 | |||
| Data i miejsce urodzenia | 4 lipca 1868 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 14 listopada 1941 | ||
| Zawód, zajęcie | |||
| Narodowość | |||
| Odznaczenia | |||
 | |||
| |||
Charles Hippolyte Louis Jules Binet, zwanyBinet-Sanglé (ur. 4 lipca 1868 wClamecy, zm. 14 listopada 1941 wNicei) –francuski lekarz wojskowy ipsycholog. Stał się znany dzięki swojej czterotomowej pracyLa folie de Jésus (Szaleństwo Jezusa), w której kwestionowałzdrowie psychiczne Jezusa[1]. Wywołała ona polemikę i szczególnie dotknęła środowiska konserwatystów i chrześcijan[2][3]. Sugestywny naukowiec,pozytywista, Charles Binet-Sanglé wykorzystał swoje dzieło do wprowadzenia swoichracjonalistycznych teorii, według których całkowita rezygnacja z własnych przekonań na rzecz „wiary” jest objawem patologii natury fizjologicznej.
Jego prace pozwalają na przybliżenie go do różnych prądów epoki. Przede wszystkim doneolamarkizmu, z którym podziela „całkowitymaterializm” i uwzględnianie wpływu środowiska na indywidualny rozwój jednostki. Ponadto,antropologia kryminalnaAlexandra Lacassagne’a(inne języki) (1843–1924) iGabriela Tarde (1843–1904), szkoła, która sama w sobie przesiąknięta jest neolamarkizmem, i która z pewnością odegrała ważną rolę w ukształtowaniu Charlesa Bineta-Sanglé, w szczególności poprzez specyficzne podejście do konkretnych problemów społecznych i ludzkich, które proponuje. Jednak toneomaltuzjanizm stanowi główny nurt przyjęty przez Charlesa Bineta-Sanglé.
Jego prace to połączenie teoriiantropologicznej i refleksji, stosunkowo popularnych w epoce, gdy tworzyła sięgenetyka, jako sposób na poprawę ludzkiego potencjału (jego książkaLe Haras humain (Ludzka stadnina), 1918). W książce tej można dostrzec odwzorowanie doktryny cenionej przezPaula Robina(inne języki) (1837–1912), w myśl której medycyna i nauka powinny dążyć do promowania jakości urodzeń, a nie ich liczebności (neomaltuzjanizm zdecydowanie propaguje zmniejszenie liczby narodzin), doktryna broniona przez słynnego pedagoga, niestrudzonego aktywistę i utworzoną w tym celu w 1896 roku Ligue de Régénération humaine (Ligę ludzkiej regeneracji).
Syn Edme’a Hyppolite’a Bineta (ur. 1810), emerytowanego szefa batalionu, i Pauliny Sanglé (ur. 1839), Charles Binet zostaje przyjęty 24 października 1889 jako „stypendysta z wyprawką” do Wojskowej Szkoły Służb Medycznych w Lyonie. W 1892 roku na wydziale medycyny w Lyonie broni swojej pracy doktorskiej z medycyny, poświęconejmedycynie sądowej, pod kierunkiem profesora Alexandre’a Lacassagne’a, lekarza, który we Francji położył podwaliny pod antropologię kryminalną, dyrektora Archiwów Antropologii Kryminalnej, który od 1878 roku kierował katedrą medycyny sądowej na Wydziale Medycyny wLyonie.
Został zapamiętany jako zbuntowany uczeń, „kłótliwy” i kontestator. Czas, jaki spędzał w Wojskowej Szkole Służb Medycznych był ubarwiony licznymi incydentami. Uważany przez swoich przełożonych za „wybitny umysł”, krytykowany jest jednakże za „brak wojskowego ducha”. Krytykowano go również regularnie za jegoantyklerykalizm (powtarzająca się wzmianka w raportach rocznych jego przełożonych)[4].
Lekarz stażysta (1892), pomocnik lekarza wojskowego II klasy (1893), a następnie I klasy (1895), zostaje lekarzem wojskowym II klasy w 1900 roku i I klasy w 1908 roku. Początkowo służył w jednostkach wojskowych a następnie w latach 1907–1912 zatrudniony był w szpitalu Begin (Dolina Marny, k.Paryża). Później, w latach 1912–1914 służył wAlgierii. Po ogłoszeniuwojny w 1914 roku mianowany zostaje głównym lekarzem 143. Regimentu Piechoty. W październiku 1915 zostaje głównym lekarzem szpitali wEgipcie. W listopadzie 1915 awansuje na stanowisko naczelnego lekarza II klasy. Następnie, w październiku 1916 zostaje głównym lekarzem w szpitalu wSalonikach na Wschodnią Armię. W marcu 1918 zostaje głównym lekarzem wRabacie a następnie, w kwietniu 1919, zostaje przydzielony do szpitala Begin. W październiku 1923 zostaje mianowany głównym lekarzem Paryża, a w czerwcu 1924 awansuje na stanowisko naczelnego lekarza I klasy. Jego kariera kończy się w lipcu 1927, po przekroczeniu granicy wieku wykonywania zawodu.
W 1903 roku pozwolono mu uczyć w l’École de psychologie (Szkole Psychologii) w Paryżu, między innymi pod opiekąMarcellina Berthelota (1827–1907) iThéodula Ribota (1839–1916). W 1912 roku zostaje KawaleremLegii Honorowej a następnie, w 1922 roku uhonorowany zostaje rangą oficera Legii Honorowej[5].
Bardzo liczne artykuły w czasopismach z dziedziny medycyny, psychologii i antropologii były dziełem Charlesa Bineta-Sanglé, publikowane w szczególności wArchives d'anthropologie criminelle (Archiwach antropologii kryminalnej),Archives de neurologie (Archiwach neurologii),La Chronique médicale (Kronice medycznej) iAnnales médico-psychologiques (Annałach medyczno-psychologicznych). Do tego należy dodać liczne książki opublikowane w latach 1905–1931.
Jest on oryginalnym myślicielem, który pozostaje jednak pod wpływem antyklerykalizmu i pozytywizmu naukowego swoich czasów. Skandal, jaki wywołała jego książkaLa folie de Jesus (Szaleństwo Jezusa), zwłaszcza w kręgach konserwatywnych i religijnych, spowodował, że ograniczono się do traktowania jego prac przede wszystkim, jako krytyki samych fundamentów wiary religijnej. O ile trudno jest zakwestionować zjadliwość antyklerykalizmu autora, która wyjaśnia, podobnie jak czynił toFreud w tej samej epoce, (np. wDie Zukunft einer Illusion (Przyszłość pewnego złudzenia)), potrzebę religii jako objaw patologiczny, nie można jednakże ograniczyć zakresu zainteresowań Charlesa Bineta w tej kwestii.
WLe Haras humain (pierwsze wydanie z 1918 roku – Wydawnictwo Albin Michel), rozwija on ogólną teorię antropologiczną, która opiera się na potrzebie nowej edukacji w oparciu o wybór osób z największym potencjałem w odniesieniu do ich przyszłej roli w społeczeństwie. Edukacja i nauka, które uważane są za „ludzką stadninę” bezpośrednio zainspirowane są zasadami pedagogicznymi Paula Robina, pedagoga i przywódcy nurtu neomaltuzjańskiego we Francji, do któregoLe Haras humain odnosi się bardzo wyraźnie.
Pod wpływemortopatii i antropologii kryminalnej (szczególnie lyońskiej szkoły, której liderem był Alexandre Lacassagne), zaciekły obrońca idei neomaltuzjańskich, Binet Singlé może z tego tytułu być wiązany z LRH (Ligą Ludzkiej Regeneracji założoną przez Paula Robina) i z elitarnąeugeniką, której ta broniła. Będąc blisko emancypacyjnych idei neomaltuzjanizmu, w szczególności ograniczenia liczby urodzeń, opowiedział się zaantykoncepcją i legalizacjąaborcji. Z tego powodu stał się on ofiarą ustawy z dnia 31 lipca 1920, która uznawała za nielegalne wszelkie publikacje na temat środków antykoncepcyjnych. WydanieLe Haras humain w 1918 roku zostałoocenzurowane i pozbawione rozdziałów jawnie opowiadających się za neomaltuzjanizmem. Interesował się on równieżeutanazją (zwaną „negatywną eugeniką”, w przeciwieństwie do „pozytywnej eugeniki”Le Haras humain) isamobójstwem wspomaganym (L’Art de mourir, défense et technique du suicide secondé –Sztuka umierania, obrony i techniki wspomaganego samobójstwa, Wydawnictwo Albin Michel, 1919).
Nagroda dr Bineta-Sanglé(inne języki) (literatura i filozofia) przyznawana przezAkademię Francuską została ustanowiona w 1952 roku, jako hołd dla jego twórczości[6].
