Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Bolesław Studziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bolesław Studziński
Bogdan Nitecki, Marian Zosik-Danecki
major administracjimajor administracji
Data i miejsce urodzenia

20 sierpnia 1892
Karczmiska

Data i miejsce śmierci

23 kwietnia 1940
Lublin

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

22 Pułk Piechoty
PKU Mińsk Maz.
Baon Manewrowy
Dowództwo KOP

Stanowiska

oficer instrukcyjny
kierownik referatu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti MilitariKrzyż Niepodległości z MieczamiKrzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie)Srebrny Krzyż Zasługi (II RP, nadany dwukrotnie)

Bolesław Studziński[a] (ur.20 sierpnia1892 wKarczmiskach, zm.23 kwietnia1940 wLublinie)[2]major administracji (piechoty)Wojska Polskiego, współtwórca i komendant konspiracyjnej organizacjiKomenda Obrońców Polski,kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

[edytuj |edytuj kod]

Urodził się 20 sierpnia 1892 w Karczmiskach, w rodzinie wiejskiego murarza Władysława i jego żony Rozalii z Goliszków[3].

Ukończył wieczorową szkołę handlową wLublinie i podjął pracę jako subiekt. Działał wDrużynach Bartoszowych. Aresztowany i osadzony wlubelskim zamku. Deportowany doButyrki w głębi Rosji. Do kraju powrócił w 1914 roku. Wstąpił do Legionów Polskich. Skierowany do pracy w POW. Działał na terenie powiatów:Garwolin,Radzyń Podlaski,Mińsk Mazowiecki. Walczył wwojnie polsko-bolszewickiej.

W latach 1923–1926 był przydzielony z macierzystego pułku doPowiatowej Komendy Uzupełnień Mińsk Mazowiecki na stanowisko oficera instrukcyjnego[4][5]. W marcu 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, został przeniesiony dobaonu manewrowego w Rembertowie[6][7]. 3 maja 1926 roku został mianowanykapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W lipcu 1929 został przeniesiony doKorpusu Ochrony Pogranicza z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna[9]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 45. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna[10]. W marcu 1939 pełnił służbę w Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia WojskowegoKOP w Warszawie na stanowisku kierownika referatu ogólnego.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach KOP dowodzonego przez generała brygadyWilhelma Orlik-Rückemanna, który po zakończeniu kampanii wrześniowej nakazał zorganizowanie formacji konspiracyjnej. Bolesław Studziński założył i został pierwszym dowódcą organizacjiKomenda Obrońców Polski (KOP). W 1940 po rozpracowaniu przez Niemców organizacji KOP, został aresztowany[11], zmarł tego samego roku.

Ordery i odznaczenia

[edytuj |edytuj kod]

Uwagi

[edytuj |edytuj kod]
  1. W marcu 1932 ogłoszono sprostowanie imienia ówczesnego kpt. piech. Bolesława Bohdana Studzińskiego z „Bolesław Bohdan” na „Bolesław”[1].

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 269.
  2. ZygmuntZ. Mańkowski ZygmuntZ.,Między Wisłą a Bugiem 1939-1944 Studium o polityce okupanta i postawach społeczeństwa, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1978, s. 152,ISBN 978-83-222-0179-4 .
  3. Akt chrztu 81/1892, Akta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej w Karczmiskach, sygn. 35/1837/0/2.4/98, Archiwum Państwowe w Lublinie.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188, 430, 1472.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177, 374, 1341.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 marca 1926 roku. Dodatek „Obsada personalna przysposobienia wojskowego”, s. 5.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 107, 215.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 128.
  9. abDz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937 roku, s. 46.
  10. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 428.
  11. Teofila Zakrzewska: Relacja świadka. 1998. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921, s. 1722.
  13. abRocznik Oficerski 1932 ↓, s. 58.
  14. M.P. z 1931 r. Nr 260, poz. 352 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  15. M.P. z 1932 r. Nr 65, poz. 87 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”.

Bibliografia

[edytuj |edytuj kod]
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • ZygmuntZ. Mańkowski ZygmuntZ.,Między Wisłą a Bugiem 1939–1944, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1978 .
  • BogdanB. Chrzanowski BogdanB.,AndrzejA. Gąsiorowski AndrzejA.,KrzysztofK. Steyer KrzysztofK.,Polska podziemna na Pomorzu w latach 1939–1945, Gdańsk: Polnord-Wydawnictwo „Oskar”, 2005 .
  • ZygmuntZ. Mańkowski ZygmuntZ.,Wojna i okupacja, [w:] H. Zins [red.], Historia Lublina w zarysie. 1317–1968, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1967 .
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003.ISBN 83-7188-691-8.
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bolesław_Studziński&oldid=78113719
Kategorie:
Ukryta kategoria:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp