| Państwo | |
|---|---|
| Miejsce | |
| Data | |
| Liczba zabitych | 7 osób |
| Liczba rannych | 8 osób |
| Typ ataku | strzelanina |
| Sprawca | |
Położenie na mapie Izraela  | |
 33°00′16″N 35°05′24″E/33,004444 35,090000 | |
Atak na Naharijję –zamachterrorystyczny przeprowadzony w nocy z 24 na 25 czerwca 1974 roku przez trzech członkówal-Fatah w mieścieNaharijja na północyIzraela.
Palestyńscy terroryści przeniknęli na terytorium Izraela płynąc łodzią motorową z południowegoLibanu. W strzelaninie zginęło trzech cywili i jeden izraelski żołnierz. Był to pierwszy atak w którym terroryści przeniknęli do Izraela drogą morską.
MiastoNaharijja leży w północnej częścirówniny przybrzeżnej Izraela nadMorzem Śródziemnym, w odległości 4 km od granicy zLibanem.
W październiku 1973 roku doszło dowojny Jom Kipur, podczas którejSiły Obronne Izraela odparły zaskakujący atakarabskich armii. Pomimo zwycięstwa Izraelczycy wyszli z tej wojny z przeświadczeniem o wielkiej przegranej. Wojna wywołała szok w społeczeństwie izraelskim - kraj okazał się nieprzygotowany na niespodziewany atak i niezdolny do szybkiego go odparcia. Jednak najważniejszą konsekwencją wojny było rozpoczęcieprocesu pokojowego w konflikcie izraelsko-egipskim. W dniu 21 grudnia 1973 roku rozpoczęła się konferencja pokojowa wGenewie. W obradach uczestniczyli przedstawiciele Izraela,Egiptu,Jordanii,Związku Radzieckiego,Stanów Zjednoczonych iONZ. Egipt odciął się odarabskiego nacjonalizmu starając się osiągnąć porozumienie w sprawie odzyskaniaPółwyspu Synaj. Po raz pierwszy w tak ważnej konferencji omawiano problem palestyński. Delegacja Egiptu reprezentowała interesyOrganizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP), na co nalegała Syria, Jordania i Związek Radziecki. Izrael i Stany Zjednoczone sprzeciwiły się formalnemu uznaniu obecności Organizacji Wyzwolenia Palestyny w konferencji, ponieważ OWP nie uznawała prawa do istnienia państwa Izrael. Z tego powodu Syria nie wysłała swojej delegacji na konferencję, która zakończyła się bez osiągnięcia jakiegokolwiek porozumienia. Wszystkie te wydarzenia bardzo mocno wpływały na sytuację wewnętrzną wLibanie, w którym napływ po 1948 rokupalestyńskich uchodźców doprowadził do poważnych zmian demograficznych. Gdy w latach 1970–1971 władze jordańskie usunęły ze swojego terytorium palestyńskie ugrupowania zbrojne, schroniły się one w Libanie.Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny był jednym z najbardziej radykalnych ugrupowań palestyńskich, które w celu zwrócenia uwagi świata na problem palestyński stosowało metody terrorystyczne. Dowództwo tego ugrupowania podjęło na wiosnę 1974 roku decyzję o przeprowadzeniu zamachu terrorystycznego na terytorium Izraela. W rezultacie, w kwietniu doszło domasakry w Kirjat Szemonie. W maju tego samego rokuDemokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny był sprawcąmasakry w Ma’alot.Al-Fatah chcą utrzymać swoją dominującą pozycję wOrganizacji Wyzwolenia Palestyny musiał również przeprowadzić podobny atak terrorystyczny na Izrael.
W nocy z 24 na 25 czerwca 1974 roku trzech terrorystów al-Fatah opuściło obóz uchodźców Raszid w mieścieTyr w południowym Libanie. Przy użyciu łodzi pontonowejZodiak przepłynęli morzem granicę libańsko-izraelską. Nikt ich nie zauważył[1].
Krótko po godz. 23:00 w nocy, terroryści wylądowali na plaży nadmorskiej miejscowościNaharijja. Bardzo szybko opuścili plażę i niezauważeni przez nikogo dotarli do ulicy Balfoura. Przy przechodzeniu przezżywopłot zrobili hałas, czym zwrócili uwagę nastolatka mieszkającego w domu pod numerem 19. Wyjrzał on przez okno i w świetle ulicznej latarni dostrzegł przebiegających uzbrojonych ludzi. Krzykami „Terroryści!” jako pierwszy wszczął on alarm. Krzyki chłopca usłyszeli dwaj cywilni strażnicy, którzy natychmiast przybiegli w rejon ogłoszonego alarmu. Kiedy terroryści dostrzegli ich, rzuciligranat ręczny i otworzyli ogień. Strażnicy odpowiedzieli ogniem. Była godzina 23:10.
Odgłosy wystrzałów zaalarmowałypolicję oraz wszystkich żołnierzy rezerwy i żołnierzy służby czynnej, którzy właśnie przebywali w Naharijji. Starali się oni jak najszybciej dotrzeć w rejon, z którego dochodziły odgłosy strzałów. Jako pierwszy zgłoszenie o ataku przekazał na policję major rezerwy Icchak Israel, który mieszkał przy ulicy Balfoura pod numerem 21. Następnie zabarykadował się w domu, chroniąc mieszkańców przed wtargnięciem terrorystów. O godzinie 23:15 w rejonie budynku sądu miejskiego pojawił się policyjnyjeep, który został natychmiast ostrzelany przez zamachowców. Jadący jeepem nadinspektor Meir Almagor schronił się w sądzie, z którego nawiązał stały kontakt telefonicznyPółnocnym DowództwemSił Obronnych Izraela. O godz. 23:20 do sądu dotarł podpułkownik rezerwy Dov Jermija. Razem z policjantem zajęli oni pozycje na dachu i otworzyli ogień do terrorystów. W tym samym czasie w rejon ataku dotarli pierwsi żołnierze regularnej armii. Wśród nich było kilku żołnierzy elitarnejBrygady Golani. Bardzo szybko otoczyli oni rejon budynku numer 19, uniemożliwiając terrorystom rozproszenie się po mieście. Mieszkańcy tego domu rozumieli, że zostali zaatakowani. Dlatego zamknęli się w swoich mieszkaniach, barykadując meblami drzwi wejściowe i kryjąc się w położonych głębiej pokojach. Mieszkający na pierwszym piętrze Mordachai Zarnekin spuścił na linie swoją żonę i dwoje dzieci. Zostali oni zastrzeleni przez terrorystów, gdy przebiegali przez ulicę. Mordachai Zarnekin był przekonany, że uratował swoją rodzinę. Gdy również próbował uciec, został postrzelony przez izraelskich żołnierzy. Ranny powrócił do mieszkania, gdzie w ukryciu przeczekał do końca ataku.
W bazie wojskowejSzraga położonej przy kibucuLochame ha-Geta’ot stacjonował 12 Batalion (Barak) Brygady Golani. Natychmiast po ogłoszeniu alarmu skierowana została do Naharijji drużynaSajjeret Matkal. O godz. 23:50 dotarła ona w rejon budynku nr 19. Gdy terroryści ich dostrzegli, rzucili w ich stronę granat i otworzyli ogień. Żołnierze odpowiedzieli ogniem, raniąc dwóch zamachowców. Po kilku minutach gwałtownej strzelaniny ogień ucichł. O godz. 0:05 w rejon ataku dotarł dowódcaBrygady Oded, pułkownik Szai Tamari. Objął on dowództwo do czasu przybycia generałaRefa’ela Etana (o godz. 0:20). Przybył on razem z dowódcą Sajjeret Matkal Brygady Golani, kapitanem Benem Moody-Szachem. Generał Eitan utworzył sztab kryzysowy i rozpoczął zapoznawanie się z mapami, planami domów i raportami sytuacyjnymi, przygotowując plan operacji antyterrorystycznej[2].
O godz. 2:10 w nocy drużyna Sajjeret Matkal Brygady Golani rozpoczęła szturm na budynek nr 19. Po zajęciu pozycji wyjściowych komandosi rozpoznali, że terroryści przebywają w zachodnim skrzydle budynku. O godz. 2:25 komandosi podjęli próbę wyłamania drzwi wejściowych na klatkę schodową. Terroryści dostrzegli jednak atak i rzucili w stronę komandosów trzy granaty. Wybuch i odłamki zabiły jednego żołnierza, oraz spowodowały poranienie pięciu kolejnych. Jeden z terrorystów usiłował wejść na dach, został jednak zastrzelony przez snajpera. W tym samym czasie komandosi wdarli się do wschodniego skrzydła budynku i rozpoczęli przeczesywanie pomieszczeń. Uciekający przed nimi terroryści wybiegli na parking, gdzie zostali zastrzeleni. Operacja oczyszczania terenu zakończyła się o godz. 3:20[3].
W ataku na Naharijję zginęło trzech cywilów i jeden izraelski żołnierz. Rannych zostało siedmiu żołnierzy i jeden cywil. Zginęli także wszyscy trzej terroryści.
Był to pierwszy przypadek, w którym Palestyńczycy przeniknęli na terytorium Izraela drogą morską. Przeprowadzone dochodzenie przyniosło wiele wskazówek odnośnie do prowadzenia w przyszłości podobnych działań operacyjnych. Atak wymusił na dowództwie wzmocnienie morskich sił patrolowych w sektorze międzyHajfą aRosz ha-Nikra. Działania te nie przeszkodziły jednakdrugiemu atakowi na Naharijję do którego doszło w 1979 roku.
