| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas | 17–18 sierpnia 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | podGlinianką | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | operacja warszawska (pościg) | ||
| Wynik | zwycięstwo polskie | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Glinianką –walki polskiego62 pułku piechoty ppłk.Władysława Grabowskiego zpododdziałami sowieckich8.,10. i17 Dywizji Strzelców w czasiepościgu prowadzonego w ramachoperacji warszawskiej.
4 lipca 1920 ruszyła II ofensywa sowieckiegoFrontu Zachodniego pod hasłem:Na zachodzie ważą się losy wszechświatowej rewolucji – po trupie Polski wiedzie droga do wszechświatowego pożaru... Na Wilno – Mińsk – Warszawę – marsz![3][4]. W pierwszej dekadzie lipca przełamany został front polskinad Autą, a wojskaFrontu Północno-Wschodniego gen.Stanisława Szeptyckiego cofały się pod naporem ofensywy czerwonoarmistówMichaiła Tuchaczewskiego[5][6].Kolejne próby zatrzymania wojsk sowieckich prących na zachód nie przynosiły spodziewanych rezultatów. Obchodzący ugrupowanie obronne od północyIII Korpus Kawalerii Gaja wymuszał dalszy odwrót wojsk polskich[7]. Temponatarcia wojsk sowieckich, jak na owe czasy, wydawało się oszałamiające i wynosiło ok. 20–30 km na dobę[8].Wojsko Polskie traciło kolejno „linię dawnych okopów niemieckich”,linię Niemna i Szczary[9], czy wreszcielinię Bugu[10][11][12]. Wojska polskiecofały się nadal, a kolejną naturalną przeszkodą terenową dogodną do powstrzymania sowieckiej ofensywy byłaWisła[13]. W godzinach wieczornych 6 sierpniaNaczelne Dowództwo Wojska Polskiego wydało rozkaz do przegrupowania i reorganizacji wojsk[14].
16 sierpnia ruszyłakontrofensywa znad Wieprza[15]. Zmieniło to radykalnie losy wojny. Od tego momentu Wojsko Polskie było w permanentnej ofensywie[16].15 Dywizja Piechoty gen.Władysława Junga uderzyła z położenia obronnego naprzedmościu warszawskim.
Osobny artykuł:Walki o Dęblin i Mińsk Mazowiecki.| Jednostka | Dowódca | Podporządkowanie |
 Wojsko Polskie | ||
|---|---|---|
| 15 Dywizja Piechoty | gen.Władysław Jung | 1 Armia |
| ⇒62 pułk piechoty | ppłkWładysław Grabowski | 15 DP |
| → I/62 pułku piechoty | por. Teofil Lorek | 62 pp |
| — 3/62 pułku piechoty | ||
| — 4/62 pułku piechoty | sierż. Michał Nowak | |
| → II/62 pułku piechoty | ||
| → III/62 pułku piechoty | por.Kazimierz Szcześniak | |
| → 5/15 pułku artylerii polowej | ppor.Stefan Eitner | |
 Armia Czerwona | ||
| ⇒ pododdz.8 Dywizji Strzelców | 16 Armia | |
| ⇒ pododdz.10 Dywizji Strzelców | ||
| ⇒ pododdz.17 Dywizji Strzelców | ||
17 sierpnia dowódca15 Dywizji Piechoty gen.Władysław Jung postawił zadanie, by62 pułk piechoty wzmocniony 5 baterią15 pułku artylerii polowej przegrupował się doGlinianki[17]. Maszerujący wawangardzie I batalion por.Teofila Lorka osiągnął wieczorem Gliniankę. Jego 3 kompania zorganizowałaubezpieczenie postoju, a reszta batalionu zajęła kwatery w wiosce. Około 22.00 wieś zaatakowały, wycofujące się spod Warszawy, silne oddziały sowieckie. Zaskoczony batalion został wyparty z Glinianki, utracił cały tabor i dwackm-y[18].
Po uporządkowaniupododdziałów dowódca I batalionu wyprowadziłkontratak i odbił wioskę. Podczas szturmu poległ sierżant Jan Koper i 4 szeregowców[19]. Godzinę później z dworu Glinianka wyszedł kolejny sowiecki atak i Polacy ponownie zostali wyparci z wioski. Porucznik Lorek obsadził 4 kompanią sierż. Michała Nowaka drogi prowadzące z Glinianki na wschód, a sam z resztą batalionu postanowiłobejść wieś od południa i dołączyć do głównych sił pułku. Pod Glinianką pozostała także grupa piechurów z różnych pododdziałów. Oddział ten z własnej inicjatywy zajął stanowiska na północ od Glinianki i stąd ostrzeliwał nieprzyjaciela ogniem broni maszynowej. W tym czasie II i III batalion 62 pp zostały zatrzymane ogniem prowadzonym z dworu Glinianka. Dowódca 62 pp ppłkWładysław Grabowski wydał rozkaz natychmiastowego uderzenia na Gliniankę III batalionem i dwoma kompaniami II batalionu. Wzmocnił też swój I batalion oddziałem zwiadowców. WWoli Karczewskiej batalion por. Lorka zaatakował napotkany oddział sowieckiej kawalerii, rozproszył go i zadał mu poważne straty[18].
O świcie 18 sierpnia wieś i dwór Glinianka od zachodu zaatakowały siły główne 62 pułku piechoty[20]. Atak poprzedziła nawała ogniowa dziewiętnastu ckm i 5 baterii 15 pułku artylerii polowej kierowana przez podporucznikaStefana Eitnera. W pierwszym rzucie uderzył III batalion porucznikaKazimierza Szcześniaka[21]. Wykorzystując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela, dowódca I/62 pp por. Lorek uderzył na dwór od południa. Zaatakowani z dwóch stron Sowieci stawili słaby opór, a gdy w walce na bagnety Polacy zdobyli dwór i stojącą obok baterię, zaczęli masowo rzucać broń. Ubezpieczająca atak 4 kompania dopełniła okrążenia i z worka zdołały wydostać się nieliczne grupki czerwonoarmistów[18][22].
W ataku na dwór Glinianka 62 pułk piechoty wziął 783 jeńców, 4 działa i 27 ckm oraz kilkaset wozów taborowych, a 61 pułkowi piechoty przekazano około 600 jeńców. Jeńcy pochodzili z 8., 10. i 57 Dywizji Strzelców[22].
W walkach pod Glinianką Polacy stracili około 90 poległych i rannych, z tego w 4 kompanii aż 52[23].