| Wojna polsko-bolszewicka | |||
 | |||
| Czas | 13 lipca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | ofensywaFrontu Płd.-Zach. | ||
| Wynik | wygrana Polaków | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Sudobiczami – częśćbitwy pod Dubnem;walki polskiego49 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej1 Armii KonnejSiemiona Budionnego toczone w okresie ofensywyFrontu Południowo-Zachodniego w czasiewojny polsko-bolszewickiej.
26 maja na Ukrainie wojska sowieckiegoFrontu Południowo-Zachodniego przeszły do ofensywy, a już 5 czerwca trzy dywizje sowieckiej1 Armii KonnejSiemiona Budionnego przełamały trwale polski frontpod Samhorodkiem na odcinku obrony grupy gen.Jana Sawickiego[2][3]. 10 czerwca odwrót spod Kijowa w kierunku na Korosteń rozpoczęła polska 3 Armia[4]. W ostatnich dniach czerwca poszczególne związki operacyjneFrontu Ukraińskiego, dowodzonego już przez gen.Edwarda Rydza-Śmigłego,ugrupowane były w następujący sposób:Armia Ukraińska gen.Michajła Omelianowicza-Pawlenki skupiona była nadDniestrem, w kierunku granicy zRumunią,6 Armia gen.Wacława Iwaszkiewicza-Rudoszańskiego zajmowała odcinek frontu Dniestr–Chmielnik–Lubar, nowo sformowana2 Armia gen.Kazimierza Raszewskiego znajdowała się na linii rzekSłucz iHoryń, a3 Armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego rozlokowana była nad Uborcią[5][6].
4 lipca oddziały sowieckiej14 Armii przełamały polskąobronę pod Barem i wyszły na tyły6 Armii[7]. Celem zamknięcia luki i przywrócenia łączności pomiędzy dwoma polskimiarmiami, została zorganizowana i skierowana nadHoryńGrupa gen. Franciszka Krajowskiego[8].9 lipca Grupa osiągnęła rejon Obgowa, skąd planowanouderzenie na Dubno. Około południa 11 lipca nadszedł rozkaz uderzenia na sowiecką11 Dywizję Kawalerii, stojącą na wschód odDubna[9].Wcześniejgen. Franciszek Krajowski miał rozbić oddziały sowieckiej45 Dywizji Strzelców, stojące pod Krzemieńcem, a następnie odzyskać Dubno i obsadzićIkwę na odcinkuDubno –Krzemieniec[8].
Podczas natarcia18 Dywizji Piechoty[b] na Dubno, osłaniający prawe skrzydło dywizji III batalion49 pułku piechoty kpt.Klemensa Mościckiego 13 lipca sforsował Ikwę podNosowicą i około 16.00 dotarł podSudobicze[10].Rozwinięty wzdłuż toru kolejowego na zachód od Sudobicz przeciwnik otworzył ogień do nacierającej polskiej piechoty. Polakom udało sięprzełamać obronę Sowietów; 10 kompania zdobyła płonący już most i batalion mógł przejść dopościgu[11][c]. Nad ranem 14 lipca batalion osiągnąłStrakłów[d][13]. 11 kompania por. Opioły zajęła Wolicę i tu odpieranoataki nieprzyjacielskiej kawalerii, wzmocnionej samochodami pancernymi i dążącej do wyjścia na tyły i skrzydło 18 Dywizji Piechoty[10]. Po całodziennej walce, wyczerpany batalion wrócił na prawy brzeg Ikwy[14].
II batalion49 pułku piechoty skutecznie osłonił skrzydło i tyły maszerujących oddziałówGrupy generała Krajowskiego. Zdobył 4karabiny maszynowe i 15 wozów taborowych zzaprzęgami. W trakcie walk stracił 11 zabitych i 48 rannych[13].
