Określenie „BRIC” zostało po raz pierwszy użyte przez ekonomistę Jima O'Neilla w publikacji „Building Better Economic BRICs” opublikowanej w listopadzie 2001[2], a następnie rozpowszechnione w 2003, dzięki ogłoszonej przezGoldman Sachs prognozie, z której wynikało, że do połowy XXI wieku państwa te będą potęgami światowymi. Zostało ono użyte dla określenia grupy państw rozwijających się, które powinny zacieśnić współpracę w alternatywie do szeroko rozumianegoZachodu[3]. Termin ten został następnie powszechnie zaakceptowany i przyjęty także przez zainteresowane państwa[3].
Po raz pierwszy jako BRIC państwa te spotkały się na szczeblu ministerstw spraw zagranicznych podczasZgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych wNowym Jorku w 2006. Rok później miało miejsce kolejne spotkanie, również z okazji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Współpraca przyjęła stopniowo formę dorocznych spotkań konsultacyjnych przywódców państw, odbywających się rotacyjnie w państwach członkowskich[3]. Pierwszy szczyt dyplomatyczny państw BRIC został zorganizowany wJekaterynburgu 16 czerwca 2009 roku[4].
13 kwietnia 2011 do BRIC dołączyłaRepublika Południowej Afryki, przez co skrót zmieniono na BRICS[5]. Wypracowano wówczas praktykę, że na przyjęcie do grupy nowych członków muszą wyrazić zgodę aktualni członkowie[3].
24 sierpnia 2023 na szczycie w RPA ogłoszono rozszerzenie grupy 1 stycznia 2024 oArgentynę,Egipt,Etiopię,Arabię Saudyjską,Iran iZjednoczone Emiraty Arabskie[6]. Ostatecznie Argentyna, decyzjąprezydentaJaviera Milei odmówiła dołączenia 29 grudnia 2023[7]. 1 stycznia 2024 do BRICS dołączyły Egipt, Etiopia, Iran i Zjednoczone Emiraty Arabskie[8]. Indie nie wyraziły jednak zgody na dołączenie Pakistanu i Turcji[3]. 6 stycznia 2025 r. do BRICS dołączyłaIndonezja[9].
Arabia Saudyjska nie dołączyła do BRICS na początku 2024 roku, jak planowano. Jednakże ogłoszono w połowie stycznia, że nadal rozważają możliwość przystąpienia do tego ugrupowania[10].
BRICS składa się z niejednorodnej grupy ekonomicznej o charakterystycznych cechach ekonomicznych – Rosja jest gospodarką opartą w dużej mierze na surowcach, Chiny są gospodarką opartą na eksporcie (potocznie nazywane "fabryką świata"), Indie to krajowa gospodarka konsumencka, Brazylia ma bardzo rozwiniętą strukturę gospodarczą, a Republika Południowej Afryki jest najszybciej rozwijającym się regionem Afryki[11]. Określenie charakteru grupy BRICS nastręcza trudności wobec braku jego określenia przez samą grupę[3]. Przyjmuje się, że jest to organizacja międzynarodowa w fazie powstawania (in statu nascendi), o półotwartym charakterze[3]. Nie powołano formalnej organizacji ani nie wypracowano procedur decyzyjnych (stan na 2024 rok)[3]. Konkluzje ze spotkań członków przyjmowane są na zasadzie konsensusu[3]. Kraje BRICS nie tworzą sojuszu politycznego (jak np.Unia Europejska) ani formalnego stowarzyszenia handlu. Pojawiają się jednak postulaty stworzenia własnej waluty i banku inwestycyjnego oraz alternatywy dla systemu rozliczeńSWIFT[3]. Cele krajów zrzeszonych to:
Stworzenie nowego systemu walutowego,
Zwiększenie roli państw rozwijających się w światowych instytucjach walutowych,
W grupie dominują Chiny, które mają największy udział wPKB grupy, stanowiąc około 70% całkowitej organizacji[14].
Architektura finansowa BRICS składa się zNowego Banku Rozwoju (NDB) i Funduszu Rezerw Walutowych[15] (CRA). Instytucje te zostały podpisane w traktacie w 2014 r. i stały się aktywne w 2015 r.[16]
↑Jim O'Neill,Building Better Global Economic BRICs, Goldman Sachs Global Economics Paper No: 66, November 2001.
↑abcdefghijAleksander Głogowski. BRICS i Pakistan po szczycie w Kazaniu. „Raport – Wojsko Technika Obronność”. Nr 11/2024, s. 34-40. Agencja Lotnicza Altair. ISSN1429-270x.
.svg)
