20 czerwca 2015Jarosław Kaczyński poinformował o wyznaczeniu Beaty Szydło jako kandydatki PiS napremiera powyborach parlamentarnych w 2015[13], w których została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 96 127 głosów[14]. 27 października 2015 komitet polityczny PiS zdecydował, że Beata Szydło będzie kandydatem tej partii na stanowisko prezesa Rady Ministrów[15]. 9 listopada, po kolejnym posiedzeniu komitetu politycznego, jej kandydatura została potwierdzona przez Jarosława Kaczyńskiego, a Beata Szydło ogłosiła nazwiska kandydatów na ministrów[16].
13 listopada 2015prezydent RP Andrzej Duda desygnował ją na urząd prezesa Rady Ministrów[17], a 16 listopada 2015 powołał ją na to stanowisko[18] i dokonał zaprzysiężenia członkówjej nowego rządu[19]. 18 listopada 2015 Beata Szydło wygłosiłaexposé, a jej rząd uzyskałwotum zaufania większością 236 głosów za przy 202 głosach przeciw i 18 wstrzymujących się[20].
Za programowy priorytet swojego gabinetu Beata Szydło uznała projekt wprowadzającycomiesięczne świadczenie wychowawcze wynoszące 500 zł na drugie i kolejne dzieci oraz na niektóre pierwsze dzieci (zależnie od progu dochodowego)[21]. Negatywną opinię do tego projektu zgłosiłoMinisterstwo Finansów, podnosząc głównie kwestię wyliczeń skutków finansowych oraz potencjalnej dezaktywizacji zawodowej kobiet[22]. Ustawa wprowadzająca ten program została przegłosowana w parlamencie, a w lutym 2016 podpisana przez prezydenta[23].
W grudniu 2015 wstrzymała publikację wDzienniku Ustaw wyrokuTrybunału Konstytucyjnego w sprawie K 34/15 z 3 grudnia 2015 dotyczącego zgodności zKonstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy z 25 czerwca 2015 o Trybunale Konstytucyjnym, gdyż w jej ocenie mógł on zostać wydany z „wadami prawnymi”[24]. Było to pierwsze zakwestionowanie przezwładzę wykonawczą legalności wyroku Trybunału Konstytucyjnego w jego historii[24]. Śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku wszczął prokuratorProkuratury Okręgowej w Warszawie[25]. Zostało ono umorzone w styczniu 2016 wobec braku znamion przestępstwa. W uzasadnianiu stwierdzono, że od 4 do 16 grudnia 2015 wyrok nie był publikowany z przyczyn leżących po stronie premiera, co skutkowało zagrożeniem dlainteresu publicznego, jednakże nie stwierdzono zaistnienia po stronie Beaty Szydło znamion podmiotowych, tj. świadomości działania na szkodę interesu publicznego[26]; w 2025, z uwagi na „niepełną i jednostronnie kierunkową” ocenę prokuratora, śledztwo zostało wznowione[27]. W marcu 2016 wstrzymała publikację w Dzienniku Ustaw kolejnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego – w sprawie K 47/15 – twierdząc, że nie może opublikować czegoś, co jest „stanowiskiem niektórych sędziów TK”[28][29]. Do 27 maja wstrzymała publikację siedmiu następnych wyroków TK[30][31].
Działania jej rządu oraz prezydenta Andrzeja Dudy w sprawie Trybunału Konstytucyjnego zostały przezParlament Europejski w rezolucji z 13 kwietnia 2016 uznane za prowadzące „do faktycznego paraliżu Trybunału Konstytucyjnego, a tym samym do zagrożenia dla demokracji, praw człowieka i praworządności w Polsce”. W dokumencie tym PE wezwał polskie władze do wykonania przygotowanych przezKomisję Wenecką zaleceń[32].
7 grudnia 2017, po wygranym dla rządu w tymże dniu w Sejmie głosowaniu w sprawiekonstruktywnego wotum nieufności[33], podczas posiedzenia Komitetu Politycznego Prawa i Sprawiedliwości zadeklarowała złożenie rezygnacji z funkcji prezesa Rady Ministrów i tym samym dymisję swojego rządu. Władze partii na jej następcę rekomendowały wicepremieraMateusza Morawieckiego[34]. 8 grudnia złożyła rezygnację, zaś prezydent Andrzej Duda przyjął dymisję jej gabinetu[35].
Działalność od 2017
Beata Szydło zakończyła urzędowanie 11 grudnia 2017, gdy prezydent dokonał zaprzysiężenia członkówrządu Mateusza Morawieckiego. Tego samego dnia w nowym gabinecie objęła stanowisko wiceprezesa Rady Ministrów[36]. Nowy premier powierzył jej funkcję przewodniczącej Komitetu Społecznego Rady Ministrów[37].
W Parlamencie Europejskim IX kadencji dołączyła do grupyEuropejscy Konserwatyści i Reformatorzy oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Została też zastępcą członka w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Później dołączyła też do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii[40]. Jako przedstawicielka frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów kandydowała na przewodniczącą Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. 10 lipca jej kandydatura została odrzucona (otrzymała 21 głosów za i 27 głosów przeciw). Drugie przegrane głosowanie nad jej kandydaturą odbyło się 15 lipca (otrzymała 19 głosów za i 34 głosy przeciw). Nie ubiegała się ponownie o tę funkcję[41].
W kolejnychwyborach europejskich w 2024 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, otrzymując 285 336 głosów[46]. Ponownie weszła w skład Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii[40].
Wyróżnienia
W 2016 otrzymała nagrodę „Specjalny Polski Kompas 2016”, przyznaną przez „Gazetę Bankową”[47]. W 2017 została wyróżniona nagrodą „Prawda-Krzyż-Wyzwolenie”Ruchu Światło-Życie (za wprowadzanie w życie narodu katolickiej nauki społecznej, zwłaszcza w zakresie wspierania rodzin)[48], a także tytułem „Człowieka Roku” 2016Forum Ekonomicznego w Krynicy[49][50]. W tym samym roku znalazła się na 10. miejscu w rankingu 22 najbardziej wpływowych kobiet w polityce według „Forbesa”, plasując się jednocześnie na 31. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych kobiet świata sporządzonej przez to czasopismo[51].
Życie prywatne
Pochodzi zPrzecieszyna w gminie Brzeszcze[52]. Jest córką Zygmunta i Wiktorii[1]. Ojciec był górnikiem, matka natomiast pracowała w opiece społecznej[53]. Jej mężem od 1987 jest Edward Szydło (ur. 1958)[54], z wykształcenia historyk, pracownik Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Oświęcimiu oraz dyrektor Społecznej Szkoły Zarządzania i Handlu w Oświęcimiu[55]. Mają dwóch synów – Tymoteusza (były duchowny katolicki) i Błażeja[52][53].
↑Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. nr 1131.16.2017 o przyjęciu dymisji Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1143).
.jpg)
.jpg)
