Ten artykuł dotyczy bitwy z 1920 roku. Zobacz też:inne bitwy o Lwów.| Wojna polsko-bolszewicka | |||
 | |||
| Czas | lipiec–wrzesień 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium | |||
| Wynik | wycofaniebolszewików | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
Położenie na mapie Polski w latach 1924–1939  | |||
| 49°50′33″N 24°01′56″E/49,842500 24,032222 | |||
Bitwa o Lwów 1920 lubObrona Lwowa 1920 – walki toczone na przedpolachLwowa w okresie ofensywybolszewickiej naPolskę i poBitwie Warszawskiej.
Gdy sowieckiFront Zachodni pod dowództwemMichaiła Tuchaczewskiego uderzał naWarszawę, sowieckiFront Południowo–Zachodni pod dowództwemAleksandra Jegorowa (zJózefem Stalinem jakokomisarzem politycznym Frontu)[1] uderzał na Lwów. Od połowy czerwca miastu zagrażały oddziały1 Armii Konnej. Zagrożenie spowodowało przygotowania do obrony w mieście, zorganizowano też i wyposażono trzypułkipiechoty i dwakawalerii oraz przygotowano linie umocnień polowych. 1 Armia Konna pod dowództwemSiemiona Budionnego nacierała po bitwach podBrodami iKrasnem bezpośrednio na Lwów. ZFrontu PołudniowegoWojska Polskiego zostały tymczasem po6 sierpnia[2] wycofane jednostki Wojska Polskiego dla wzmocnienia grupy uderzeniowejFrontu Środkowego przygotowywanej do uderzenia na flankę sowiecką znadWieprza. Lwów był broniony w konsekwencji, przy równoległym do 1 Armii Konnej koncentrycznym natarciu 12 i 14 Armii sowieckich, przez trzy dywizje6 Armii (18 DP,12 DP i13 DP) i jedną dywizjęarmii ukraińskiej gen.Mychajło Omelianowicza-Pawlenki broniącą przed bolszewikami liniiStrypy iDniestru na skrajnej prawej flance Wojska Polskiego (tworzące wspólnieFront Południowy pod dowództwem gen.Wacława Iwaszkiewicza). Społeczeństwo Lwowa również stanęło do obrony swego miasta. Po miesiącu walk,16 sierpnia,Armia Czerwona rozpoczęła atak na miasto.
Wbitwie pod Zadwórzem (stacją kolejową na przedpolu Lwowa), w której 17 sierpnia 1920 roku batalion lwowskich ochotników stawił czoło bezpośredniemu natarciu 6 Dywizji Konnej Budionnego na Lwów, zginęło 318 z 330 walczących powstrzymując skutecznie przez cały dzień atak wojsk bolszewickich. Jedenastogodzinna bitwa garstki obrońców z oddziałami bolszewickimi nazwana została późniejPolskimi Termopilami. Po dalszych dwóch dniach ataków na przedpolach Lwowa,20 sierpnia 1920 roku Budionny wykonał wreszcie ponawiany wielokrotnie rozkaz głównodowodzącego Armią CzerwonąSergieja Kamieniewa, nakazujący przerwanie szturmu Lwowa i wsparcie wojsk Tuchaczewskiego na froncie pod Warszawą[3], i przezSokal iZamość uderzył w kierunkuLublina. Kontrofensywa Wojska Polskiego rozbiła już jednak w tym czasie (16–18 sierpnia) Front Zachodni Tuchaczewskiego, działania 1 Armii Konnej były więc z punktu widzenia sowieckiego spóźnione, a każdy dzień związania 1 Armii Konnej w walkach pod Lwowem był niezbędny dla zwycięstwa polskiego nad Wieprzem,Wisłą iWkrą.
22 listopada 1920 roku Lwów został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V kl. nr 1[4].
