Termin ten odnosi się również do samejWielkiej Brytanii[2][3]. Wszystkie pozostałe państwa były dawniej częściąbrytyjskiego imperium kolonialnego. StatusCommonwealth realm posiadało dawniej 19 innych państw, które uzyskały niepodległość od Wielkiej Brytanii, jednak w późniejszym czasie przyjęłyustrój republikański[3] (w wielu przypadkach nastąpiło to w ciągu kilku lat od niepodległości[6]).
W każdym z tych krajów, z wyjątkiem Wielkiej Brytanii, reprezentantem monarchy jestgubernator generalny, który wypełnia w jego imieniu obowiązki konstytucyjne i ceremonialne. Gubernatorzy mianowani są przez monarchę za sugestiąpremiera danego państwa, a w niektórych przypadkach także organówwładzy ustawodawczej[3].
TerminCommonwealth realm upowszechnił się wkrótce po zakończeniuII wojny światowej, wypierając pojęcie „dominium”, którym określano terytoria o dużym stopniuautonomii, niemniej jednak podporządkowane Wielkiej Brytanii[7][6].
↑abcdDaty wejścia w życiestatutu westminsterskiego (w Australii, Nowej Zelandii i Południowej Afryce – dopiero po jego ratyfikacji przez parlamenty tych krajów).
↑Robert Jennings (red.), Arthur Watts (red.): Oppenheim's international law. Wyd. 9. T. 1: Peace. Longman, 1996, s. 246. [dostęp 2024-01-17].
↑abcdefghijklmnopqrMara Malagodi, Luke McDonagh, Thomas Poole. The Dominion model of transitional constitutionalism. „International Journal of Constitutional Law”. 17 (4), s. 1284, październik 2019. Oxford University Press.DOI:10.1093/icon/moz083. (ang.).
