Pochodził z rodziny kupieckiej[1], mieszkającej naodrzańskiej wyspieŁasztownia, przy ul. Celnej (niem.Pladrinstraße nr 3)[a]. Skończył pobliskie gimnazjum miejskie na lewym brzeguOdry Zachodniej, przy ulicy „Zielony Szaniec” (niem.Grüne Schanze, współcześnie ul. Dworcowa)[3].
Po ukończeniu gimnazjum podjął studia wGetyndze, naGeorg-August-Universität Göttingen. Studiował filozofię, filologię klasyczną i archeologię. Otrzymał stopień doktora filozofii na podstawie pracy pt.De libro Peri physios anthropou pseudippocrateo (Lebenslauf des klassischen Archäologen), wydanej w 1894 roku. W latach 1895–1896 był stypendystą DAI (niem.Deutsche Archeologische Institut). W ramach stypendium RGK (Römisch-Germanischen Kommission) i Komisji Historii Starożytnej iEpigrafiki (niem.Kommission für Alte Geschichte und Epigraphik)[4] prowadził badania archeologiczne weWłoszech i wGrecji[1].
C A – Biogram Carla Fredricha, zamieszczony w tekscie rozprawy doktorskiej (Uniwersytet w Getyndze, 1894)[6]
B – Ruiny nieistniejącegoKościoła Mariackiego po pożarze w 1789 roku (według Carla Fredricha)[7],
C –Gimnazjum Mariackie, wybudowane na miejscu rozebranego w latach 1829–1830 Kościoła Mariackiego
Należał do Towarzystwa Historii Pomorza i Starożytności (niem.Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde), którego wieloletnim przewodniczącym byłHugo Lemcke. W 1923 roku przejął funkcję przewodniczącego, a w 1926 roku opublikował rozszerzoną i poprawioną wersję pracy swojego poprzednika, na temat najstarszych nazw szczecińskich ulic. Swoje opracowania, dotyczące zabytkowej architektury Szczecina (budynki publiczne, kościoły, pozostałości murów miejskich; zob. np.twierdza Szczecin,bramy miejskie Szczecina) publikował m.in. w czasopismach naukowych „Baltische Studien”[8] i „Monatsblätter”[9].
Część rękopisów prac Carla Fredricha jest przechowywana w Archiwum Państwowym w Szczecinie[1].
Carl Fredrich opublikował w latach 1894–1930 kilkadziesiąt prac[3][10]. Wykaz 45 pozycji, zamieszczony w Encyklopedii Szczecina–pomeranica.pl[3] rozpoczynają pozycje, dotyczące architekturyWłoch iGrecji[3][10]:
De libro Peri physios anthropou pseudippocrateo (Lebenslauf des klassischen Archäologen) (rozprawa doktorska,Göttingen 1894[6]
Inschriften von Priene (współautorstwo), G. Reimer, Berlin 1908[13]
Inscriptiones insularum Maris Aegaei praeter Delum, Georg Reimer, Berlin 1909
Vor den Dardanellen, auf altgriechischen Inseln und auf dem Athos, Weidemannsches Buchhandlung, Berlin 1915
W latach 1909–1913 ukazały się cztery pozycje dorobku, związane z pracą nauczycielską w Poznaniu i Kostrzynie nad Odrą (progran szkolny i materiały dydaktyczne, dotyczące m.in. lokalnych znalezisk archeologicznych). Od 1918 roku tematami publikacji były głównie obiekty architektoniczne Szczecina, wśród nich np.Kościół Mariacki,Kościół św. Jakuba iKościół św. Jana Ewangelisty[3]:
Die ehemalige Marienkirche in Stettin und ihr Besitz, T.1 w: Baltische Studien NF, XXI, Stettin 1918
Die ehemalige Marienkirche in Stettin und ihr Besitz, T.2 w: Baltische Studien NF, XXIII, Stettin 1920
Die ehemalige Nikolaikirche zu Stettin w: Baltische Studien NF, XXIV, Stettin 1922
Die Kapellen und Altäre von St. Jakobi in Stettin (Festschrift zum 50jähr; Jubiläum d. Herrn Geh. R. Prof. Dr. H. Lemcke als Vorsitzenden d. Gesellschaft f. Pommersche Geschichte u. Altertumskunde), Stettin 1923
Bauinschriften der Stettiner Johanniskirche w: Monatsblätter Bd. 38 (1924)
↑abcdHans Günter Cnotka: Fredrich Carl. W: red. Tadeusz Białecki: Encyklopedia Szczecina. A–O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, Instytut Historii, Zakład Historii Pomorza Zachodniego, 1999, s. 262.ISBN 83-87341-45-2.Sprawdź autora:1.
Nie mylić z:Carl Friedrich (1901–1984, politolog).
