| Wojna polsko-bolszewicka | |||
| Czas | 2–3 czerwca 1920 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | podCybulówką | ||
| Terytorium | |||
| Przyczyna | |||
| Wynik | nierozstrzygnięta | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| brak współrzędnych | |||
Bój pod Cybulówką – walki polskiego53 pułku piechoty Strzelców Kresowych z oddziałami sowieckiej 14 Armii toczone w czasiewojny polsko-bolszewickiej.
Po spektakularnym sukcesie wojsk polskich na Ukrainie i zajęciu 7 maja 1920 Kijowa, front ustabilizował się na linii odPrypeci, wzdłużDniepru, przezBiałą Cerkiew,Skwirę,Lipowiec,Bracław,Wapniarkę doJarugi nadDniestrem[2][3][4].
Osobny artykuł:wyprawa kijowska (1920).Armia Czerwona wykorzystała okres zastoju na reorganizację sił i przygotowanie ofensywy. W rejon działań przybyła1 Armia KonnaSiemiona Budionnego. 26 maja rozpoczęła się sowiecka ofensywa na Ukrainie[5][6]. 1 Armia Konna miała uderzyć na styk polskich3. i6 Armii, rozbić13 Dywizję Piechoty, wejść na tyły 3 Armii i współdziałając z12 Armią zamknąć i rozbić ją wKijowie. Na kierunku polskiej 6 Armii uderzenie pomocnicze wykonać miała14 Armia, z zadaniem opanowania rejonuWinnica-Zmierzynka[7].
| Jednostka | Dowódca | Podporządkowanie |
 Wojsko Polskie | ||
|---|---|---|
| 12 Dywizja Piechoty | gen.Marian Januszajtis | 6 Armia |
| ⇒ 53 pułk piechoty | 12 Dywizja Piechoty | |
| → II/ 53 pułku piechoty | grupa wypadowa | |
| → III/ 53 pułku piechoty | ||
| → batalion 54 pułku piechoty | ||
| ⇒12 pułk artylerii polowej | ||
| → bateria 12 pułku artylerii polowej | grupa wsparcia | |
 Armia Czerwona | ||
| 60 Dywizja Strzelców | Piotr Iwanow[8] | 14 Armia |
1 czerwca 1920 dowódca 12 Dywizji Piechoty gen. Januszajtis wydał rozkaz przeprowadzenia wypadu naCybulówkę –Obodówkę. Jego celem byłorozpoznanie sił sowieckichkoncentrujących się przed frontemdywizji. Oddział wypadowy stanowiły II i III batalion53 pułku piechoty Strzelców Kresowych i jeden batalion54 pułku piechoty Strzelców Kresowych, wzmocnione baterią12 pułku artylerii polowej[10].Dowodzenie nad nim przejął pełniący obowiązki dowódcy 53 pp kpt.Jan Góra[11]. Na czasdziałań stanowiska opuszczone przez bataliony 53 pp dozorował6 pułk ułanów.
2 czerwca oddział ruszył w kierunku obiektu wypadu. W południe zajęto bez walkCybulówkę, a kompanie III batalionu ruszyły na sąsiednią Tatarówkę (Tarkanówkę?). Tu jednak Sowieci zorganizowaliobronę. Dopiero przywsparciu ogniowym baterii artylerii piechota zdobyła Tatarówkę. Nie zdecydowano się jednak pozostać we wsi i na nocleg powrócono do Cybulówki[12]. 3 czerwca po raz kolejny zdobywano Tatarówkę i sąsiednią Obodówkę, a następnie Trościaniec. Sowieci wycofali się jednak do okopów z czasów I wojny światowej na wzgórzach za Obodówką. Kolejne uderzenia polskich batalionów przynosiły zyski terenowe, ale nie osiągano celu wypadu. Sowieciwycofali się, nie ponosząc większych strat. Po południubataliony otrzymałyrozkaz powrotu na stanowiska wyjściowe[10].
Wypad nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Nie wziętojeńców i nie zdobyto informacji okoncentracji sił sowieckich[12].