 August von Mackensen | |||
 feldmarszałek | |||
| Data i miejsce urodzenia | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |||
| Przebieg służby | |||
| Lata służby | |||
| Siły zbrojne | |||
| Jednostki | |||
| Stanowiska | dowódca:
| ||
| Główne wojny i bitwy | |||
 | |||
| Odznaczenia | |||
              | |||
| |||
August von Mackensen (właściwieAnton Ludwig Friedrich August von Mackensen, ur.6 grudnia1849 wHaus Leipnitz, zm.8 listopada1945 wBurghorn) –feldmarszałek niemiecki, dowódca wojskniemieckich iaustro-węgierskich podczas ofensywy podGorlicami iTarnowem w maju 1915, zdobywcaBelgradu w 1915 iBukaresztu w 1916 roku.
Karierę wojskową rozpoczął w 1869, kiedy jako ochotnik wstąpił do elitarnego2 Regimentu Huzarów Śmierci. Jako żołnierz tej jednostki brał udział wwojnie francusko-pruskiej. Po wojnie w 1873 ukończył studia agronomiczne na Uniwersytecie wHalle. Powrócił do armii, gdzie stopniowo awansując pełnił m.in. funkcje adiutantafeldmarszałkaAlfreda von Schlieffena i cesarzaWilhelma II[1].
W 1899 w uznaniu zasług na rzecz armii i wybitnej służby został uhonorowany przez cesarza Wilhelma II nobilitacją szlachecką, a w 1900 awansowany do stopnia generała majora. Od 1901, aż do wybuchu wojny, związany służbą wGdańsku. Pełnił tam kolejno obowiązki: dowódcy Brygady Huzarów (1901–1903), 36 Dywizji Piechoty (1903–1908) i 17 Korpusu Armijnego (1908–1914). W 1903 awansowany na generała porucznika, a w 1908 na generała kawalerii.
Dzięki jego osobistemu zaangażowaniu powstała pierwszaScena Leśna w Sopocie. Przyczynił się także do rozbudowy tamtejszegohipodromu; dla upamiętnienia tych zasług otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Sopotu.
Po wybuchuI wojny światowej objął dowództwo 9 i 11 Armii oraz 17 Korpusu. Brał udział wbitwie pod Gąbinem,bitwie pod Łowiczem iŁodzią. W maju 1915 przełamał front rosyjskipod Gorlicami. Był to początek najbardziej udanej ofensywyPaństw Centralnych na froncie wschodnim, w której Mackensen miał znaczący udział. W jej wyniku na początku czerwca 1915 odzyskanoPrzemyśl, a z końcem czerwcaLwów. Za odzyskanieLwowa został awansowany nafeldmarszałka.
W sierpniu i wrześniu 1915 wojska Mackensena zadały ciężkie klęski armiom rosyjskim podBrześciem iPińskiem, co spowodowało wyparcie Rosjan z terenówKrólestwa Polskiego.
Końcem 1915 po błyskotliwie przeprowadzonej kampanii przeciwkoSerbii zdobyłBelgrad, dowodząc wspólną ofensywąNiemiec iAustro-Węgier. W sierpniu 1916 po przystąpieniuRumunii do wojny po stronieEntenty skierowany na front rumuński. Po początkowym zaskoczeniu dowodząc armią bułgarską i niemiecką szybko powstrzymał ofensywę rumuńską zdobywającBukareszt w grudniu 1916 roku. Zwycięstwo było całkowite i do końca grudnia 1916 prawie całaRumunia znalazła się pod okupacją. Od 1917 do końca wojny pełnił stanowisko wojskowego gubernatora nad okupowaną Rumunią.
Po zakończeniu działań wojennych przez kilka miesięcy był internowany przez aliantów. Pod koniec 1919 zwolniony, powrócił do Niemiec, gdzie został zdemobilizowany, a w 1920 przeniesiony w stan spoczynku.
Do końca życia zwolennik monarchiiHohenzollernów. Nie poparłHitlera. W 1940 w liście do dowódcyWehrmachtu potępiłzbrodnie niemieckiej armii popełnione w trakciekampanii wrześniowej[1].
W okresie międzywojennym był propagatorem rewizji granic z Polską oraz przyczynił się do współdziałania Reichswehry zNSDAP.
Zmarł w 1945 w wieku 96 lat w Schmiedeberg wWestfalii. Wielokrotnie odznaczony, uznawany za jednego z najlepszych dowódców niemieckich okresuI wojny światowej.
W 1915 otrzymał honorowe obywatelstwaGdańska iSopotu, w roku 1923Świnoujścia orazLidzbarka Warmińskiego,Bytowa iWielkiego Tyrnowa. Jeszcze za jego życia nazwiskiem Mackensena nazwano dwa szlaki turystyczne na obszarze Wolnego Miasta Gdańska: jeden z nich znajdował się w lasach sopockich, drugi wytyczony został zDoliny Samborowo doDoliny Radości.
.svg)
