| wieś | |||
 | |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Województwo | |||
| Powiat | |||
| Gmina | |||
| Liczba ludności (2022) | 247[2] | ||
| Strefa numeracyjna | 94 | ||
| Kod pocztowy | 76-150[3] | ||
| Tablice rejestracyjne | ZSL | ||
| SIMC | 0305219 | ||
Położenie na mapie gminy wiejskiej Darłowo  | |||
Położenie na mapie Polski  | |||
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego  | |||
Położenie na mapie powiatu sławieńskiego  | |||
 54°28′40″N 16°30′35″E/54,477778 16,509722[1] | |||
| |||
Barzowice (do 1945niem.Barzwitz) (IPA: [barzɔˈvit͡sɛ], r-z wymawia się oddzielnie[4]) –wieś wPolsce, położona wwojewództwie zachodniopomorskim, wpowiecie sławieńskim, wgminie Darłowo. W okolicy Barzowic znajduje sięwczesnośredniowiecznegrodziskosłowiańskie.
Według danych z 1 stycznia 2011 roku wieś miała 272 stałych mieszkańców[5].
Na wschód od wsi znajduje sięGóra Barzowicka o wysokości 72 m n.p.m.[6]. W okolicach Barzowic znajduje sięmiejsce typowejaskra Gryfitów,mikrogatunkujaskrów różnolistnych znanego z kilku stanowisk na Pomorzu Zachodnim[7][8][9].
W latach 1975–1998 miejscowość położona była wwojewództwie koszalińskim.
Przed 1945 r. Barzowice nazywały się Barzwitz, a wcześniej Barciz. Nazwę można wiązać od XIV wieku z rodziną rycerską Barthewitz lub Bartowitz. Nie ma jednak pewności, czy to wieś przyjęła nazwę od tego nazwiska czy też odwrotnie.
Na początku wieś była położona wokół kościoła, później jednak rozszerzyła się do wsi pastwiskowej z szerokim uprawnym pastwiskiem. Centralna część miejscowości z kościołem i szkołą leży w jej południowej części, na lokalnym wyniesieniu terenu.
W 1784 r. Barzowice miały: 1 kaznodzieję, 1 zakrystiana, 1 sołtysa, 20 chłopów, 1 kowala, 1 dom kaznodziejski i 1 chatę pastucha. Liczby mieszkańców wsi wynosiła w latach: 1818 r. – 354, 1864 r. – 629, 1885 r. – 587, 1905 r. – 546, 1925 r. – 575, 1939 r. – 472.
Przed 1945 r. Barzowice należały do okręgu urzędowegoPalczewice i do zasięgu sądu okręgowegoDarłowo w powiecie ziemskimSławno. Rosyjskie oddziały wmaszerowały tu 7 marca 1945 r. w ramach „wyzwolenia” tamtejszych terenów. Już od połowy 1945 r. został ustanowiony Pomorzanom polski zarząd i Polacy zostali osiedleni w Barzowicach z obszaru na wschód od linii Curzona. Bydło zostało skonfiskowane. Miejscowość otrzymała polską nazwę Barzowice pod koniec 1945 roku.
W 1857 r. urodził się tu niemiecki językoznawcaCarl Meinhof, syn tutejszego pastora[10].
Do 1945 r. do parafii Barzowice należały miejscowości: Barzowice,Dzierżęcin,Drozdowo,Karsino,Wicie iSulimice.
Parafia ta należała do diecezji pomorskiej kościoła ewangelicko-augsburskiego. W 1940 r. liczyła 1278 członków.
Barzowice dzisiaj należą do parafii Koszalin (Koszalin) w diecezji Pomorskiej, w polskim kościele ewangelicko-augsburskim.
Gotycki kościół z wieżą zdachem namiotowym od strony zachodniej pochodzi z XV/XVI wieku[11]. Budowla posadowiona jest na cokole z kamienia polnego w cegłach z regularnymi przyporami[12].
Na ołtarzu widać figury świętych: Piotra i Pawła. Chrzcielnica z mosiądzu pochodzi z 1645 r., ozdobiona jest scenami ze Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. Organy z 1912 roku zbudowane przez organmistrza Barnima Grüneberg'a ze Szczecina.
Koło kościoła jest cmentarz ogrodzony murem z kamienia polnego.
25 stycznia 1968 została erygowana parafia. Matki Bożej Częstochowskiej w Starym Krakowie, tutejsza świątynia pod wezwaniem Świętego Franciszka z Asyżu pełniła funkcje filialną. Od 20 listopada 1988 tutejszy kościół stał się kościołem parafialnym.
Księża Rzymsko-katolicy od 1945
W 1611 r. pierwszym nauczycielem i zakrystianem był Jürgen Lange. Miał wolne mieszkanie w domu z ogrodem, gdzie uczył.
Ostatnimi nauczycielem przed wojną byli Otto Parlow i Berta Kanies.
| Wsie | |
|---|---|
| Osady | |
| Pozostałe miejscowości |
