| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas | 18–19 maja 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | podKubliczami | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | |||
| Wynik | wycofanie polskiej 8 DP | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Kubliczami – część wielkiejbitwy nad Berezyną. Walki polskich7 pułku piechoty Legionów i13 pułku piechoty z sowiecką53 Dywizją Strzelców w czasie majowej ofensywy wojskMichaiła Tuchaczewskiego w okresiewojny polsko-bolszewickiej.
W maju 1920,po zajęciu Kijowa i zdobyciu przyczółków mostowych po wschodniej stronieDniepru, wojska polskie przeszły do obrony. Wódz NaczelnyJózef Piłsudski zdawał sobie sprawę z tego, że nie udało mu się rozbić większych sił nieprzyjaciela, a jedynie zmusił je dowycofania się dalej na wschód. Stąd też planował noweuderzenie, tym razem na północnym odcinku frontu wschodniego[1]. W tym czasie dowódcaFrontu ZachodniegoMichaił Tuchaczewski grupował wojska na wschodnim brzegu Berezyny i także przygotowywał je do ofensywy[2].
17 maja dowodzenie nad obu armiami przejął gen.Stanisław Szeptycki[3].
Na wschodnim brzegu Berezyny utworzono zgrupowanie uderzeniowe[4]:
Całością sił uderzeniowych dowodził dowódcaFrontu ZachodniegoMichaił Tuchaczewski[6][7].
Broniąca linii frontu nad górnąBerezyną,Uszaczem iDźwiną 1Armia miała na swoim lewym skrzydle rozlokowaną obronnie8 Dywizję Piechoty. W centrumugrupowania bojowego dywizji, na odcinkuHomel –Dzwony –Lutowo –Sołomirie –Mienica –Woroniecz, swoje pozycje obronne rozbudował13 pułk piechoty płk.Karola Kraussa. Polskie pozycje obronne składały się z trzech linii. Pierwszą tworzyły punkty oporu, które miały rozpoznać kierunki natarcia przeciwnika. Zasadniczą walkę zamierzano stoczyć na drugiej linii, opartej na silnie umocnione miejscowości. W przypadku jejprzełamania planowano odwrót na trzecią „ostateczną” linię obrony.
Oddziały sowieckiej15 Armii zajmowały stanowiska od szesnastu do osiemnastu km na wschód od linii polskich. Walki toczone wiosną 1920 polegały głównie nawypadach przez pas „ziemi niczyjej” na tyły linii przeciwnika[8].
14 maja wojskaFrontu ZachodniegoMichaiła Tuchaczewskiego przeszły doofensywy[1].Oddziały 15 A przełamały pierwszą linię obrony 8 Dywizji Piechoty na odcinku bronionym przez XV Brygadę Piechoty. Wieczorem dowództwo 1 Armii skierowało na zagrożony odcinek grupę ppłk.Karola Udałowskiego[c][11]
O świcie 15 maja 53 Dywizja Strzelców uderzyła na pozycje 13 pułku piechoty.Wspierany ogniem dwóch baterii 8 pułku artylerii polowej i plutonu 8 pułku artylerii ciężkiej 13 pułk odrzucił pierwsze natarcie[11]. Kolejny atak nieprzyjaciela przełamał jednak obronę 12 kompanii i czerwonoarmiści ruszyli traktem Dzwony –Kublicz. Pułk początkowo bezskutecznie atakował odwodowymi 7 i 8 kompanią, a później wycofał się w kierunkuUszacza[12]. Około 10.00 na przedpolach Kublicz do walki wszedł II/7 ppLeg. Oczekując na nadejście głównych sił pułku z artylerią batalion zajął pozycje przed miejscowością i kosztem wysokich strat odparł dwa natarcia nieprzyjaciela[11].
Po południu przewaga sowiecka była tak duża, że polski kontratak tylko na krótko poprawił położenie, a w międzyczasie inne oddziały 53 DS przełamały na południowy wschód od Kublicz obronę wzmocnionego baterią 5 pap III/13 pułku piechoty.
Wieczorem przeciwnik zaczął obchodzić stanowiska polskie od strony Uszacza[13]. W tej sytuacji dowódca 8 Dywizji Piechoty zarządził odwrót. 13 pułk piechoty i 7 pułk piechoty Legionów wycofały się naGłębokie na dawne niemieckie okopy od traktuKobylnik –Duniłowicze do jezioraMizioł. W ciemnościach część żołnierzy zgubiła swoje pododdziały, a w okopach pozostawiono część rynsztunku[11][14].
Walki w rejonie Kublicz zakończyły się klęską wojsk polskich.Przełamana została obrona XV Brygady Piechoty. 13 pp i 7 ppLeg. poniosły wysokie straty, a III/13 pp musiał być po walce przeformowany na dwukompanijny. W wyniku walk pod Kubliczami 8 Dywizja Piechoty zmuszona została do odwrotu.
Straty rosyjskie są nieznane[11].
