Ten artykuł dotyczy walk pod Duniłowiczami toczonych w maju 1920. Zobacz też:Bitwa pod Duniłowiczami.| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas | 19–21 maja 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | |||
| Wynik | wycofanie się oddziałów polskich | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bitwa pod Duniłowiczami – część wielkiejbitwy nad Berezyną. Walki polskiego13 pułku piechoty ppłk.Karola Kraussa z sześcioma pułkami53 Dywizji Strzelców w czasie majowej ofensywy wojskMichaiła Tuchaczewskiego w okresiewojny polsko-bolszewickiej.
W maju 1920,po zajęciu Kijowa i zdobyciu przyczółków mostowych po wschodniej stronieDniepru, wojska polskie przeszły do obrony. Wódz NaczelnyJózef Piłsudski zdawał sobie sprawę z tego, że nie udało mu się rozbić większych sił nieprzyjaciela, a jedynie zmusił je dowycofania się dalej na wschód. Stąd też planował noweuderzenie, tym razem na północnym odcinku frontu wschodniego[1]. W tym czasie dowódcaFrontu ZachodniegoMichaił Tuchaczewski grupował wojska na wschodnim brzegu Berezyny i także przygotowywał je do ofensywy[2].
17 maja dowodzenie nad obu armiami przejął gen.Stanisław Szeptycki[3].
Na wschodnim brzegu Berezyny utworzono zgrupowanie uderzeniowe[4]:
Całością sił uderzeniowych dowodził dowódcaFrontu ZachodniegoMichaił Tuchaczewski[6][7].
14 maja wojskaFrontu ZachodniegoMichaiła Tuchaczewskiego przeszły doofensywy[1]. 19 maja13 pułk piechotyppłk. Kraussa,wycofywał się pod naporem wojsk nieprzyjaciela i osiągnąłDuniłowicze[8]. W tym rejonie dowódca sowieckiej53 Dywizji Strzelców skoncentrował swoje dwiebrygady z zamiarem odcięcia dróg odwrotu oddziałom polskim. Dowódca polskiej8 Dywizji Piechoty gen.Józef Czikel postawił zadanie 13 pułkowi piechoty bronić Duniłowicz do czasu odejścia wojsk własnych na zachód[9].
13 pułk piechoty, wzmocniony 9 kompanią33 pułku piechoty zajął stanowiska na północ od Duniłowicz i do wieczora odparł siedemataków piechoty sowieckiej[10]. Obrońcom brakowało amunicji, a przeciwnika odpierano w walce nabagnety. Bez łączności z macierzystą 8 Dywizją i przy braku zaopatrzenia, pułk bronił Duniłowicz do późnego popołudnia 21 maja. Wieczorem otrzymano rozkaz odwrotu[9]. 22 maja wycofał się na linię starych okopów niemieckich na odcinku od traktuKobylnik –Duniłowicze dojeziora Miadzioł[11].
