Bologna Football Club został oficjalnie założony w niedzielę 3 października 1909 roku w browarzeRonzani przy via Spaderie wBolonii jako sekcja „ćwiczeń sportowych na otwartym boisku” w bolońskim klubie turystycznym[1]. Prezydentem klubu został wybranyszwajcarski stomatolog Louis Rauch a inicjatywa wyszła od pochodzącego zCzech,Austriaka Emilio Arnsteina który po przybyciu do Bolonii szukał młodych ludzi, których łączyła wspólna pasja do piłki nożnej[2]. W lasku miejskimPrati di Caprara spotykali się wówczas młodzi mężczyźni, głównie studenci wśród których byli bracia Gradi, Martelli, Puntoni, Nanni, sam Rauch oraz uczniowie Kolegium Hiszpańskiego – Yeste i Antonio Bernabeu, braciaSantiago, piłkarza i prezesaRealu Madryt[2]. Arrigo Gradi został wybrany pierwszym kapitanem Bologny. Zapoczątkował on również czerwono-niebieskie barwy klubu występując na treningu w koszulce szwajcarskiej uczelniSchoenberg wRorschach, gdzie studiował[2]. Wkrótce potem te kolory stały się oficjalnymi barwami klubu. Zimą 1910 boloński klub piłkarski opuścił dotychczasowe miejsca treningowe oraz zmodyfikował projekt koszulek na pionowe pasy – przy zachowaniu oryginalnej kolorystyki: czerwonej i niebieskiej. 20 marca 1910 (sezon 1909/1910) po zwycięstwach w mistrzostwach regionuEmilia-Romania, w dwóch meczach rozegranych tego samego dnia zespół z Bolonii pokonał Semper Avanti 10-0 iSEF Virtus 9-1[2]. W maju 1910 zorganizowano mecz towarzyski przed liczną publicznością z mistrzem WłochInterem, który mediolańczycy wygrali 1-0. Wyniki tych meczów pozwoliły zespołowi z Bolonii na zgłoszenie drużyny do krajowych mistrzostw organizowanych przezFIGC. Sezon1910/1911 był pierwszym w gronie zespołów Pierwszej Kategorii a zespół z Bolonii zajął trzecie miejsce w grupie Campionato Emiliano – Veneto (Wenecja Euganejska – Emilia-Romania)[2]. 26 lutego 1911 drużyna przeniosła się na boiskoCampo della Cesoia. Sezon1911/1912 klub zakończył na czwarte miejscu w swojej grupie. W sezonach1912/1913,1913/1914 i1914/1915 drużyna zEmilii-Romanii również nie zakwalifikowała się do fazy finałowej grupy północnych Włoch. 30 listopada 1913 roku na nowymStadio Sterlino w inauguracjnym meczu zespół z Bolonii zremisował zBrescią 1-1. W kolejnych latachI wojna światowa przerwała oficjalną działalność piłkarską we Włoszech, rozgrywano tylko mecze towarzyskie i mniejsze turnieje[1].
Po wznowieniu działalności klub podjął decyzję o zatrudnieniu austriackiego treneraHermana Felsnera. Po przegranym finale w grupie północnej, w sezonie1920/1921 zPro Vercelli 1892, w 1922 roku w drużynie zadebiutowałAngelo Schiavio – najlepszy strzelec w historii klubu. Sezony1922/1923 i1923/1924 zakończyły się brakiem awansu do finalu rozgrywek o mistrzostwo Włoch. W sezonie1924/1925 klub wygrał w piątym meczu finał Ligi Północnej zGenoa CFC (2-0), a następnie pokonał w finale zwycięzcę Ligi Południowej zespółAlby Roma (w dwumeczu 4-0 i 2-0) i zdobył swój pierwszy tytułmistrza Włoch[1]. W tym samym okresie rozpoczęła się budowa nowegoStadio Littoriale, przeznaczonego dla większej liczby widzów[3]. W połowie lat dwudziestych XX wieku Bologna była jedną z najsilniejszych drużyn weWłoszech. W sezonie1925/1926 drużyna ponownie dotarła do finału Ligi Północnej w którym po trzech meczach zJuventusem, nie zdołała awansować do finału krajowego. W finale sezonu1926/1927 klub z Bolonii zajął drugie miejsce. W sezonie1928/1929Scudetto ponownie wróciło do klubu z Bolonii po czterech latach[1]. Trzeci mecz finałowy w Rzymie przeciwkoTorino FC zakończył się zwycięstwem bolończyków 1-0. Bologna prowadzona na ławce trenerskiej przezWęgra Gyula Lelovicsa, który zastąpiłFelsnera w styczniu 1931, zdobyłaPuchar Mitropa w 1932 po dyskwalifikacji, powtarzając ten wyczyn również w 1934 ostatecznym zwycięstwem nadAdmirą Wiedeń. Były to czasy zmian na poziomie organizacyjnym klubu, w 1934 roku prezesem klubu mianowany został Renato Dall’Ara, przemysłowiec zReggio nell’Emilia i rozpoczął się złoty okres dla bolończyków: cztery zdobyte mistrzostwa Włoch w sezonach1935/1936,1936/1937,1938/1939,1940/1941 w rozgrywkach bez podziału na grupy[1]. Kolejnym sukcesem była wygrana zChelsea w międzynarodowym turniejuUniversal Expo 1937 rozgrywanym wParyżu[1]. Bologna prowadzona wówczas przezÁrpáda Weisza stała się w ten sposób pierwszą włoską drużyną która pokonała angielską drużynę w międzynarodowym turnieju. W październiku 1938 roku na ławkę trenerską powrócił twórca pierwszych sukcesów klubuHermann Felsner, zastępującWeisza, ponieważ ówczesneprawo faszystowskie zmuszało osoby pochodzenia żydowskiego do opuszczenia Italii. W sezonach1941/1942 i1942/1943 Bologna ustępowała silniejszym drużynom z Mediolanu i Turynu w walce o tytuł mistrza Włoch, zajmując odpowiednio siódme i szóste miejsce w ligowej tabeli.
Po zakończeniuII wojny światowej w 1946 roku drużyna zdobyła Coppa Alta Italia, czyli turniej pocieszenia pomiędzy drużynami które odpadły z rund finałowych rozgrywekDivisione Nazionale 1945/1946 orazSerie B iSerie C. W latach 1946–1954 klub zajmował miejsca między piątym a szesnastym. Sezony1954/1955,1955/1956 i1956/1957 to odpowiednio czwarte i dwa razy piąte miejsca w tabeli. Sezon1957/1958 to szóste miejsce w tabeli. Sezony1958/1959 i1959/1960 to odpowiednio dziesiąte i piąte miejsce w tabeli. Na początku lat sześćdziesiątych XX wieku, wraz z przybyciemFulvio Bernardiniego, byłego treneraFiorentiny, mistrza Włoch w latach 1955/1956, do grających jużEzio Pascuttiego iFrancesco Janicha dołączyli młodzi zawodnicy:Giacomo Bulgarelli,Romano Fogli,Paride Tumburus,Mirko Pavinato,Helmut Haller oraz młody środkowy napastnikHarald Nielsen[2]. Sezon1962/1963 zespół zakończył na czwartym miejscu w tabeli. 4 marca 1964 roku w drużynie wybuchła afera dopingowa: pięciu zawodników (Pavinato, Romano Fogli, Paride Tumburus,Marino Perani i Ezio Pascutti) uzyskało wynik pozytywny po testach przeprowadzonych miesiąc wcześniej przy okazji meczu zTorino FC[1]. Zawodnicy, trener i klubowy lekarz zostali zawieszeni na 18 miesięcy a klub ukarany trzema ujemnymi punktami[1]. Analizy wykonane kilka tygodni później nie wykazały nieprawidłowości i piłkarze, trener i lekarz zostali uniewinnieni a trzy punkty zostały zwrócone oraz zawieszenia zostały anulowane[1]. 7 czerwca 1964 roku, trzy dni po śmierci wieloletniego prezydenta klubu Renato Dall’Ary, na stadionie wRzymie zespół z Bolonii pokonałInter Mediolan 2:0 i zdobył swój siódmy tytuł mistrza Włoch[2]. Rok po siódmym zdobyciuScudetto drużyna brała udział wPucharze Europy 1964/1965 i została wyeliminowana w rundzie wstępnej przezAnderlecht, co zostało rozstrzygnięte na korzyść Belgów w meczu barażowym wBarcelonie przez rzucenie monetą[1]. W sezonie1964/1965 roku Bologna zajęła szóste miejsce w lidze. Po tym sezonie na trenera klubu został wybrany ArgentyńczykLuis Carniglia[1]. Wyniki zespołu szybko się poprawiły: zespół zajął drugie miejsce w latach1965/1966 i trzecie w latach1966/1967. W kolejnych trzech latach z drużyny odeszło kilku ważnych zawodników: sprzedani do innych klubów zostali Harald Nielsen i Helmut Haller, Ezio Pascutti odszedł na emeryturę aWilliam Negri spędził rok nieaktywny z powodu kontuzji i również został sprzedany[1]. W 1969 roku trenerem drużyny zostałEdmondo Fabbri. W pierwszym roku pracy w sezonie1969/1970 były trenerreprezentacji Włoch zdobyłPuchar Włoch: w decydującym meczu drużyna Bologny pokonała Torino FC 2-0, po dwóch bramkachGiuseppe Savoldiego. W kolejnych sezonach drużynie nie udało się osiągnąć najwyższych miejsc w tabeli, zajmując odpowiednio piąte, jedenaste i siódme miejsce w latach1970/1971,1971/1972,1972/1973[1]. W sezonie1973/1974 zespół zajął dziewiąte miejsce w tabeli i zdobył drugi Puchar Włoch, pokonując po rzutach karnychPalermo naStadio Olimpico w Rzymie[1]. Terenem klubu był wówczasBruno Pesaola[1]. W sezonach1974/1975 i1975/1976 zespół z Bolonii zajął siódme miejsca. Z kolei w latach1976/1977 i1977/1978 zespół zakończył rozgrywki na dwunastych pozycjach w ligowej tabeli. W sezonie1978/1979 drużyna po remisie zAC Perugia Calcio 2-2, uratowała się przed spadkiem do Serie B.
Afera Totonero, podwójny spadek, powrót do elity i europejskich pucharów
Sezony1979/1980 i1980/1981 to siódme miejsca w tabeli, a sezon 1980/1981 drużyna z Bolonii zaczynała z bilansem 5 ujemnych punktów po aferze „Totonero”[1][2]. W sezonie1981/1982 drużyna z Bolonii zajęła piętnaste miejsce w tabeli i po raz pierwszy pożegnała się z najwyższą klasą rozgrywek we Włoszech. Sezon 1982/1983 wSerie B klub zakończył na siedemnastym miejscu co zakończyło się kolejnym spadkiem, tym razem doSerie C1[1]. Po jednorocznym pobycie na trzecim szczeblu rozgrywek we Włoszech, Bologna awansowała w sezonie 1983/1984 do Serie B[1]. Lata 1984–1988 Bologna spędziła na zapleczuSerie A. W sezonie 1987/1988 drużyna wygrała rozgrywki Serie B i ponownie awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej we Włoszech[2]. W sezonie1988/1989 po trudnym starcie, Bologna zdołała uratować się przed spadkiem zajmując czternaste miejsce[1]. W sezonie1989/1990 zespół zajął ósme miejsce w ligowej tabeli co pozwoliło na udział wPucharze UEFA w sezonie 1990/1991. Po pokonaniuZagłębia Lubin iHeart of Midlothian FC drużyna w 1/4 została wyeliminowana przezSporting CP.
Początek sezonu1990/1991 rozpoczął się z zaledwie dwoma punktami w ciągu pierwszych sześciu meczów i zwolniony został trenerFrancesco Scoglio[1]. Do klubu na ławkę trenerską powróciłLuigi Radice a klub pod jego wodzą z zaledwie 18 punktami na koncie i 63 golami straconymi spadł doSerie B[1]. Po spadku do Serie B zespół z Bolonii w sezonie 1991/1992 zajął jedenaste miejsce ex aequo zPiacenzą,Padwą iModeną. Sezon 1992/1993 okazał się bardzo rozczarowujący dla kibiców Rossoblu[1]. Kolejnymi zwolnionymi trenerami byliEugenio Bersellini i Aldo Cerantola, których zastąpiłRomano Fogli, ale po tych technicznych przetasowaniach zespół nadal spadał niżej w tabeli i zakończył sezon na osiemnastym miejscu, co było drugim spadkiem doSerie C1 w ciągu jedenastu lat. W 1993 roku, dokładnie 19 czerwca klub piłkarski Bologna zbankrutował. Zobowiązania wynosiły dwa miliardy lirów, zaangażowanie banków sięgało 34 miliardylirów[1]. Na podstawie orzeczenia sądu klub został ponownie założony pod koniec czerwca pod nazwą Bologna Football Club 1909, wydzielony z firmyGnudi’s Finsport zaangażowanej w bankructwo i dzięki ambitnemu projektowi udało się zagwarantować udział w kolejnych rozgrywkach Serie C1[1]. Nowym prezesem został Giuseppe Gazzoni Frascara, treneremAlberto Zaccheroni a dyrektorem sportowymEraldo Pecci[2]. Po bankurctwie i degradacji do Serie C1 zespół w sezonie 1993/1994 nie awansował do Serie B i zakończył zmagania w grupie A na czwartym miejscu, następnie przegrywając baraże o awans do Serie B z drużynąSPAL[1]. W drugiej próbie awansu do Serie B w sezonie 1994/1995, kierowanej najpierw przez treneraEdoardo Reje i dyrektora sportowego Eraldo Pecciego, a następnie przez treneraRenzo Ulivieriego i dyrektora sportowegoGabriele Orialiego, klub zrobił pierwszy krok w kierunku powrotu do Serie B, kończąc rok na pierwszym miejscu z 81 punktami i tylko jedną porażką[1]. W sezonie 1995/1996 pod okiem trenera Renzo Ulivieriego udało się awansować doSerie A dzięki pierwszemu miejscu w tabeli, dwa lata wcześniej niż początkowo zakładano[1].
W pierwszym roku po powrocie do Serie A w sezonie1996/1997, klub zakończył rozgrywki na siódmym miejscu, tuż poza strefą uprawniającą do udziału w europejskich pucharach. Ponadto wPucharze Włoch 1996/1997 drużynaRenzo Ulivieriego została wyeliminowana w półfinale przezVicenzę prowadzoną przezFrancesco Guidolina, który następnie zdobył trofeum[1]. Sezon1997/1998, czwarty z Renzo Ulivierim na ławce trenerskiej zakończył się zajęciem ósmego miejsca. Lokata ta dała bolończykom prawo do udziału wPucharze Intertoto[1]. Był to także jedyny sezon w RossobluRoberto Baggio, wcześniej zawodnikaFiorentiny,Juventusu iMilanu oraz autora 22 goli dla klubu z Bolonii[1]. W lecie 1998 roku Baggio został sprzedany doInteru Mediolan, również Renzo Ulivieri opuścił zespół na rzeczSSC Napoli[1]. W miejsce Ulivieriego przybył nowy trenerCarlo Mazzone, asystowany przez dyrektora sportowego Oreste Cinquiniego oraz nowy napastnikGiuseppe Signori, były zawodnikSS Lazio[1]. Drużyna wygrałaPuchar Intertoto 1998, tym samym zakwalifikowała się doPucharu UEFA, gdzie drużyna wyeliminowała kolejnoSporting CP,Real Betis,Slavie Praga iOlympique Lyon, zanim odpadła z rozgrywek zOlympique Marsylia[1]. W sezonie1998/1999 zespół z Bolonii w Serie A zajął dziewiąte miejsce, zwyciężył w play-offach zInterem i zapewnił sobie awans do Pucharu UEFA. W sezonie ligowym1999/2000 kierownictwo klubu powierzyło drużynę Sergio Buso, byłemu trenerowi drużyny młodzieżowej Bologny i byłemu bramkarzowi Rossoblu w latach 60. Jego przygoda na ławce trwała zaledwie cztery miesiące, a na jego miejsce został zatrudniony Francesco Guidolin, także były piłkarz Bologny. Drużyna zakończyła rozgrywki na jedenastym miejscu, natomiast wPucharze UEFA 1999/2000 odpadła w trzeciej rundzie zGalatasaray. Drugi sezon Guidolina2000/2001 zakończył się na dziesiątym miejscu. Latem 2001 roku skargi kibiców przeciwko zarządowi, związane z kampanią transferową skłoniły prezydenta klubu Gazzoniego do rezygnacji ze stanowiska i powołania w to miejsce Renato Cipolliniego. Sezon2001/2002 był pozytywny dla Bologny a drużyna walczyła do końca o miejsce w europejskich pucharach, zajmując siódmą lokatę gwarantującą udział wPucharze Intertoto 2002. W finale tych rozgrywek zespół z Bolonii przegrał wLondynie zFulham w sierpniu 2002 roku. W latach2002/2003 i2003/2004 zespół zajmował odpowiednio jedenaste i dwunaste miejsce w tabeli. W sezonie2004/2005 klub zajął osiemnaste miejsce w tabeli i przegrał baraże o pozostanie w lidze zParmą. Wraz z wybuchemafery Calciopoli odkryto że mecze Bologny zFiorentiną,Juventusem iLazio zostały ustawione. Wraz ze spadkiem doSerie B klub opuścił trener Carlo Mazzone, a w jego miejsce zatrudniony został ponownie Renzo Ulivieri, który pracował w klubie w latach 1994–1998. Po pierwszych dniach sezonu2005/2006, były prezes i główny udziałowiec klubu Giuseppe Gazzoni Frascara sprzedał swoje udziały w klubie bolońskiemu przedsiębiorcy Alfredo Cazzoli który został większościowym udziałowcem i nowym prezesem[2]. W listopadzie 2005 roku Renzo Ulivieri został zastąpiony przez Andre Mandorliniego, ale ten nie zdołał poprawić wyników zespołu i został zwolniony w marcu 2006. Renzo Ulivieri został następnie przywrócony na stanowisko trenera drużyny. Sezon 2005/2006 zespół zakończył na ósmym miejscu bez prawa walki o awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. W kolejnym sezonie2006/2007 trenerem nadal był Renzo Ulivieri, ale podobnie jak w poprzednim roku został zwolniony po słabych meczach i zastąpiony przez Luce Cecconiego, jego asystenta. Posunięcie jednak nie przyniosło oczekiwanych efektów i bolończycy zajęli siódme miejsce, po tym jak przez całą pierwszą rundę przebywali w strefie zespołów walczących o awans doSerie A. W sezonie2007/2008 trenerem zespołu został Daniele Arrigoni. Pod jego wodzą zespół zajął drugie miejsce w tabeli i awansował do Serie A. Po awansie do Serie A władze w klubie przejął Renzo Menarini a prezydentem klubu została jego córka Francesca Menarini. Na początku sezonuSerie A 2008/2009 trenerem drużyny był Daniele Arrigoni. 3 listopada 2008 roku Arrigoni został zwolniony a zespół przejął debiutujący na ławce trenerskiejSiniša Mihajlović. Po dobrym starcie 14 kwietnia 2009, 7 dni przed końcem sezonu, Mihajlović został zwolniony ze stanowiska a jego miejsce zajął Giuseppe Papadopulo. 31 maja 2009 dzięki wygranej 3-1 zCatanią, Bologna zakończyła sezon na siedemnastej pozycji i utrzymała się w najwyższej klasie rozgrywkowej. W sezonie2009/2010 klub obchodził setną rocznicę powstania. Kilka dni po rozpoczęciu sezonu Giuseppe Papadopulo został zwolniony, a trenerem drużyny został Franco Colomba.
Pod koniec sezonu rodzina Menarini od dłuższego czasu kwestionowana przez kibiców, rozpoczęła negocjacje mające na celu sprzedaż klubu i znalazła porozumienie zsardyńskim przedsiębiorcą Sergio Porceddą, który 7 lipca 2010 nabył pakiet większościowych udziałów klubu i objął urząd prezydenta. Sezon2009/2010 klub zakończył na siedemnastym miejscu. Z początkiem nowego sezonu2010/2011 zwolniony został trener Franco Colomba, a na jego miejsce zatrudniony zostałAlberto Malesani. Kierownictwo klubu po kilku miesiącach okazało się całkowicie niewypłacalne do tego stopnia że na klub nałożono karę odjęcia 3 punktów za niezgodności finansowe. W połowie listopada 2010 roku klub ogłosił niewypłacalność i był na skraju bankructwa a gracze od miesięcy nie otrzymywali żadnej pensji. Komitet„Bolonia 2010” zorganizowany przez bankiera Giovanniego Consorte i kierowany przez Massimo Zanettiego, właściciela firmySegafredo w grudniu 2010 przejął wszystkie udziały w klubie od Porcedda i Menariniego[4]. 21 stycznia 2011 po 28 dniach w klubie ze stanowiska prezesa zrezygnował Massimo Zanetti. Następnie przez 76 dni prezesem był Marco Pavignani. Od 7 kwietnia 2011 po rezygnacji Pavignaniego nowym prezesem został Albano Guaraldi. Sezon 2010/2011 po zmianach w zarządzaniu klubem zespół z Bolonii zakończył na szesnastym miejscu. Na zakończenie sezonu 2010/2011 nowym trenerem został wybrany Pierpaolo Bisoli, który po rozpoczęciu sezonu 2011/2012 został zastąpiony przezStefano Pioliego. Sezon2011/2012 klub zakończył na dziewiątym miejscu a drużynę opuścił najlepszy strzelecMarco di Vaio, by kontynuować karierę wMontrealu Impact[2]. Po sezonie2012/2013, który zakończył się na trzynastym miejscu, kolejny sezon2013/2014 był katastrofą na wszystkich frontach: zespół zakończył rozgrywki na przedostatnim miejscu z 29 punktami i zaledwie 28 strzelonymi bramkami i po raz czwarty w swojej historii spadł do Serie B[3]. W sezonie Serie B 2014/2015 północnoamerykańska grupa kierowana przez Joe Tacopinę i Joeya Saputo (właścicielaCF Montréal) wyraziła zainteresowanie nabyciem klubu po tym jak pojawiła się kolejna oferta od byłego prezesa Massimo Zanettiego[2]. 15 października 2014 rada dyrektorów zatwierdziła sprzedaż klubu BFC 1909 Lux SPV a nowym prezesem klubu został Joe Tacopina. Nowym trenerem został wybranyDiego López[2] który pracował do początku maja 2015 roku a drużyna po dwóch remisach w barażach zPescarą i zajęciu wyższego miejsca po sezonie zasadniczym, zapewniła sobie awans do Serie A już pod kierownictwemDelio Rossiego, którego zatrudniono w pod koniec sezonu2014/2015[2]. Tuż po rozpoczęciu sezonu2015/2016 Joe Tacopina zrezygnował ze stanowiska prezesa po nieporozumieniach z Joeyem Saputo. Po słabym starcie sezonu Delio Rossi został zwolniony, a na jego miejsce zatrudniony zostałRoberto Donadoni[3]. Rossoblu pod jego wodzą pokonali między innymiSSC Napoli iA.C. Milan oraz przerywali serię 15 zwycięskich meczówJuventusu[5]. Ostatecznie zespół zakończył rozgrywki na czternastym miejscu. Kolejne rozgrywki sezonu2016/2017 i2017/2018 Bologna zakończyła na pozycjach niżej, czyli na piętnastych miejscach. W sezonie2018/2019 Donadoni został zwolniony a klub postanowił powierzyć ławkę trenerskąFilippo Inzaghiemu[2]. 1 stycznia 2019 Bologna ustanowiła niechlubny rekord, bez zwycięstwa na wyjeździe w całym poprzednim 2018 roku[6]. Po 11 porażkach i 4 miesiącach bez wygranej Inzaghi został zwolniony, a na jego miejsce zatrudniony został ponownieSiniša Mihajlović[7]. Drugą część sezonu 2018/2019, pod dowództwem Mihajlovica zespół zakończył na dziesiątym miejscu. Sezon2019/2020 Bologna zakończyła na dwunastym miejscu z 47 punktami, najwyższą sumą punktów od sezonu 2011/2012. Sezon2020/2021 to ponownie dwunasta lokata na koniec sezonu i największa liczba kolejnych meczów z co najmniej jedną straconą bramką w Serie A. W sezonie2023/2024 Bologna znajdując się w czołowej piątce ligi zagwarantowała sobie udział wLidze Mistrzów wnastępnym sezonie[8].
Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
