| Biskup tytularny Dices | ||
| ||
| Kraj działania | ||
|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 18 października 1917 | |
| Data i miejsce śmierci | 18 listopada 2004 | |
| Miejsce pochówku | ||
| Biskup pomocniczy przemyski | ||
| Okres sprawowania | 1964–1993 | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Prezbiterat | 10 września 1939 | |
| Nominacja biskupia | 31 października 1963 | |
| Sakra biskupia | 2 lutego 1964 | |
| Data konsekracji | 2 lutego 1964 | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | Przemyśl | ||||||
| Miejsce | bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela | ||||||
| Konsekrator | |||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||
| |||||||
Bolesław Łukasz Taborski[1] (ur.18 października1917 wJarosławiu, zm.18 listopada2004 wPrzemyślu) – polskiduchownyrzymskokatolicki,biskup pomocniczy przemyski w latach 1964–1993.
Urodził się 18 października 1917 w Jarosławiu. W związku z pracą ojca dwa pierwsze lata życia spędził w Wiedniu, a od 1919 wychowywał się w Przeworsku. Od 1927 pobierał nauki w miejscowym gimnazjum, w następnym roku przeniósł się do męskiegoPaństwowego Gimnazjum I w Jarosławiu[2]. W latach 1935–1938 odbył studia filozoficzno-teologiczne wWyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, które w latach 1939–1939 kontynuował naPapieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie[1]. Wskutek zagrożenia wybuchem wojny z Niemcami na przełomie sierpnia i września 1939 jako alumn IV roku odbył przyspieszone studium przygotowujące do przyjęcia święceń kapłańskich. 31 sierpnia 1939 otrzymał święceniaegzorcystatu iakolitatu, 2 wrześniasubdiakonatu, a 3 wrześniadiakonatu[2]. Naprezbitera został wyświęcony 10 września 1939 wkatedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu przez miejscowego biskupa diecezjalnegoFranciszka Bardę. PoII wojnie światowej, w latach 1947–1950 uzupełniał studia na Wydziale Prawa KanonicznegoKatolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył zmagisterium-licencjatem[1].
W październiku 1939, aresztowany przez funkcjonariuszygestapo, przez kilkanaście dni był więziony w Przeworsku i Jarosławiu, po czym został wydalony na tereny znajdujące się pod okupacją sowiecką[2]. Pracował jakowikariusz w parafiach Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Sądowej Wiszni (1939–1945),Narodzenia Najświętszej Maryi Panny we Frysztaku (1945–1947) orazfarnej św. Wojciecha i św. Stanisława w Rzeszowie (1950). W latach 1950–1951 świadczył pomoc duszpasterską wparafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tarnobrzegu, a także byłkatechetą w miejscowym liceum ogólnokształcącym, skąd został zwolniony przez komunistyczne władze szkoły. W latach 1951–1958 pracował jako notariusz w kurii biskupiej[1]. Pełnił funkcje referenta ds. duszpasterstwa prawników i ds. małżeńskich, przewodniczył komisjom ds. organistowskich, charytatywnej i egzaminacyjnej, należał do komisji liturgicznej oraz ds. rent i emerytur[2]. W sądzie biskupim zajmował stanowiska: notariusza (1952–1953), obrońcy węzła małżeńskiego (1953–1958), wiceoficjała (1958–1960) i oficjała (1960–1972)[1]. Uczestniczył w przygotowaniach i pracachsynodu diecezji przemyskiej w 1955, a także wprocesach beatyfikacyjnych biskupaJózefa Sebastiana Pelczara i księdzaJana Balickiego[2]. W latach 1951–1952 pracował jakoojciec duchowny w Niższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. W Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu wykładałliturgikę iprawo kanoniczne[1].
31 października 1963 zostałprekonizowanybiskupem pomocniczymdiecezji przemyskiej zestolicą tytularnąDices.Święcenia biskupie otrzymał 2 lutego 1964 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Konsekrował go Franciszek Barda, biskup diecezjalny przemyski, w asyście biskupów pomocniczych przemyskich:Wojciecha Tomaki iStanisława Jakiela[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In veritate” (W prawdzie)[3]. W latach 1963–1993 piastował urządwikariusza generalnego diecezji. W kurii biskupiej był przewodniczącym wydziału liturgiczno-sakramentalnego, należał do komisji liturgicznej, komisji egzaminacyjnej i komisji ds. rent i emerytur, zasiadał wkolegium konsultorów,radzie kapłańskiej iradzie duszpasterskiej[1] Byłkanonikiem kapituły katedralnej[4]. 27 lutego 1993 została przyjęta jego rezygnacja z obowiązków biskupa pomocniczego archidiecezji przemyskiej[1].
W ramach pracEpiskopatu Polski był członkiem Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu (1964–1969), Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracji (1969–1974) i Komisji ds. Trzeźwości (1974–1984). W latach 1964–1965 wziął udział w III i IV sesjisoboru watykańskiego II[1]. Był współkonsekratorem podczassakr biskupów pomocniczych przemyskich:Stefana Moskwy (1984) iEdwarda Frankowskiego (1989)[5].
Zmarł 18 listopada 2004 w Przemyślu[6]. 20 listopada 2004 został pochowany w rodzinnym grobowcu[2] naStarym Cmentarzu w Przeworsku[7].
W 2004 nadano muhonorowe obywatelstwoPrzemyśla[8].
W 2003 został udekorowanyOdznaką Honorową Sybiraka nadaną przezZwiązek Sybiraków[9].