 | |||
| Data i miejsce urodzenia | 23 sierpnia 1911 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 13 czerwca 1998 | ||
| Klub | |||
| Wzrost | 165 cm | ||
| Reprezentacja | |||
| Rekord życiowy | 92,0 m na Velikance w Planicy (25 marca 1934) | ||
 | |||
| Dorobek medalowy | |||
| |||
Birger Johannes Ruud (ur.23 sierpnia1911 wKongsbergu, zm.13 czerwca1998 tamże) –norweskiskoczek narciarski inarciarz alpejski, dwukrotny mistrz olimpijski z1932 i1936 oraz wicemistrz z1948 w skokach, pięciokrotny mistrz świata[1] z1931, 1932,1935, 1936 i1937 oraz dwukrotny wicemistrz z1939 i 1948 w skokach, brązowy medalista mistrzostw świata z1935 w kombinacji alpejskiej, dwukrotny rekordzista świata w długości skoku, mistrz Stanów Zjednoczonych z 1938, mistrz Norwegii z 1939, zwycięzca międzynarodowych zawodów wOslo,Planicy iLahti, reprezentant Norwegii i klubuKongsberg IF, propagator sportu, trzykrotny olimpijczyk. BratSigmunda iAsbjørna. Jeden z najlepszych, najbardziej utytułowanych i najsłynniejszych zawodników w historii skoków narciarskich[1][2][3].
Z racji sukcesów sportowych i silnejcharyzmy zdobył wielką popularność w środowisku narciarskim na kontynencie europejskim i w Stanach Zjednoczonych[4], słynął też z niemal nienagannego stylu skakania. OdznaczonyMedalem Holmenkollen (1937)[5] orazEgebergs Ærespris (1991)[6]. Do 2014 był najstarszym zdobywcą indywidualnego medalu igrzysk olimpijskich w skokach narciarskich[7][8]. Autor książekSkispor krysser verden (1939),Sporene videre (1945, obie z bratem Sigmundem) orazDen satt! (1993, zJacobem Vaagem).
Birger Ruud był synem NielsaSigurda Theodora Ruuda (1878–1955) i Mathilde z domu Throndsen (1877–1961), drugim z trójki braci narciarzy, którzy odnosili sukcesy w skokach[4]. NajstarszySigmund (1907–1994) miał w dorobku tytuły mistrza (1929) i drugiego wicemistrza świata (1930) oraz wicemistrza olimpijskiego (1928) w tej dyscyplinie[9], rywalizował też w kombinacji norweskiej i narciarstwie alpejskim. Najmłodszy zaśAsbjørn (1919–1989) zdobył w 1938 złoty medal mistrzostw świata w skokach. To jedyny przypadek w historii, gdy trzej bracia zdobyli tytuł mistrza świata w skokach narciarskich[10]. W latach 1929–1938 Ruudowie wygrali siedem z jedenastu konkursów o mistrzostwo świata lub mistrzostwo olimpijskie. Rodzeństwo niemal całe swe życie spędziło w mieścieKongsbergu w prowincjiBuskerud. Byli reprezentantami miejscowego klubu Kongsberg Idrettens Foreningen[2]. Prowadzili też własny sklep sportowy. Braćmi Sigmunda, Birgera i Asbjørna byli ponadto niezwiązani z narciarstwem Tormod (1904–1985), z zawodu dziennikarz[11], Gunvor (1909–?)[12] oraz Øyvind (1915–?)[13].
Birger pomistrzostwach świata w Niemczech w 1931 pozostał na kontynencie, pracując przez pewien czas w sklepach sportowych wBerlinie,Innsbrucku i Garmisch-Partenkirchen. Później współpracował z norweską firmąGresvig, a następnie jako kierownik sprzedaży w fabrykach sprzętu narciarskiego wDrammen (od 1938), Kongsbergu,Lommedalen (1979–1985) i jako kurator w parku sportowym wBærum (1969–1979)[4]. Powrócił do Kongsbergu w 1985.
18 grudnia 1937 poślubił Magdę Varlo (1912–2010)[4][14], która urodziła trójkę dzieci: synówVebjørna i Pera Birgera (1940–1960)[15] oraz córkę Kari Anne[16].
Ruud występował często w czerwonym swetrze i czapce z literąK (jak Kongsberg) na jednym lub drugim[2]. W drugiej połowie lat 30. rozpowszechnił nową formę skakania, która była kwintesencją stylu aerodynamicznego, polegającego na mocnym wybiciu, spokojnym locie i płynnych ruchach ramion w powietrzu oraz idealnie równym prowadzeniu nart[17]. Zaprezentował on ją w 1936 na olimpiadzie w Garmisch. Po wyjściu z progu załamywał się mocno w biodrach, wykonywał dwa–trzy płynne ruchy rękami wokół poziomej osi rozłożonych ramion, a po osiągnięciu kulminacji lotu wyciągał je przed siebie lekko zgięte w łokciach aż do momentu lądowania[2]. Styl ten nosił nazwę stylujaskółki. Ruud słynął z równego, estetycznego prowadzenia nart w locie, był czołowym stylistą dyscypliny w latach 30. i 40[17]. Według ustaleńWojciecha Szatkowskiego jako pierwszy skoczek w historii otrzymał notę 20 punktów (dwie na MŚ w Oberhofie w 1931[17]). Przez długi czas żaden zawodnik nie dostał od sędziów takiej noty.
Szybki przerzut ciała do przodu. Pięknie wyłożona na ścianie powietrza, napięta lekkim łukiem nad nartami, postać skoczka wypłynęła wysoko ponad głowami widzów. Narty szły powietrzem równo, wąskim śladem. Rozpostarte ramiona chwyciły powietrze raz i drugi, głęboko, spokojnie, ruchem płynnym i zagarniającym. I nagle – rozpostarte ramiona stanęły w powietrzu nieruchomo. Napięta postać leżała na powietrzu tak spokojnie i tak pewnie, jakby znalazła w niem nikomu nieznane punkty podporu. Nieruchomo i majestatycznie szybował Ruud, jak orzeł rzeczywisty, uskrzydlony. Zagarnął lotem 75 m przestrzeni i spikował do lądowania. Krótkie, sucheklap. Narty zetknęły się z ziemią, jakby na ziemi przestała obowiązywać siła tarcia, jakby tor ziemi był tylko przedłużeniem toru powietrza. Bez wahnięcia, bez zamącania równowagi skoczek śmignął w dół po śniegu opętanym szusem, prościutko stojąc na deskach, z rękami przylepionemi do ciała. W pełnym szusie zatoczył pół chrystianii w lewo – zmniejszył pęd. Zahamował jeszcze raz w prawo i wreszcie pełną chrystianią zatrzymał się na płaskim terenie stadionu. Runęły grzmoty oklasków, uzupełniając poprzednie przepotężne –o–o–o zdumienia.
Zdarzało mu się nawet, że przy okazji oddawania skoków narciarskich wykonywał salto w powietrzu, między innymi na skoczni w Los Angeles w 1938 roku[19].
Bracia Ruudowie latem zajmowali się gimnastyką, lekkoatletyką, kolarstwem górskim i nurkowaniem. Dzięki temu byli sprawniejsi od swych rywali na zimowych trasach[4]. W Kongsbergu zorganizowali też ośrodek szkoleniowy na wysokim, jak na tamte czasy, poziomie[10]. W 1926 społecznie zbudowali w tym mieście skocznięHannibal; całkowity koszt jej postawienia wyniósł braci jedynie 26koron, za które kupilidynamit. Obok domu Birgera powstał też nieduży stadion sportowy zkortem tenisowym i małym boiskiem piłkarskim. Obok niego wybudowano trampolinę doskoków do wody. Birger zalecał narciarzom, by grali w piłkę boso, co według niego doskonale wpływało na mięśnie stóp i czyniło je bardziej elastycznymi, a przede wszystkim wzmacniało stawy skokowe[10]. Promował też wzmacniającą mięśnie gimnastykę. W ośrodku Ruudów przygotowywali się do sezonu zimowego najlepsi skoczkowie norwescy epoki[10]. Każdego dnia musieli rozegrać minimum siedem setów w tenisie. Trening koncentracji polegał zaś na przebiegnięciu odpowiedniego dystansu i przecięcia wąskich, długich fragmentów papieru wzdłuż[19].
Pierwszymi poważnymi międzynarodowymi zawodami, w których wystąpił osiemnastoletni wówczas Birger po zwycięstwie w mistrzostwach Norwegii juniorów wTrondheim w 1930 były seniorskie mistrzostwa świata wOslo. NaHolmenkollbakken zajął 20. miejsce[20]. Wziął również udział w konkursie inauguracyjnym naTremplin du Châble w szwajcarskimSainte-Croix.
18 stycznia 1931 na skoczniOdnesbakken wOdnes osiągnął odległość 76,5 m, co stanowiło wówczasrekord świata w długości skoku narciarskiego[10]. Na tej samej skoczni wylądował też na 82 m, lecz skoku nie ustał[21]. Blisko miesiąc później w niemieckimOberhofie zdobył złoty medal i tytuł mistrza świata. Sukces dały mu skoki na 56,5 m i 58 m (rekord skoczni) oraz nota 236 pkt.[20] DrugiFritz Kaufmann stracił do niego 7,2 pkt.
12 lutego 1932 w amerykańskimLake Placid w strugach deszczu rozegrano konkurs skoków w ramach zimowych igrzysk olimpijskich. Zawody odbyły się w skrajnie trudnych warunkach: woda z roztopionego śniegu stworzyła na miękkim zeskoku kałużę, przez co wielu zawodników kończyło swe skoki upadkami[2], w niektórych miejscach spod śniegu wydobywał się lód, a wybieg kończył się amortyzującym wałem słomy[22]. W pierwszej serii Ruud osiągnął w eleganckim stylu, z ograniczoną do minimum liczbą ruchów rąk odległość 66,5 m[22]. Kolejni skoczkowie nie potrafili zbliżyć się do wyczynu Norwega. W końcu dłuższy skok oddał jego rodakHans Beck – 71,5 m i wygrał pierwszą serię zawodów z blisko trzypunktową przewagą nad najgroźniejszym rywalem. W drugiej kolejce Ruud zaatakował jego pozycję i w ponownie świetnym stylu[23] osiągnął 69 m. Beck, świadomy swej przewagi z pierwszej serii, oddał asekuracyjny skok na 63,5 m. Odległością tą przegrał jednak z Ruudem o 1,1 pkt. TrzeciKåre Walberg stracił do zwycięzcy 8,6 pkt. Birger otrzymał także złoty medal i tytuł mistrza świata (Międzynarodowa Federacja Narciarska przyznawała medale trzem najlepszym zawodnikom igrzysk w konkurencjach narciarstwa klasycznego w latach 1924–1980[1]). Narty z tego występu przeznaczył do muzeum narciarstwa w swej rodzinnej miejscowości[19].
W mistrzostwach świata w roku 1933 wInnsbrucku Ruud, podobnie jak inni Norwedzy[24], protestujący przeciwko umieszczeniu przez FIS w programie zawodów konkurencji alpejskich[25][26], nie wystartował. Dzień po zakończeniu mistrzostw oddał naBergisel skok na 74 m i pobił o 3,5 m rekord skoczni ustanowiony poprzedniego dnia podczas oficjalnego konkursu przezMarcela Reymonda iJosefa Gumpolda[27]. W tamtym roku został też rekordzistą obiektuAschberg wKlingenthalu – 52,5 m.
W lutym 1934 na czempionacie w szwedzkiejSollefteå zajął trzynastą lokatę po skokach na 42 m i 55,5 m w warunkach niespodziewanej odwilży, która zmieniła rozbieg w wielką kałużę[25]. O odległym miejscu w klasyfikacji zadecydowała słabsza pierwsza próba[20]. Wkrótce potem wziął udział wFestiwalu Narciarskim w Holmenkollen, wygrywając konkurs skoków. 25 marca naVelikance w jugosłowiańskiej Planicy po raz drugi w życiu pobił rekord świata w długości skoku, osiągając z telemarkiem 92 m[10]. Jego brat Sigmund skoczył 95 m, lecz nie zdołał swej próby ustać. Birger zwyciężył też w całych, trzydniowych zawodach lotów. Wygraną odniósł też w konkursie w szwajcarskimAndermatt, skacząc na rekordowe 66 m, a w niemieckimPenzbergu przeprowadził wykład na temat techniki skoków narciarskich[28].
W styczniu 1935 wziął udział w konkursie otwarcia skoczni wMittenwaldzie, a w lutym sięgnął po swój trzeci w karierze tytuł najlepszego skoczka świata. W czechosłowackichWysokich Tatrach osiągnął 58 m oraz 57,5 m i z notą 231,7 pkt. zdystansował o 2,8 pkt. wicemistrza, a swego rodaka –Reidara Andersena[29]. Następnie pojechał doMürren, gdzie rywalizował w mistrzostwach świata alpejczyków. W slalomie był ósmy, w zjeździe czwarty (trzeciWilli Steuri był o sekundę szybszy od Norwega), a po zsumowaniu wyników z obu konkurencji otrzymał brązowy medal za trzecią pozycję w kombinacji[30][31]. W marcu wygrał zawody skoków wFeldbergu; osiągnął wówczas 44 m, 53 m i 51 m[32].
Dwa tygodnie przed olimpiadą wGarmisch-Partenkirchen Ruud skacząc 74 m i 76 m przegrał na obiekcie olimpijskim ze SzwedemSvenem Erikssonem[33] o 6,7 pkt.[34] Obu udało się też pobić rekord innej miejscowej skoczni,Kochelberg, poprawiając go na 71 m. Na igrzyskach Ruud wziął najpierw udział w kombinacji alpejskiej, w której był czwarty, choć z czasem 4:47,4 wygrał zjazd, w trakcie którego część trasy pokonał skokiem[33]. W przejazdach slalomowych uzyskał osiemnasty i piąty czas, co dało mu w tej konkurencji szóstą lokatę[23]. Po zsumowaniu wyników za zjazd i slalom jego strata do trzeciego w klasyfikacji FrancuzaÉmile’a Allaisa wyniosła 1,31 pkt. Medal kosztowało Ruuda ominięcie bramki podczas slalomu. W ostatnim dniu igrzysk, 16 lutego, odbył się konkurs skoków, który obserwowało 200 tysięcy widzów[33]. Skok na 75 m w dobrym stylu dał Norwegowi przodownictwo w pierwszej serii. Metr dalej wylądował Eriksson, który wyprzedził Ruuda o 0,6 pkt.[33] Zawodnik z Kongsbergu w finale osiągnął w znakomitym stylu (noty 19,5 pkt., 19,0 pkt., 19,5 pkt.[23]) 74,5 m. Szwed wylądował półtora metra dalej, lecz oceniony przez sędziów został znacznie gorzej od rywala i przegrał z nim różnicą 1,5 pkt.[33]. Aż połowę z sześciu not w olimpijskim konkursie dla Norwega stanowiło 19,5 punktu[19]. Ruud otrzymał też, podobnie jak cztery lata wcześniej, złoty medal i tytuł MŚ. Konkurs skoków w Ga–Pa został uznany za najlepszy w dotychczasowej historii igrzysk.
W tym samym roku Ruud ustanowił też rekordy skoczni w niemieckimHinterzarten (71 m[27]),Bad Freienwalde (40,5 m[35]) oraz szwajcarskimUnterwasser (56 m). Skakał też wHollerath. Na HSF w Oslo był tym razem czwarty. Po raz kolejny rywalizował w MŚ narciarzy alpejskich. Tym razem zajął czwartą pozycję w zjeździe ze stratą 1,4 s do trzeciegoHeinza von Allmena, dziewiątą w slalomie i szóstą w kombinacji[36]. W kwietniu zwyciężył w konkursie skoków wEngelbergu[37].
_(14318370347).jpg)
Na początku lutego 1937 zajął pierwsze miejsce w zawodach rozgrywanych w ramach Tygodnia Sportów Zimowych w Garmisch, dystansując drugiego w klasyfikacji Raymonda Sørensena o 16 punktów[38]. Dziesięć dni później, wChamonix zdobył piąty w swej karierze złoty medal mistrzostw świata. Dały mu go skoki na 60,5 m i 65,5 m (rekord obiektu). Drugi był znów Andersen, tym razem ze stratą 2,4 pkt. Konkurs skoków na Festiwalu w Oslo Ruud zakończył na trzeciej pozycji[20]. Ustanowił też rekord skoczni w szwajcarskimWengen (65 m). Po raz pierwszy w karierze stanął na podium mistrzostw Norwegii, zdobywając srebrny medal[39].
W 1938 razem zSigiem Ullandem sięgnął w Stanach Zjednoczonych po tytuł mistrza tego kraju[40]. Nie wystartował w zawodach FIS o mistrzostwo świata wLahti.
Na zawodach wZakopanem w 1939 Norweg nie zdołał już wygrać kolejnego czempionatu. Skoki na 72,5 m i 81,5 m (rekordWielkiej Krokwi) dały mu tylko srebrny medal, o pół punktu zaJosefem Bradlem z Niemiec. Podczas konkursu doszło do konfliktu między sędzią mierzącym długość skoku a kierownikiem drużyny niemieckiej. Sędzia zmierzył Bradlowi 78 m, Niemiec upierał się przy 80 m. Uwzględniono tę drugą odległość. Wyszło też na jaw, że niemiecki sędzia zawyżał Bradlowi oceny[19][41]. Tamtej zimy Ruud startował jeszcze wkonkursach w Lahti – zwycięstwo po skokach na 61 m i 68,5 m – oraz w Oslo (czwarta pozycja)[20]. Otworzył też swym skokiem nowy obiekt narciarski wÅmot, wygrał zawody naNarekollen wNordagutu[42], a wKristiansand jedyny raz w swojej karierze zdobył tytuł mistrza Norwegii[43].
W 1940 wygrał zawody na nowo utworzonym obiekcie wTrondheim; sukces dał mu skok na 56 m, co było pierwszym rekordem tej skoczni[27]. Najlepszy wynik w historii obiektu ustanowił też w szwedzkimDals Långed – 53,5 m. WRaufoss zajął drugie miejsce w mistrzostwach kraju[43], a na holmenkollskim festiwalu był siódmy[44].
PodczasII wojny światowej Ruud był przeciwnikiem niemieckiej okupacji i działał w norweskim ruchu oporu[3][45]. Do współpracy próbował go przekonać komisarz RzeszyJosef Terboven. Narciarz odmówił, co skutkowało wykluczeniem Ruuda z norweskiego świata sportowego[10]. 25 lutego 1943 podczas udziału w nielegalnych zawodach narciarskich został wraz z bratem Sigmundem aresztowany, oskarżony o antynazistowskie poglądy i osadzony wobozie koncentracyjnym wGrini podOslo[45].
Po wojnie powrócił do narciarstwa. W 1947 po raz kolejny wystartował na festiwalu w Oslo, zajmując znów czwarte miejsce. WTistedalen zdobył brązowy medal mistrzostw kraju[43]. Rok później skakał też w zawodach wBergen.
30 stycznia 1948 Ruud pełnił rolę chorążego reprezentacji Norwegii podczas ceremonii otwarcia igrzysk wSankt Moritz[46]. 7 lutego w ramach rywalizacji olimpijskiej zorganizowano konkurs skoków. Wcześniej, na prośbę organizatorów, Ruud będący asystentem trenera norweskiej kadry[47] oddał kontrolny skok na olimpijskim obiekcie. Jego próba była na tyle dobra, że wspólnie ze szkoleniowcem podjął decyzję o starcie w zawodach, zastępując przewidzianego do występuGeorga Thranego, który dowiedział się o wycofaniu z konkursu o godzinie 22 w przeddzień rywalizacji[47]. Sytuacja ta popsuła przyjacielskie stosunki między oboma zawodnikami. Broniący tytułu mistrza olimpijskiego Ruud w pierwszej kolejce skoczył tyle samo, co jego rodakThorleif Schjelderup – 64 m, jednak dzięki zawyżonym notom za styl objął samodzielne prowadzenie. Metr dalej skoczył inny Norweg,Petter Hugsted, lecz przegrał z prowadzącym o 0,4 pkt. Obu Skandynawów pokonał FinMatti Pietikäinen, osiągając 69,5 m i wyprzedzając obrońcę tytułu o 0,7 pkt. W drugiej rundzie Schjelderup i Ruud skoczyli po 67 m, jednak to ten drugi okazał się lepszym o 1,5 pkt.[47] AmerykaninGordon Wren osiągnął 68,5 m, lecz podobnie jak w pierwszej próbie otrzymał niskie oceny. Prowadzenie Ruudowi odebrał Hugsted skokiem na 70 m i lepszą od ustępującego mistrza o półtora punktu notą. Pietikäinen wylądował na 69 m i pomimo najdłuższej sumy odległości w konkursie zajął czwarte miejsce. Ruudowi wręczono też srebrny medal mistrzostw świata FIS.
Wyczyn Ruuda, który zdobył indywidualny olimpijski medal w skokach narciarskich w wieku 36 lat przetrwał jako rekord[48] do 2014, kiedy to srebrny krążek w konkursie olimpijskim naKrasnej Polanie zdobył 41–letni JapończykNoriaki Kasai.
W tym samym roku, wLillehammer[39] Ruud po raz ostatni stanął na podium mistrzostw Norwegii, dzieląc w tych zawodach trzecią pozycję ze Schjelderupem. Aktywną karierę sportową kontynuował jeszcze przez kilka lat. W 1951 w konkursie festiwalowym w Oslo został sklasyfikowany na 30. pozycji, w 1953 był 108. (przedostatni), a w 1955 zajął miejsce 113[20]. Poza wymienionymi osiągnięciami był również m.in. rekordzistą skoczni wGoldau (67 m[49]),Annaberg-Buchholz (41,5 m) iJohanngeorgenstadt (70 m).
Po zaprzestaniu aktywnej rywalizacji narciarskiej pozostał wielkim ambasadorem skoków, zachęcał dzieci do uprawiania sportu[2]. W wieku 57 lat nadal potrafił wykonać salto na skoczni; w 1970 otworzył skokiem konkurs na skoczni w Garmisch–Partenkirchen[17]. Był człowiekiem skromnym, nie wywyższającym się, co nie zmniejszało jego popularności[2]. W 1956 na kongsberskim moście wzniesionobrązowy posągSkiløperen, przedstawiający Ruuda, autorstwaArnego Durbana.
13 maja 1987 król NorwegiiOlaf V uroczyście otworzył zbudowane w centrum miasta przez Birgera Ruuda i Pettera Hugsteda i funkcjonujące do dziś muzeum narciarstwaKongsberg Skimuseum[10]. W jego zbiorach znajduje się ok. 5000 nagród i pamiątek sportowych (m.in. 11 złotych, 8 srebrnych i 4 brązowe medale z igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata) zdobytych przez norweskich, w tym kongsbergskich narciarzy w latach 1924–1952. Kolekcje muzealne wzbogacają również eksponaty z lat późniejszych. Obiekt w początkowym okresie odwiedzało rocznie ok. 90 tysięcy osób[2].
Również w 1987 w mieście stanęła kolejna rzeźba przedstawiająca narciarza, wykonana tym razem przezPera Unga.
W 1994 Ruud miał zapalićznicz olimpijski podczas ceremonii otwarcia zimowej olimpiady wLillehammer, lecz z powodu jego kłopotów zsercem zastąpił go 20–letniksiążę Haakon.
Birger Ruud zmarł w swym rodzinnym mieście 13 czerwca 1998 w wieku 86 lat[50][51]. Był pierwszym norweskim sportowcem, któremu urządzono pogrzeb państwowy (jako drugą uhonorowano w ten sposób w 2011Grete Waitz[52]). W 1999 wiedeńska grupa muzycznaChristoph und Lollo nagrała napisaną przezLollo Pichlera piosenkęDer Tag, als Birger Ruud starb[53]. W rodzinnej miejscowości skoczka znajduje się ulica jego imienia[16][54].
Birger Ruud jest zdobywcą dwóch złotych i jednego srebrnego medalu olimpijskiego. Biorąc pod uwagę indywidualne krążki ustępuje w klasyfikacji wszech czasów tylkoSimonowi Ammannowi,Mattiemu Nykänenowi iKamilowi Stochowi. Sumując medale drużynowe Norwega wyprzedzają teżJens Weißflog orazThomas Morgenstern. W porównaniu z wymienionymi zawodnikami Ruud miał jednak na każdej olimpiadzie tylko jedną szansę na podium, powyżsi rywale zaś trzy.
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1. | 12 lutego | 1932 |  Lake Placid | MacKenzie Intervale | 66,5 m | 69,0 m | 228,1 pkt | – | – |
| 1. | 16 lutego | 1936 |  Garmisch-Partenkirchen | Wielka Olimpijska | 75,0 m | 74,5 m | 232,0 pkt | – | – |
2. | 7 lutego | 1948 |  Sankt Moritz | Olimpijska | 64,0 m | 67,0 m | 226,6 pkt | 1,5 pkt | Petter Hugsted |
Od 1924 do 1980 medale zdobywane przez narciarzy klasycznych na igrzyskach olimpijskich były podstawą do przyznawania im przez FIS medali mistrzostw świata[1]. Tym samym Ruud jest najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii mistrzostw – zdobył pięć złotych i dwa srebrne medale. Biorąc pod uwagę tylko występy na MŚ, trzy złote i jeden srebrny medal Ruuda sytuowałyby go w klasyfikacji wszech czasów na drugim miejscu, zaAdamem Małyszem. Tylko Polak ma w dorobku więcej od Norwega złotych krążków zdobytych na tej imprezie (cztery).
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Skocznia | Skok 1 | Skok 2 | Nota | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 20. | 28 lutego | 1930 |  Oslo | Holmenkollen | ? m | ? m | ? pkt | ? pkt | Gunnar Andersen |
1. | 15 lutego | 1931 |  Oberhof | Thüringen | 56,5 m | 58,0 m | 236,0 pkt | – | – |
| 13. | 25 lutego | 1934 |  Sollefteå | Hallsta | 42,0 m | 55,5 m | 215,1 pkt | 13,4 pkt | Kristian Johansson |
| 1. | 13 lutego | 1935 |  Wysokie Tatry | Jarolimak | 58,0 m | 57,5 m | 231,7 pkt | – | – |
| 1. | 12 lutego | 1937 |  Chamonix | Le Mont | 60,5 m | 65,5 m | 233,8 pkt | – | – |
2. | 19 lutego | 1939 |  Zakopane | Wielka Krokiew | 72,5 m | 81,5 m | 224,2 pkt | 0,5 pkt | Josef Bradl |
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Zjazd (czas) | Slalom (czas) | Wynik końcowy | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 4. | 9 lutego | 1936 | Garmisch-Partenkirchen | Kombinacja | 100,00 pkt (4:47,4) | 86,75 pkt (2:49,0) | 93,38 pkt | 5,87 pkt | Franz Pfnür |
| Miejsce | Dzień | Rok | Miejscowość | Konkurencja | Czas/wynik końcowy | Strata | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 8. | 24 lutego | 1935 | Mürren | Slalom | 1:46,1 | 9,0 | Anton Seelos |
| 4. | 25 lutego | 1935 | Mürren | Zjazd | 3:32,2 | 1,8 | Franz Zingerle |
3. | 24–25 lutego | 1935 | Mürren | Kombinacja | 95,66 pkt | 0,97 pkt | Anton Seelos |
| 4. | 21 lutego | 1936 |  Innsbruck | Zjazd | 4:45,0 | 15,2 | Rudolf Rominger |
| 9. | 22 lutego | 1936 | Innsbruck | Slalom | 2:18,1 | 15,0 | Rudolph Matt |
| 6. | 21–22 lutego | 1936 | Innsbruck | Kombinacja | 471,8 pkt | 28,4 pkt | Rudolf Rominger |
| |
| Skocznia normalna |
|
|---|---|
| Skocznia duża |
|
| Skocznia duża – drużynowo | |
| |
| Skocznia normalna | |
| Skocznia duża | |
| |
| Skocznia normalna | |
| |
| Skocznia duża | |
