej i długotrwałej kontuzjipierścienia rotatorów[4][5][7].
W 1994 roku za sprawą wstawiennictwaJake’a „The Snake” Robertsa został ponownie zatrudniony w WCW wraz ze swoją żoną Kimberly Falkinburg, która występowała podpseudonimem ringowym Diamond Doll i odgrywała rolęvaleta. Do organizacji dołączył takżeMax Muscle, który odgrywał odtąd rolę jego ochroniarza[7]. DDP nie występował już w rolimanagera, ale nadal byłheelem[10].
Jego pierwsze wątki fabularne najczęściej były powiązane z postaciąDiamond Doll i miały charakterkomiczny[2]. 17 września 1994 na galiFall Brawl pokonał wrestleraRenegade'a w walce o pasWCW Television Championship[1][10]. W 1995 roku DDP wyzywał innych wrestlerów na zawody wsiłowaniu na rękę. Główną nagrodą miała być randka z jegovaletem. Kiedy Diamond Doll odwiedziłaEvada Sullivana w szpitalu i podarowała mukrólika, ten postanowił wziąć udział w zawodach. Paige zgodził się, ale pod dodatkowym warunkiem – jeśli wygra, zwierzątko zostanie zjedzone. Sullivan wygrał, jednak jego zwycięską randkę zakłócił DDP, który zaatakował go będąc przebrany w strój królika.Konflikt zakończył się wygraną Page’a z Sullivanem w walce wrestlerskiej na galiBash at the Beach 16 lipca[11]. W kolejnych miesiącach dochodziło do nieporozumień między DDP, a jegovaletem. 29 października 1995 Diamond Doll wsparłaJohnny’ego B. Badda w walce z Page’em na galiHalloween Havoc. Badd wygrał i przejął pas WCW Television Championship. 26 listopada Badd pokonał Page’a w walce rewanżowej. Diamond Doll postanowiła zostawić DDP i zostaćmanagerem nowego mistrza[2].Spór nie został rozstrzygnięty, ponieważ Badd odszedł z WCW aby dołączyć doWWF[4][5].
24 marca 1996The Booty Man pokonał go na galiUncensored w walce, w której przegrany musiał odejść z organizacji[12]. Paige odszedł i zaczął nagrywać emitowane w WCW materiały filmowe, w których opowiadał o swoich problemach finansowych. Powrócił 19 maja na galiSlamboree. Wyjaśnił, że udało mu się odzyskać pieniądze dzięki tajemniczemu sponsorowi[2][4][5]. Wkayfabe, w 1994 roku miał wygrać 13 milionów dolarów wbingo. Jak się jednak później okazało w 1996 roku, tak naprawdę wygrałaKimberly, a DDP ukradł jej kartę do gry[1][13]. W czasieSlamboree wygrał walkę typu Battleblow (odmianabattle Royal) i wygrał tytuł Lord of the Ring oraz szansę na walkę o główne mistrzostwo organizacji, ale obie nagrody zostały mu odebrane po tym jak powtórki wykazały, że DDP powinien był zostać wyeliminowany. Przez resztę rokurywalizował zEddiem Guerrero[2].
29 grudnia 1996Eddie Guerrero pokonał go w finale turnieju, w którym nagrodą był tytułUnited States Championshipzwakowany przezRica Flaira w wyniku kontuzji. Zwycięstwo to było możliwe dzięki ingerencji Syxxa,Kevina Nasha iScotta Halla[12].
W 1997 roku byli członkowie jegostajni,Scott Hall iKevin Nash, chcieli go zwerbować do drużynyheelów New World Order (nWo, główni członkowie:„Hollywood” Hulk Hogan,Scott Hall iKevin Nash). 25 stycznia na galiSouled Out Paige odmówił i zaatakował obu wrestlerów ciosem Diamond Cutter, co oznaczało dla niegofaceturn[1][2]. Na tej samej gali przegrał walkę z członkiem wrogiejstajni, Scottem Nortonem[14].Rywalizował z nWo przez wiele miesięcy[2][10].
W 1997 rokurywalizował z członkiem nWo,„Macho Manem” Randym Savage’em. Diamond Doll powróciła do DDP, aby wesprzeć go w sporze, zaś Macho Man był wspierany przez swoją żonę,Miss Elizabeth. W czasie tej rywalizacji wyszło na jaw, że Doll i Page sąmałżeństwem[2]. 6 kwietnia Page pokonał Savage’a w walce bez dyskwalifikacji w czasie głównego wydarzenia galiSpring Stampede. Savage wygrał z Pagem 15 czerwca w walce typuFalls Count Anywhere w czasie głównego wydarzenia galiThe Great American Bash. 13 lipca obaj stoczyli na galiBash at the Beach pojedynek drużynowy –Scott Hall iRandy Savage wspierani przez Miss Elizabeth pokonali Diamonda Dallasa Page’a i Curta Henniga wspieranych przez Kimberly Page po tym jak Hennig zdradził swoją drużynę. 14 grudnia na galiFall Brawl Page ponownie stawił czoła drużynie Macho Mana, tym razem w walce bez dyskwalifikacji, i wygrał. Jego partnerem był wówczasLex Luger. Następnie w jednym z odcinkówMonday Nitro pokonał Savage’a podszywając się pod meksykańskiegoluchadora La Parkę, za którego się przebrał. Ostatnia walka obu zawodników miała miejsce 26 października na galiHalloween Havoc. Rozstrzygającą bitwę wygrał Savage, któremu pomógłHollywood Hogan[1][2].
Rywalizował też z Curtem Henningiem. Konflikt ten rozpoczął się 13 lipca kiedy Curt Henning zdradził Page’a w walce z drużyną Macho Mana i dołączył do nWo. Na potrzeby rozstrzygnięcia sporuWCW zorganizowało dla nich walkę na galiRoad Wild 9 sierpnia. Zwyciężył Curt Henning. Konflikt faktycznie ucichł na kilka miesięcy, jednak obaj wrestlerzy spotkali się w ringu ponownie kiedy Henning był mistrzemUnited States Championship, a Page pretendentem do tytułu. W kolejnych odcinkachWCW Monday Nitro, Hennig pokonał Page’a 13 października, a Page pokonał Henninga 10 listopada, 29 listopada i 1 grudnia. Wszystkie te walki kończyły się dyskwalifikacją. 28 grudnia Page pokonał Curta Henninga na galiStarrcade i przejął pasUnited States Championship. 3 stycznia 1998 skutecznie obronił tytuł w walce z Henningiem, która zakończyła się dyskwalifikacją pretendenta[1].
Na swojej oficjalnej stronieWWE wyraziło opinię, że DDP wyjątkowo przyczynił się do tego, że program telewizyjny WCW's Monday Nitro był jednym z najchętniej oglądanych programów w 1998 roku[10]. Aż do 19 kwietnia z powodzeniem bronił tytułu pokonując kolejnoKevina Nasha,Chrisa Jericho,Eddiego Guerrero, Sick Boya iChrisa Benoit. 15 marca pokonał w jednej walce Ravena iChrisa Benoit. 6 kwietnia 1998 roku Buff Bagwell wygrał z Page’em walkę o mistrzostwo, ponieważ jednak pojedynek zakończył się dyskwalifikacją, tytuł nie został przejęty. Pokonać mistrza i przejąć jego pas udało się dopiero Ravenowi 19 kwietnia na galiSpring Stampede[1].
12 lipca 1998 na galiBash at the Beach uczestniczył w walcetag teamów z udziałemkoszykarzyNBA.Hollywood Hogan iDennis Rodman pokonali DDP iKarla Malone. Page zrewanżował się w kolejnej walce celebrytów 8 sierpnia. Wraz zJayem Leno pokonał Hogana i Erica Bischoffa na galiRoad Wild[1][2].
18 października 1998 roku nie udało mu się pokonać Chrisa Jericho w walce o tytuł World Television Championship, a 25 października na galiHalloween HavocBill Goldberg pokonał go broniąc tytułuWorld Heavyweight Championship[1]. CzytelnicyWCW Magazine ogłosili walkę Page’a z Goldbergiem walką roku, ale większość osób, które zamówiłypay-per-view nie widziała tego starcia, gdyż wydarzenie trwało dłużej, niż zaplanowano. Firma musiała zwrócić widzom pieniądze, a walka została wyemitowana w całości w najbliższym darmowym odcinkuWCW Monday Nitro[2].
26 października 1998 w odcinkuWCW Monday Nitro Page pokonałBreta Harta w walce o pasWCW World Heavyweight Championship[1]. Wygrał też walkę rewanżową na galiWorld War 3[2]. Page i Hartrywalizowali ze sobą przez miesiąc, aż 30 listopada Hartowi udało się pokonać mistrza i odzyskać tytuł[1] dzięki interwencjiThe Gianta. DDP wyrównał rachunki z Giantem pokonując go na galiStarrcade 27 grudnia[2].
W 1998 roku był zmuszony zawiesić swoją karierę z powodu pęknięcia czwartego i piątego kręgu lędźwiowego. Wielu lekarzy wyraziło wówczas opinię, że jest to koniec kariery DDP. Wrehabilitacji pomogły mu polecone przez jego żonę ćwiczeniajogi z Bryanem Kestem naDVD. Po trzech miesiącach ćwiczeń udało mu się wrócić do formy, a z czasem zaczął rozwijaćwłasną technikę jogi[7].
11 kwietnia 1999 roku na galiSpring Stampede pokonałRica Flaira,Stinga iHulka Hogana w walce o pasWorld Heavyweight Championship[1]. Sędzią był jego dawny rywalRandy Savage[2]. W rzeczywistości uczynienie Page’a mistrzem było kontrowersyjnym posunięciem WCW. Wiele osób zarzucało prezesowi firmy,Ericowi Bischoffowi kumoterstwo, dlatego że DDP był jego sąsiadem i przyjacielem. Sam wrestler w swojej autobiografiiPositively Page wyraził opinię, że znajomość z szefem bardziej utrudniała mu rozwój kariery, niż mu pomagała[4][5]. W czasie swojego panowania nastawienie DDP drastycznie się zmieniło. Publiczność była mu coraz mniej przychylna. W walce o tytuł zGoldbergiem utwierdził swoją postać jakoheela, kiedy powalił przeciwnika używająckastetu i wielokrotnie uderzał jego nogę stalowym krzesłem[2]. 26 kwietnia Sting pokonał Page’a i przejął mistrzostwo, ale Page odzyskał je jeszcze tej samej nocy wygrywając walkę zeStingiem,Kevinem Nashem iBillem Goldbergiem w walce typufatal 4-way. 9 maja na galiSlamboree Nash został nowym mistrzem po zwycięskiej walce z Page’em i skutecznie obronił tytuł w walce rewanżowej 17 maja, która zakończyła się dyskwalifikacją[1].
W 1999 roku Page utworzył drużynę o nazwie Jersey Triad – oprócz niego członkami zespołu byli takżeBam Bam Bigelow iChris Kanyon. 31 maja razem zBam Bam Bigelowem pokonał Ravena i Perrego Saturna w pojedynku o tytułWorld Tag Team Championship, jednak utracili mistrzostwo 10 dni później, przegrywając walkę zPerrym Saturnem iChrisem Benoit[1]. Kolejne trzy dni później udało im się odzyskać tytuł na galiThe Great American Bash, jednak 14 kwietnia na galiRoad Wild przegrali z drużyną Harlem Heat (Booker T i Stevie Ray) i musieli oddać tytuł przeciwnikom. Tej samej nocy Page bez powodzenia próbował odebrać w walce tytułUnited States Championship należący do Chrisa Benoit[1][2]. The Jersey Triad wkrótce się rozpadło, a Page zacząłrywalizować z pozostałymi byłymi członkami zespołu[2]. On iBam Bam Bigelow zmierzyli się w nierozstrzygniętej ostatecznie walce na galiThunder 20 kwietnia 2000[1].
Gdy w 2000 roku tytułWorld Heavyweight Championship byłzwakowany, Page wziął udział w turnieju o mistrzostwo. PokonałStinga 10 kwietnia w odcinkuWCW Monday Nitro i przeszedł do kolejnego etapu[1]. 16 kwietnia walczył zJeffem Jarrettem na galiSpring Stampede. Tego dniaKimberly Page zwróciła się przeciwko mężowi. GdyEric Bischoff odwracał uwagę sędziego, Kimberly uderzyła DDP gitarą i doprowadziła do jego przegranej[15]. Turniej wygrał Jarrett, ale 24 kwietnia w odcinkuNitro Page pokonał mistrza wstalowej klatce i przejął tytuł[1]. 26 kwietnia mistrzostwo przejął nietrenujący wrestlingu aktorDavid Arquette, który był gościem specjalnym i miał pomóc Page’owi w walcetag teamów przeciwkoBischoffowi i Jarrettowi. Tytuł miał przypaść temu uczestnikowi pojedynku, któryprzypnie przeciwnika[2]. Ten incydent często jest wymieniany jako jedna z największych kontrowersji w wrestlingu. Wiele osób zarzucało WCW, że przyznając mistrzostwo niewytrenowanemu aktorowi ośmieszyło wrestling w oczach opinii publicznej. W 2015 roku w wywiadzie dla WrestleZone Radio DDP zasugerował, że był to pomysłVince’a Russo, a Page i David Arquette byli mu od początku przeciwni[16][17]. DDP prawie udało się odzyskać tytuł w walce w maju naSlamboree, ale Arquette zwrócił się przeciwko niemu i zaatakował go gitarą[2].
Page utworzył nową drużynę zKevinem Nashem. Zespół został nazwanyThe Insiders (pl.Wtajemniczeni). 26 listopada 2000 roku pokonali drużynęThe Perfect Event (Shawn Stasiak iChuck Palumbo) w walce oWorld Tag Team Championship na galiMayhem. KomisarzMike Sanders miał jednak wątpliwości co do wyniku walki, więc zarządził odebranie tytułu nowym mistrzom i zwrócenie go poprzednim posiadaczom. Tytuły zostały odzyskane przez The Insiders w walce rewanżowej 17 grudnia na galiStarrcade[1]. 14 stycznia 2001 drużynaThe Natural Born Thrillers (Chuck Palumbo iSean O’Haire) pokonała Nasha oraz Page’a i przejęła ich tytuł[18].
23 marca 2001 firma WWF kupiła organizację WCW i rozwiązała ją, przejmując przy tym wielu wrestlerów, w tym DDP[19].
Przed 1990 rokiemDusty Rhodes nakłonił firmęWorld Wrestling Federation (WWF, później WWE) aby przyjęła Page’a na rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko komentatora. WWF zdecydowało się jednak nie zatrudniać kandydata, tłumacząc swoją decyzję brakiem etatów[7]. Po raz pierwszy Diamond Dallas Page pojawił się w programie telewizyjnym WWF w 1990 roku w czasie galiWrestleMania VI. Był kierowcą różowegocadillaca, którym podwoził na ring wrestlerów opseudonimachRhythm and Blues iGreg Valentine. Był to jego jedyny występ w tej organizacji w ciągu kolejnych dziesięciu lat. Ponownie pojawił się i debiutował jako zawodnik WWF w 2001 roku po tym, jak firma wykupiła WCW[1][10].
W 2001 roku grał rolę prześladowcy Sary Calloway, żonyThe Undertakera. Na początku widownia nie widziała jego twarzy, a jedynie publikowane przez niego nagrania. Głos autora tych materiałów był zniekształcony. Dopiero 18 czerwca w odcinkuRaw is War Page ujawnił swoją tożsamość. 24 czerwca na galiKing of the Ring Undertaker zemścił się na prześladowcy swojej żony. Opublikował własny materiał ośmieszający nagranego z ukrycia DDP. Następnie zaskoczył Page’a w ringu bijąc go i poniżając w nieoficjalnej walce, a Sara podążała z kamerą za oboma zawodnikami nagrywając całe zdarzenie. Page nie chciał dać za wygraną i 25 czerwca niespodziewanie zaatakował Undertakera i Sarę krzesłem. 28 czerwca z pomocą wrestlera opseudonimie ringowymLeviathan stawił czoła drużynieThe Brothers of Destruction (Undertaker iKane) na występie w organizacjiOhio Valley Wrestling. Walka zakończyła się przegraną jego drużyny w wyniku dyskwalifikacji. 2 lipca chciał zaatakować obecną wówczas na arenie Sarę, ale został powstrzymany przezkayfabowego brata Undertakera,Kane’a. 9 lipca w czasie walki ze swoim rywalem uderzył Sarę ciosem Diamond Cutter, swoimfinisherem. 16 lipca ogłosił, że posiada jeszcze jeden materiał ze swoich prześladowań, zawierający niecenzuralne sceny. Page i Undertaker walczyli ze sobą jeszcze wiele razy. Ich walki często kończyły się nierozstrzygnięciem, atakowali się wzajemnie nawet poza oficjalnymi starciami, używali przy tym twardych przedmiotów, a Sara niejednokrotnie ucierpiała z powodu przypadkowego ciosu. 2 sierpnia Page ujawnił swój prywatnyołtarz poświęcony Sarze i oświadczył, że on i Sara są bratnimi duszami[1].
9 sierpnia 2001 Page iChris Kanyon pokonalitag teamThe Acolytes Protection Agency (Farooq iBradshaw), posiadaczy tytułuWWF Tag Team Championship, i zostali nowymi mistrzami. 13 sierpnia próbował uprowadzić Sarę w czasie walki rewanżowej jej męża iKane’a zSeanem O’Haire iChuckiem Palumbo.The Brothers of Destruction byli wówczas posiadaczami tytułuWCW World Heavyweight Championship. 16 sierpnia DDP i Kanyon skutecznie obronili swoje mistrzostwo w walce zEdge’em iChristianem. 19 sierpnia na galiSummerSlam mistrzowieWWF World Tag Team iThe Brothers of Destruction stoczyli ze sobą pojedynek. Stawką były tytuły posiadane przez obie drużyny. ZwyciężyliUndertaker i Kane[1].
Rywalizacja zakończyła się pojedynkiem Page’a z Sarą Calloway 20 sierpnia. Sara, która pierwszy raz walczyła w ringu, wygrała tę walkę dzięki interwencji Undertakera[1][20].
W sierpniu 2001 roku DDP doznał kolejnej kontuzji kolana i przestał pojawiać się w kolejnych odcinkach. Wrócił po dwóch miesiącach po tym, jak jego operacja i rehabilitacja zakończyły się pomyślnie[1][2]. Jeszcze zanim pooperacyjne nacięcie w jego ciele się zabliźniło, wyrobił sobie nowy wizerunek. Grał mówcę motywacyjnego z pozytywnym nastawieniem do życia. Często powtarzał swojemotta –That's not a bad thing, that's a good thing (pl.To nie jest zła rzecz, to dobra rzecz) iYo! It's me, it's me, it's DDP! (pl.Joł, to ja, to ja, DDP – w oryginale rymujące się zdanie). Nowe wcielenie Page’a było wzorowane na osobieToniego Robbinsa, na którego seminaria wrestler uczęszczał w tym czasie już od roku[2][10]. Zaczął pojawiać się na wydarzeniach emitowanych na żywo i dzięki swoim występom publiczność z czasem zaczęła darzyć go sympatią. Był to zaplanowany uprzedniofaceturn[1].
17 stycznia 2002 pokonałThe Big Bossmana w walce, która miała przesądzić o tym czy nadal będzie występował w WWE. Trzy dni później wziął udział w głównej walce naRoyal Rumble – wszedł na ring jako czternasty uczestnik i wyeliminował wrestlera opseudonimieScotty 2 Hotty, jednak sam został wyeliminowany przezChristiana[1]. 31 stycznia pokonałChristiana w walce o pasEuropean Championship i obronił tytuł w walce rewanżowej 17 marca na galiWrestleMania X8. Stracił mistrzostwo w wyniku przegranej walki zWilliamem Regalem 15 marca w odcinkuSmackDown![1].
13 kwietnia 2002 zacząłrywalizację zHardcore Hollym. Ich pierwsza walka zakończyła się remisem. 16 kwietnia w walce rewanżowej gdy Holly zrzucał go ze słupka, DDP popełniłbotch i uszkodził sobieszyję. Mimo kontuzji dokończył walkę i zwyciężył. 17 kwietnia został skierowany na operację chirurgiczną. 16 maja została mu postawiona następująca diagnoza[1]:
Dr. Jay Youngblood stwierdził, że Page może kontynuować karierę wrestlerską tak długo jak jest w stanie tolerować ból. 30 maja DDP zasięgnął opinii trzeciego lekarza, który zalecił emeryturę. W dodatku wrestler dowiedział się, że jeśli nadal będzie występował to jegopolisa ubezpieczeniowa zostanie anulowana. W czerwcu 2002 roku Page ogłosił, że przechodzi na emeryturę[1].
1 kwietnia 2004 roku ogłosił, że powróci do kariery wrestlerskiej i będzie występował w niezależnych organizacjach. 21 lipca pojawił się w Hawaiian Championship Wrestling, gdzie będąc w drużynie z Satoshi Kojimą został pokonany przezStinga iThe Great Muta. 31 lipca 2004 roku on iThe Miz pokonaliAdama Pearce’a iBabi Slymma wUltimate Pro Wrestling. W tej samej organizacji 30 października pokonał Adama Pearce’a w walce 1 na 1[1].
W 2004 roku związał się z organizacjąTotal Nonstop Action Wrestling (TNA). Debiutował 12 listopada interweniując w walceMonty’ego Browna iRavena. Zaatakował Ravena swoim charakterystycznym ciosem, Diamond Cutterem. 19 listopada znowu interweniował w walce Ravena doprowadzając do jego przegranej, tym razem w czasie jego starcia zJohnnym B. Baddem. 26 listopada zdradził, że jego prawdziwym celem jestErik Watts, który od tej pory uczestniczył w konflikcie po stronie Ravena. 22 stycznia 2005 rokuspór został rozstrzygnięty – Page pokonał Ravena w walce typuTables, Ladders, and Chairs[1].
13 marca 2005 roku na galiTNA Destination X został pokonany przezJeffa Jarretta w walce o pasNWA World Heavyweight Championship. Do jego przegranej przyczyniła się interwencjaThe Outlaw,BG Jamesa,Monty’ego Browna i innych wrestlerów, którzy mieli z nim zatarg[1].
Swoją ostatnią walkę w TNA stoczył 15 maja 2005 roku na galiHard Justice, gdzie razem zRonem Killingsem został pokonany przeztag teamMonty’ego Browna iThe Outlaw[1].
W kolejnych latach Page występował sporadycznie w różnych organizacjach, a najczęściej na specjalnych wydarzeniach i nie ubiegał się już o jakikolwiek tytuł. Posiadał umowny status legendy i tak też był traktowany[1].
27 sierpnia 2005 roku na galiWrestleReunion stoczył pojedynek z 52-letnimLarrym Zbyszko. Nagrodą było pięć minut zBrunem Sammartino. Page powalił Zbyszka swoim ciosem wykańczającym, pokazując, że byłby w stanie z nim wygrać. Ale wtedy położył na sobie przeciwnika pozwalając mu w ten sposób wykonaćprzypięcie i wygrać. Tym samym Page umożliwił Sammartino dokonanie zemsty na dawnym rywalu, który był w tym momencie obezwładniony[1].
5 marca 2006 roku na galiLegends PPV pokonałChrisa Kanyona[1].
.jpg)
2 lipca 2012 roku pojawił się w programieRaw, gdzie zaatakowałHeatha Slatera swoimchwytem wykańczającymDiamond Cutter, a następnie w odcinku specjalnymRaw 1000 (tysięczny odcinekRaw, w którym pojawiło się wielu byłych wrestlerówWWF i WWE), gdzie zabezpieczałLitę w czasie jej walki ze Slaterem. 6 stycznia 2014 roku Page ponownie pojawił się naRaw, wraz z innymilegendami wrestlingu, wsegmencie o nazwieOld School. 5 kwietnia 2014 wprowadziłJake’a „The Snake” Robertsa doWWE Hall of Fame. 25 stycznia 2015 roku wziął udział w głównej walce na galiRoyal Rumble[10]. Wszedł jako czternasty uczestnik i został wyeliminowany przezRuseva po 2 minutach i 29 sekundach, samemu nie eliminując kogokolwiek[21]. 3 kwietnia 2016 naWrestleManii 32 wziął udział wAndré the Giant Memorial Trophy (coroczna trzydziestoosobowa walka typuBattle Royal ku pamięciAndre the Gianta)[10].
20 lutego 2017 WWE zapowiedziało, że zostanie dołączony doWWE Hall of Fame[22]. 21 marca ujawniono, że zostanie wprowadzony dogalerii sławy przezErica Bischoffa[23]. Ceremonia odbyła się 31 marca 2017 roku[24].
W 1998 roku doznał poważnej kontuzji[10], pękł mu czwarty i piątykręg lędźwiowy[25]. Początkowo wielu lekarzy spekulowało, że jest to koniec kariery Page’a, jednak udało mu się w pełni zrehabilitować dzięki płytomDVD z ćwiczeniamijogi prowadzonymi przez Bryana Kesta, które poleciła mu jego żona Kimberly Page. Po trzech miesiącach ćwiczeń udało mu się w pełni wrócić do formy, a z czasem zaczął rozwijać autorską technikę o nazwie Yoga for Regular Guys (YRG). W 2005 roku założył firmę treningową o nazwie YRG Fitness. Po 2009 nazwa techniki i firmy została zmieniona na DDP YOGA[7][7][10].
Opracowana przez niego technika była połączeniemjogi, ćwiczeń rehabilitacyjnych, tradycyjnegofitnessu oraz terapii sportowej. Powstała z myślą orehabilitacji medycznej. Okazało się jednak, że wspomaga ona także rozwój mięśni, spadek wagi i poprawę elastyczności ciała. Metoda ta stała się fenomenem wśródfootballistów amerykańskich,wrestlerów i zawodnikówMMA[25]. WrestlerzyScott Hall iJake “The Snake” Roberts przypisują firmie i technice Paige'a swój powrót do dobrej kondycji po latach katastrofalnych w skutkachnarkomanii ialkoholizmu. O rehabilitacji Snake’a powstał film dokumentalnyThe Resurrection of Jake The Snake Roberts[8]. Z usług DDP skorzystali takżeChris Jericho iSantino Marella[7].
DDP YOGA został rozsławiona w maju 2012 roku[2] dziękifilmikom wirusowym z Arthurem Boormanem –weteranemI wojny w Zatoce Perskiej i byłymspadochroniarzem wojskowym. Ponieważ uszkodził sobie oba kolana i przez brak ruchu zaczął cierpieć z powodunadwagi, nie mógł chodzić bez pomocy przez 15 lat. Po 10 miesiącach trenowania YRG Fitness stracił ponad 60 kg i wyrobił sobie przyzwoitą kondycję[7].
W 2013 roku zyski firmy wynosiły 800 tysięcy dolarów. Inwestorzy wierzyli, że zyski będą słabnąć z roku na rok i Page’owi złożono propozycję odsprzedania 5% udziałów za 200 tys. dolarów. 21 lutego 2014 roku w programieShark Tank w telewizjiABC, Page oficjalnie odmówił sprzedaży udziałów i zapowiedział, że 200 tys. dolarów zamierza przeznaczyć na rozwójaplikacji mobilnej. W ciągu sześciu pierwszych dni od swojego występu w telewizji zarobił ponad milion dolarów ze sprzedaży swoich produktów. Wykorzystał swoje przychody do wybudowania szkołyjogi DDP YOGA Performance Center wSmyrnie, w stanieGeorgia oraz do sfinansowania produkcji aplikacji mobilnej DDP NOW[10].
W 2005 roku pozwał raperaJay-Z oskarżając go o naruszenie praw autorskich i znaków towarowych. Chodziło o często używanie przez artystę jako znaku rozpoznawczego gestu, który dawniej był charakterystyczny dla postaci odgrywanej przez wrestlera. Proces zakończył się porozumieniem pozasądowym w 2007 roku, kiedy to Jay-Z zapłacił Page’owi nieujawnioną kwotę[2].
W 2013 roku prawnie zmienił imię na Dallas Page[2].
Cierpi nadysleksję. Przyznał, że do 32 roku życia nie przeczytał jakiejkolwiek książki i odczuwa strach przed czytaniem publicznie. W przezwyciężeniu tego problemu pomogła mu jego żona,Kimberly. W 2005 roku z pomocą Larrego „Smokey” Genty napisał własną książkę autobiograficznąPositively Page[1]. Genta był barmanem w klubie nocnym Page’a w latach 80. XX wieku i w 2005 roku nadal był jego bliskim przyjacielem. Ksiązka została wydana z ocenzurowanymi wulgaryzmami i licznymi błędami gramatycznymi[4]. Z czasem Page zaczął zajmować się charytatywnie pomocą dzieciom, które tak jak on mają problemy z czytaniem. Wspomagał organizacje charytatywne Kid’s Book Club iScholastic Books. Założył też własną organizację – nazywa się Bang it Out for Books i zajmuje się walką z analfabetyzmem wśród uczniów szkół podstawowych[4][5].
W grudniu 1989 roku, w prowadzonym przez siebie klubieNorma Jean wFort Lauderdale, poznał swoją przyszłą żonę,Kimberly Bacon, studentkę ostatniego rokuAuburn University, która spędzała wFort Myers przerwę świąteczną[6]. Kimberly Bacon zmieniła nazwisko na Falkinburg i pracowała później jakovalet swojego męża wWCW orazWWF używając publiczniepseudonimu ringowego Diamond Doll (pl.diamentowa lalka), a później Kimberly Page. Nie mieli rodzonych dzieci, ale adoptowali dwie córki: Brittany i Kimberly Leonard[2]. 30 czerwca 2004 roku Page ogłosił na swojej stronie internetowej, że jest w separacji, ale on i jego żona rozstają się bez konfliktu[1]. Rozwiedli się w 2005 roku[26]. Page ożenił się ponownie latem 2015 roku z Brendą Nair. Ich ślub odbył się wCancún[2].
| Filmy (aktor) | |||
|---|---|---|---|
| Rok | Film | Rola | |
| 2017 | Forgiven This Gun4hire | Johnny Scarecrow | |
| 2016 | The Bet | Pan Baker | |
| 2015 | Sensory Perception | Mr. Harrington | |
| 2014 | The Murders of Brandywine Theater | Oficer Carwin | |
| 2013 | Gallowwalkers | Scorpius | |
| 2011 | Red & Blue Marbles | JP | |
| 2011 | Pizza Man | Kryder / Big Cheese | |
| 2008 | Bald | Wielki Bruce | |
| 2006 | Nice Guys | Sleezy Guy | |
| 2006 | Driftwood | Kapitan Kennedy | |
| 2006 | Miasto zbrodni | Detektyw Stiles | |
| 2006 | Piekielne sąsiedztwo | Jersey | |
| 2006 | Jack's Law | Spider Benson | |
| 2005 | Bękarty diabła | Billy Ray Snapper | |
| 2004 | The Scam Artist | Lenny | |
| 2000 | Kibice do dzieła! | Diamond Dallas Page | |
| 1999 | Córka prezydenta | Dirk Lindman | |
| Filmy (producent) | |||
| Rok | Film | Funkcja | |
| 2010 | The Land of the Astronauts | zastępca producenta | |
| 2004 | The Scam Artist | współproducent | |
| Filmy (kaskader) | |||
| Rok | Film | ||
| 2001 | Wyścig szczurów | ||
| Seriale (aktor) | |||
| Rok | Serial | Odcinek | Rola |
| 2012 | Zombie Family | House Call (sezon 1, odcinek 8) | Lekarz |
| Źródło:IMDb[27],Filmweb[28] | |||
Jego postać pojawiła się w sześciu grach z seriiWCW. Były to kolejno:WCW vs. nWo: World Tour (N64, 1997),WCW Nitro (N64,PS,PC 1999),WCW/nWo Revenge (N64, 1998),WCW/nWo Thunder (PS, 1998),WCW Mayhem (N64,GB,PS, 1999) iWCW Backstage Assault (N64,PS, 2000).
Jego postać pojawiła się też w grzeVirtual Pro Wrestling 64 (N64, 1997) obok innych zawodników WCW i innych organizacji. W grzeFire Pro Wrestling (GB,GBA) wrestler wzorowany na Diamonie Dallasie Page'u nazywał się Jewel Breaker Karachi Kid.
Diamond Dallas Page był grywalną postacią w czterech grach sponsorowanych przezWWE:WWE SmackDown! Shut Your Mouth (PS2, 2002),Showdown: Legends Of Wrestling (Xbox,PS2, 2004),WWE '13 (Wii,Xbox360,PS3, 2012),WWE 2K15 (Xbox360,XboxOne,PS3,PS4,PC, 2014),WWE 2K16 (Xbox360,XboxOne,PS3,PS4,PC, 2015),WWE 2K17 (Xbox360,XboxOne,PS3,PS4,PC, 2016)[29] i wWWE 2K18 (XboxOne,PS4,PC,Switch, 2017)[30]. Po tym jak zostało ogłoszone, że Page dołączy doWWE Hall of Fame powstałoDLC doWWE 2K17 o nazwieHall Of Fame Showcase Pack. DLC odblokowywuje alternatywną postać DDP – odpowiednik z 1992 roku – oraz trybShowcase, w którym gracz może rozegrać walkę zThe Fabulous Freebirds (Michael „P.S.” Hayes i Buddy Roberts) przeciwkotag teamowiCactusa Jacka i Diamond Dallas Page’a na galiWCW Saturday Night z 1992 roku[31].
| 1993 | |
|---|---|
| 1994 | |
| 1995 | |
| 1996 |
| 2004 | |
|---|---|
| 2005 | |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 |
| 2020 | |
|---|---|
| 2021 |
