Ten artykuł dotyczy walk pod Korcem toczonych w czerwcu 1920. Zobacz też:Bitwa pod Korcem.| Wojna polsko-bolszewicka | |||
 | |||
| Czas | 28 czerwca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | podKorcem | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | ofensywaFrontu Płd.-Zach. | ||
| Wynik | zwycięstwo Sowietów | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Korcem –walki polskiej3 Dywizji Piechoty Legionów gen.Leona Berbeckiego z sowiecką4 Dywizją Kawalerii z1 Armii KonnejSiemiona Budionnego toczone w okresie ofensywyFrontu Południowo-Zachodniego w czasiewojny polsko-bolszewickiej.
26 maja na Ukrainie wojska sowieckiegoFrontu Południowo-Zachodniego przeszły do ofensywy, a już 5 czerwca trzy dywizje sowieckiej1 Armii KonnejSiemiona Budionnego przełamały trwale polski front na odcinku obrony grupy gen.Jana Sawickiego[2][3].
Osobny artykuł:bitwa pod Samhorodkiem.Sowiecki plan kontrofensywy na Ukrainie przewidywał odcięcie polskiej3 Armii gen.Edwarda Rydza-Śmigłego, zgrupowanej w rejonieKijowa, poprzez opanowanieKorostenia siłami12 ArmiiSiergieja Mieżeninowa, orazKoziatyna iŻytomierza przez1 Armię Konną[4]. 10 czerwca odwrót spod Kijowa w kierunku na Korosteń rozpoczęła polska 3 Armia[5], 16 czerwca dotarła do Uszy[6], a 22 czerwca większość sił posiadała już na Uborci[7].
W ostatnich dniach czerwca poszczególne związki operacyjneFrontu Ukraińskiego, dowodzonego już przez gen. Edwarda Rydza-Śmigłego,ugrupowane były w następujący sposób:Armia Ukraińska gen.Michajła Omelianowicza-Pawlenki skupiona była nadDniestrem, w kierunku granicy zRumunią,6 Armia gen.Wacława Iwaszkiewicza-Rudoszańskiego zajmowała odcinek frontu Dniestr–Chmielnik–Lubar, nowo sformowana2 Armia gen.Kazimierza Raszewskiego znajdowała się na linii rzekSłucz iHoryń a3 Armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego rozlokowana była nad Uborcią[8][9].27 czerwca 1 Armia Konna przełamała polską obronę na Słuczy na południe odZwiahla, na odcinku bronionym przezI Brygadę Piechoty (rez.). Kawaleria Budionnego wdarła się w lukę między lewym skrzydłem 6 Armii a grupą gen.Leona Berbeckiego z 2 Armii[10][11].
Po przełamaniu przez1 Armię Konną frontu polskiego nad Słuczą,3 Dywizja Piechoty Legionów wycofała się zaKorczyk, a 28 czerwca8 pułkiem piechoty Legionów płkWładysława Bończy-Uzdowskiego, wspartym przez dwie baterie3 pułku artylerii polowej Legionów, obsadziłaKorzec[12]. Dowódca pułku skierował dwa pierwsze bataliony na wschodnie krańce miasta, a III batalion pozostawił wodwodzie. Już w godzinach rannych pod polskie pozycje zaczęły podchodzićelementy rozpoznawcze nieprzyjaciela. Od strony Zwiahla nadjechałsamochód pancerny, który pokonał okopy polskie i dopiero ogień artylerii zmusił go do wycofania[13].
Około południa sowiecka4 Dywizja Kawalerii przełamała polską obronę pod Gwozdowem. Wykorzystując powodzenie, jej oddziały uderzyły na Korzec, pobiły zaskoczonych obrońców i wdarły się do centrum miasta. W tym czasie ulice zatłoczone były taborami pułkowymi pobierającymi zaopatrzenie. Wśród taborytów wybuchłapanika, a odwodowy III batalion mógł zorganizować obronę dopiero na zachodnim skraju miasta. Pierwszorzutowe bataliony zmuszone zostały do przebijania się przez sowieckie ugrupowanie i poniosły duże straty. Do niewoli dostał się między innymi dowódca I batalionu kpt.Gustaw Świderski[14].Po utracie Korca, 3 Dywizja Piechoty Legionów rozpoczęła odwrót za Horyń[12].
Bitwa o Korzec zakończyła się przegraną8 pułku piechoty Legionów. Uzyskane przez oddziały4 Dywizji Kawalerii zaskoczenie i opanowanie miasta zmusiło całą 3 Dywizję Piechoty Legionów do wycofania się za Horyń, w kierunku na Chorbatów[14]. Cofnęła się też cała 2 Armia[15].
