| Kardynał biskup | |||
 | |||
| |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 9 stycznia1847 | ||
| Data i miejsce śmierci | |||
| Prefekt Świętej Kongregacji Obrzędów | |||
| Okres sprawowania | 8 lipca 1918–25 lutego 1929 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Prezbiterat | 20 września 1873 | ||
| Nominacja biskupia | 22 grudnia 1897 | ||
| Sakra biskupia | 9 stycznia 1898 | ||
| Kreacja kardynalska | 27 listopada 1911 | ||
| Kościół tytularny | S. Callisto | ||
| |||
| Data konsekracji | 9 stycznia 1898 | ||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator | |||||||||||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
Antonio Vico (ur.9 stycznia1847 wAgugliano, zm.25 lutego1929 wRzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej,kardynał.
Ukończył studia naUniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (doktorat z filozofii i teologii, a takżeutroque iure – prawa kanonicznego i cywilnego). Do kapłaństwa ordynowany 20 września 1873 w rodzinnej diecezjiAncona. Skierowany na dalsze studia w latach 1873–1876. Pracował duszpastersko w diecezji rzymskiej. W 1877 rozpoczął karierę w dyplomacji, kiedy to został sekretarzem nuncjatury wHiszpanii. Był następnie: delegatem wKonstantynopolu (1880–1883), audytorem nuncjatury weFrancji (1883–1887), a następnie w Hiszpanii (1887–1893) iPortugalii (1893–1897). 25 maja 1886 został prywatnym Szambelanem Jego Świątobliwości. W listopadzie 1897 wysłany został doCoimbry jako delegat apostolski i nadzwyczajny legat.
22 grudnia 1897 otrzymał nominacje na tytularnego arcybiskupa Filippi. Sakry udzielił mu 9 stycznia 1898 roku kardynał Sekretarz StanuMariano Rampolla del Tindaro. Od lutego 1904 był nuncjuszem wBelgii, a następnie, od 1907, w Hiszpanii.
Nakonsystorzu z 1911 otrzymałkapelusz kardynalski. Brał udział wkonklawe 1914 i1922 roku. Od 1915 stał się pracownikiemKurii Rzymskiej jako pro-prefektŚwiętej Kongregacji Obrzędów. Został też jednocześnie podniesiony do rangi kardynała biskupaPorto e Santa Rufina. 8 lipca 1918 mianowany prefektem Kongregacji Obrzędów. Urząd ten pełnił do śmierci.
| Prefekci Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych/ Prefekci Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych |
|
|---|
|
|
