| Wojna polsko-bolszewicka | |||
 | |||
| Czas | 15 lipca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | ofensywaFrontu Płd.-Zach. | ||
| Wynik | wygrana Polaków | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Milczą – częśćbitwy pod Dubnem;walki polskiego49 pułku piechoty ppłk. Karola Staszkiewicza z oddziałami sowieckiej14 Dywizji KawaleriiAleksandra Parchomienki, ze składu1 Armii KonnejSiemiona Budionnego, toczone w okresie ofensywyFrontu Południowo-Zachodniego w czasiewojny polsko-bolszewickiej.
26 maja na Ukrainie wojska sowieckiegoFrontu Południowo-Zachodniego przeszły do ofensywy, a już 5 czerwca trzy dywizje sowieckiej1 Armii KonnejSiemiona Budionnego przełamały trwale polski frontpod Samhorodkiem na odcinku obrony grupy gen.Jana Sawickiego[2][3]. 10 czerwca odwrót spod Kijowa w kierunku na Korosteń rozpoczęła polska 3 Armia[4]. W ostatnich dniach czerwca poszczególne związki operacyjneFrontu Ukraińskiego, dowodzonego już przez gen.Edwarda Rydza-Śmigłego,ugrupowane były w następujący sposób:Armia Ukraińska gen.Michajła Omelianowicza-Pawlenki skupiona była nadDniestrem, w kierunku granicy zRumunią,6 Armia gen.Wacława Iwaszkiewicza-Rudoszańskiego zajmowała odcinek frontu Dniestr–Chmielnik–Lubar, nowo sformowana2 Armia gen.Kazimierza Raszewskiego znajdowała się na linii rzekSłucz iHoryń, a3 Armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego rozlokowana była nad Uborcią[5][6].
4 lipca oddziały sowieckiej14 Armii przełamały polskąobronę pod Barem i wyszły na tyły6 Armii[7]. Celem zamknięcia luki i przywrócenia łączności pomiędzy dwoma polskimiarmiami, została zorganizowana i skierowana nadHoryńGrupa gen. Franciszka Krajowskiego[8]. 9 lipca Grupa osiągnęła rejon Obgowa, skąd planowanouderzenie na Dubno. Około południa 11 lipca nadszedł rozkaz uderzenia na sowiecką11 Dywizję Kawalerii, stojącą na wschód od Dubna[9]. Wcześniejgen. Franciszek Krajowski miał rozbić oddziały sowieckiej45 Dywizji Strzelców, stojące pod Krzemieńcem, a następnie odzyskać Dubno i obsadzićIkwę na odcinkuDubno –Krzemieniec[8].
Osobny artykuł:walki pod Dubnem i Chorupaniem.15 lipca, podczas drugiego natarcia18 Dywizji Piechoty na Dubno,49 pułk piechoty ppłk. Karola Staszkiewicza[10], wzmocniony I dywizjonem18 pułku artylerii polowej, ruszył zPtyczy naMałą Milczę[b] iSady[11].Idący wawangardzie III batalion mjr.Klemensa Mościckiego wpadł wzasadzkę, a sowiecka artyleria prowadziła ogień na wprost z małej odległości. Polskibatalion rozwinął się wtyralierę i przywsparciu ogniowym plutonu 2/18 pułku artylerii polowej ruszył donatarcia[12].
Osłaniająca artylerię sowiecka kolumna kawalerii była tak zaskoczona zdecydowanym działaniem 9 kompanii, że w gęstym lesie Kozacy nie mogli wykorzystać swojego podstawowego atutu, jakim jestszarża[11].Kawaleria sowiecka ratowała się ucieczką, obsługa osamotnionej baterii początkowo broniła się w walce wręcz, ale została wybita przez piechurów 10 kompanii ppor.Antoniego Wiktorowskiego[10].Po pewnym czasie nieprzyjacielska kawaleria przegrupowała siły i uderzyła w szyku pieszym na polski batalion. Przeciwnik próbował odzyskać działa, ale atak został odparty. Bardzo pomocne w walce w lesie okazały się granaty ręczne[11]. Po zakończonej walce 49 pułk piechoty maszerował dalej i około północy stanął w Sadach[13].
Bój zakończył się sukcesem 49 pułku piechoty. Straty III/49 pułku piechoty to 9 rannych żołnierzy[14]. Sowieci stracili 36 poległych, w tym dowódcę brygady kawalerii, i 4 działa. Z zeznań jeńców wynikało, że walczono z oddziałami14. i11 Dywizji Kawalerii, maszerującymi naPtyczę[10].
