Ten artykuł dotyczy walk pod Mińskiem toczonych w lipcu 1920. Zobacz też:Bitwa o Mińsk – stronę ujednoznaczniającą.| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas | 9–11 lipca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | podMińskiem | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | ofensywaFrontu Zachodniego | ||
| Wynik | zwycięstwo Sowietów | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Mińskiem – część wielkiejbitwy nad Autą. Walki polskiej2 Dywizji Piechoty Legionów igrupy płk. Stanisława Kaliszka z oddziałami sowieckich16.,17. i27 Dywizji Strzelców w czasie lipcowej ofensywyFrontu ZachodniegoMichaiła Tuchaczewskiego w okresiewojny polsko-bolszewickiej.
1 Armia gen.Gustawa Zygadłowicza dysponowała 34 000 żołnierzy i 186 działami.Ugrupowana była w sposób następujący[1]:
Front ZachodniMichaiła Tuchaczewskiego liczył około 150–160 tys. żołnierzy i dysponował 772 działami[3][a].
Plan Michaiła Tuchaczewskiego zakładałdwustronne oskrzydlenie polskiej 1 Armii gen. Zygadłowicza,okrążenie jej i zniszczenie w rejonieŁużki –Głębokie[6][7].
W tym celu:
Całością sił uderzeniowych dowodził dowódcaFrontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski[10].
4 lipca 1920 wojskaFrontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego rozpoczęłynatarcie[1].Trzy armie sowieckie uderzyły na polską 1 Armię i przełamały jej obronę.5 lipca, na rozkaz dowódcy frontu gen. Szeptyckiego,1 Armia przystąpiła do odwrotu na linię Milcza –Budsław –Postawy –Koziany[11].Front polski nad Autą zostałprzełamany, a sowieckie dywizje parły na zachód. Sowiecka 3 Armia skierowana została na Mińsk.7 lipca, dywizje sowieckiej 16 Armii zaatakowały stojącą nad Berezyną 2 Dywizję Piechoty Legionów[12].Na Mińsk ruszyły17. i16. Dywizja Strzelców. Dowództwo polskie zamierzało utrzymać front na wschód od miasta do 10 lipca i tym samym zyskać czas niezbędny do ewakuowania nagromadzonych zapasów itaboru kolejowego.8 lipca2 Dywizja Piechoty Legionów iGrupa płk. Kaliszka prowadziłydziałania opóźniające. W tym czasie nieprzyjaciel wprowadził do walki odwodową 27 Dywizję Strzelców z zadaniem natarcia wzdłuż traktu i linii kolejowej w kierunku na Mińsk[13].
Tego dnia do miasta przybył31 pułk Strzelców Kaniowskich. Jego II batalion obsadził stare okopy niemieckie na wschód od miasta, a III batalion został skierowany na pomoc2 pułkowi piechoty Legionów walczącemu na północ od Mińska[14].10 lipca27 Dywizja StrzelcówWitowta Putny podeszła podMińsk[15].Oddziały polskie zdołały utrzymać front do wieczora, ale w nocy Sowieci przełamali obronę3 pułku piechoty Legionów. Pułk w walce stracił około 380 żołnierzy i wycofał się na pozycje na zachód od miasta[16]. W lukę w polskiej obronie wtargnął przeciwnik i rozbił 5 i 6 baterię2 pułku artylerii polowej Legionów, a rano uderzył na pododdziały 2 pułku piechoty Legionów. 2 pp Leg. wycofał się, ale w trakcie przemarszu przez Mińsk musiał toczyć walki uliczne z wkraczającymi do miasta oddziałamiArmii Czerwonej.Podobnie przebijać się przez miasto musiałI/24 pułku piechoty[15][17].
Rozkaz odwrotu nie dotarł doIII/31 pułku piechoty[13]. Walczył on w Ozieryszczach z 81 Brygadą Strzelców[18]. W walce, z dużymi stratami, wycofał się on lasami i bagnami na zachód. Jego postawę docenił dowódca sowieckiej27 Dywizji Strzelców Witowt Putna, pisząc we wspomnieniach o „nadzwyczajnym” oporze Polaków pod tą miejscowością[15].
Osobny artykuł:Bitwa pod Ozieryszczami.
