 |
| Pseudonim | Magic Man |
|---|
| Data i miejsce urodzenia | 21 listopada 1968
Orlando |
|---|
| Obywatelstwo | Stany Zjednoczone |
|---|
| Wzrost | 188 cm |
|---|
| Styl walki | leworęczny |
|---|
| Kategoria wagowa | ciężka |
|---|
| Bilans walk zawodowych[a] |
| Liczba walk | 39 |
|---|
| Zwycięstwa | 31 |
|---|
| Przez nokauty | 22 |
|---|
| Porażki | 6 |
|---|
| Nieodbyte | 2 |
|---|
| Dorobek medalowy |
|---|
|
- ↑Bilans walk aktualny na 14 sierpnia 2015.
|
|
Antonio Deon Tarver (ur.21 listopada1968 wOrlando) –amerykańskibokser, były zawodowy mistrz świata organizacjiWBC,IBF iWBA w kategorii półciężkiej (do 175 funtów), brązowy medalistaIgrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996.
Jest dwukrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii półciężkiej (1993 i 1995). Zdobył złoty medal naMistrzostwach Świata w 1995 w Berlinie. Rok później, naigrzyskach olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal. W półfinale przegrał z późniejszym złotym medalistą,Wasilijem Żyrowem.
Na zawodowstwo przeszedł w lutym 1997. Pierwszej porażki doznał w swojej 17 walce, 23 czerwca 2000 z Erikiem Hardingiem, w pojedynku eliminacyjnym IBF[1].
25 stycznia 2002 pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii średniej i IBF w kategorii półciężkiej,Reggiego Johnsona[2]. Sześć miesięcy później wygrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie w rewanżu z Erikiem Hardingiem[3].
26 kwietnia 2003 stoczył walkę o wakujące tytuły mistrza świata IBF i WBC. Jego rywalem byłMontell Griffin, który już raz (w 1997) był mistrzem świata WBC. Tarver wygrał ten pojedynek jednogłośnie na punkty.
Tarver stracił swój mistrzowski pas już w następnej walce, 8 listopada 2003, przegrywając na punkty decyzją większości zRoyem Jonesem Jr.[4]
15 maja 2004 doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, pokonując Jonesa Jr. przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie[5]. Tym zwycięstwem Tarver zdobył pasy mistrzowskie WBC i WBA.
Pod koniec 2004 Tarver zrezygnował z pojedynku z oficjalnym pretendentem do tytułu i zdecydował się na walkę zGlenem Johnsonem, mistrzem IBF. W konsekwencji WBA i WBC odebrały mu tytuł mistrza świata. Tak samo w stosunku do Johnsona postąpiła IBF. Do pojedynku doszło 18 grudnia. Zwyciężył Johnson niejednogłośną decyzją na punkty[6]. Tarver zrewanżował sięJamajczykowi w czerwcu następnego roku, wygrywając w powtórzonej walce, także na punkty[7].
1 października 2005 doszło do trzeciej walki z Jonesem Jr. Po raz drugi lepszy okazał się Tarver (wygrał zdecydowanie na punkty)[8]. W 2006 stoczył tylko jeden pojedynek – przegrał na punkty zBernardem Hopkinsem, byłym mistrzem świata wszystkich czterech największych organizacji bokserskich w kategorii średniej[9].
9 czerwca 2007 pokonał decyzją większości na punkty boksera zKosowa,Elvira Muriqi[10]. W drugiej walce w 2007 pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Amerykanina Danny’ego Santiago[11]. 12 kwietnia 2008 pokonałClintona Woodsa i ponownie zdobył tytuł mistrza świata organizacji IBF[12]. Tytuł stracił 11 października, przegrywając zdecydowanie na punkty pojedynek zChadem Dawsonem, dodatkowo Tarver w ostatniej, dwunastej rundzie był liczony[13]. 9 maja 2009 stoczył rewanżową walkę zDawsonem, lecz ponownie przegrał jednogłośnie na punkty[14].Po blisko półtora roku powrócił na ring. 15 października 2010 zmierzył się w swoim debiucie w wadze ciężkiej zNagy Aguilera, Tarver wygrał jednogłośnie na punkty[15]. 20 lipca 2011 przeszedł do wagi junior ciężkiej oraz zmierzył się zDannym Greenem pokonując go przez poddanie w dziewiątej rundzie zdobywając pasIBO[16].
2 czerwca 2012 roku Tarver w swojej pierwszej obronie tytułu federacji IBO, zremisował zLateefem Kayode po dwunastu rundach pojedynku[17].
14 sierpnia 2015 na gali wNewark w pojedynku w wadze ciężkiej zremisowali 115:113, 113:115 i 114:114 z rodakiemSteve’em Cunninghamem (28-7-1, 13 KO)[18].
Wystąpił w filmieRocky Balboa, gdzie zagrałMasona Dixona, przeciwnikaRocky’ego Balboa.
- ↑Steve Gregg: Harding Trounces Tarver In Twelve. The Boxing Times, 2000-06-23. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Steve Gregg: Tarver And Tackie Triumph In IBF Eliminators. The Boxing Times, 2002-01-25. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑John Gregg: Tarver TKO’s Harding in Five. The Boxing Times, 2002-07-20. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑John Gregg: Jones Scores Majority Win Over Tarver. The Boxing Times, 2003-11-08. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing’s Best In Two. The Boxing Times, 2004-05-15. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑John Gregg: Johnson Edges Tarver In Light Heavy Showdown. The Boxing Times, 2004-12-18. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Luis Escobar: Tarver Tames Johnson Over Distance. The Boxing Times, 2005-06-18. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones. The Boxing Times, 2005-10-01. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Graham Houston: Bernard Hopkins W12 Antonio Tarver. Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Graham Houston: Antonio Tarver W12 (maj) Elvir Muriqi. Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Bill Calogero: Tarver Stops Santiago In Four. EastSideBoxing.com, 2007-12-02. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods. Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Frank Gonzalez Jr.: Dawson Beats Tarver by a Mile. EastSideBoxing.com, 2008-10-12. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Chris Cozzone, Natasha Chornesky: Dawson outpoints Tarver again!. Fightnews.com, 2009-05-09. [dostęp 2010-04-26]. (ang.).
- ↑Mateusz Falasa: Udany debiut Tarvera w wadze ciężkiej!. boxingnews.pl, 2010-10-16. (pol.).
- ↑Green musiał uznać wyższość Tarvera. ringpolska.pl. (pol.).
- ↑Tarver zremisował z Kayode. bokser.org. [dostęp 2010-06-03]. (pol.).
- ↑Tarver nie chce rewanżu, liczy na walkę z Kliczką. bokser.org, 15 sierpnia 2015. [dostęp 2015-08-15]. (pol.).
- Jack Root (1903)
- George Gardner (1903)
- Bob Fitzsimmons (1903–1905)
- Philadelphia Jack O’Brien (1905)
- Jack Dillon (1914–1916)
- Battling Levinsky (1916–1920)
- Georges Carpentier (1920–1922)
- Battling Siki (1922–1923)
- Mike McTigue (1923)
- Tommy Loughran (1923)
- Mike McTigue (1923–1925)
- Paul Berlenbach (1925–1926)
- Jack Delaney (1926–1927)
- Jimmy Slattery (1927, NBA)
- Tommy Loughran (1927–1929)
- Maxie Rosenbloom (1930–1934)
- Bob Olin (1934–1935)
- John Henry Lewis (1935–1939)
- Billy Conn (1939–1940)
- Anton Christoforidis (1941, NBA)
- Gus Lesnevich (1941, NBA)
- Gus Lesnevich (1941–1948)
- Freddie Mills (1948–1950)
- Joey Maxim (1950–1952)
- Archie Moore (1952–1961)
- Harold Johnson (1961–1962, NBA)
- Harold Johnson (1962–1963)
- Willie Pastrano (1963–1965)
- José Torres (1965–1966)
- Dick Tiger (1966–1968)
- Bob Foster (1968–1970)
- Bob Foster (1970–1972, WBC)
- Vicente Rondón (1971–1972, WBA)
- Bob Foster (1972–1974)
- John Conteh (1974–1977, WBC)
- Víctor Galíndez (1974–1978, WBA)
- Miguel Ángel Cuello (1977–1978, WBC)
- Mate Parlov (1978, WBC)
- Mike Rossman (1978–1979, WBA)
- Marvin Johnson (1978–1979, WBC)
- Víctor Galíndez (1979, WBA)
- Matthew Saad Muhammad (1979–1981, WBC)
- Marvin Johnson (1979–1980, WBA)
- Eddie Mustafa Muhammad (1980–1981, WBA)
- Michael Spinks (1981–1983, WBA)
- Dwight Muhammad Qawi (1981–1983, WBC)
- Michael Spinks (1983–1984, WBA i WBC)
- Michael Spinks (1984–1985, WBA, WBC i IBF)
- J.B. Williamson (1985–1986, WBC)
- Slobodan Kačar (1985–1986, IBF)
- Marvin Johnson (1986–1987, WBA)
- Dennis Andries (1986–1987, WBC)
- Bobby Czyz (1986–1987, IBF)
- Thomas Hearns (1987, WBC)
- Leslie Stewart (1987, WBA)
- Virgil Hill (1987–1991, WBA)
- Charles Williams (1987–1993, IBF)
- Donny Lalonde (1987–1988, WBC)
- Sugar Ray Leonard (1988, WBC)
- Michael Moorer (1988–1991, WBO)
- Dennis Andries (1989, WBC)
- Jeff Harding (1989–1990, WBC)
- Dennis Andries (1990–1991, WBC)
- Leeonzer Barber (1991–1994, WBO)
- Thomas Hearns (1991–1992, WBA)
- Jeff Harding (1991–1994, WBC)
- Iran Barkley (1992, WBA)
- Virgil Hill (1992–1996, WBA)
- Henry Maske (1993–1996, IBF)
- Mike McCallum (1994–1995, WBC)
- Dariusz Michalczewski (1994–1997, WBO)
- Fabrice Tiozzo (1995–1996, WBC)
- Roy Jones Jr. (1996–1997, WBC)
- Virgil Hill (1996–1997, WBA & IBF)
- Montell Griffin (1997, WBC)
- Dariusz Michalczewski (1997, WBA, IBF i WBO)
- Dariusz Michalczewski (1997–2003, WBO)
- William Guthrie (1997–1998, IBF)
- Roy Jones Jr. (1997–1998, WBC)
- Lou Del Valle (1997–1998, WBA)
- Reggie Johnson (1998–1999, IBF)
- Roy Jones Jr. (1998–1999, WBA i WBC)
- Roy Jones Jr. (1999–2002, WBA(SC), WBC i IBF)
- Bruno Girard (2001–2003, WBA)
- Roy Jones Jr. (2002–2003, WBA (SC))
- Mehdi Sahnoune (2003, WBA)
- Antonio Tarver (2003, WBC i IBF)
- Silvio Branco (2003–2004, WBA)
- Julio César González (2003–2004, WBO)
- Roy Jones Jr. (2003–2004, WBA (SC) i WBC)
- Zsolt Erdei (2004–2009, WBO)
- Glen Johnson (2004, IBF)
- Fabrice Tiozzo (2004–2006, WBA (RC))
- Antonio Tarver (2004, WBA (SC) i WBC)
- Clinton Woods (2005–2008, IBF)
- Tomasz Adamek (2005–2007, WBC)
- Silvio Branco (2006–2007, WBA)
- Chad Dawson (2007–2008, WBC)
- Stipe Drviš (2007, WBA)
- Danny Green (2007–2008, WBA)
- Antonio Tarver (2008, IBF)
- Hugo Garay (2008–2009, WBA)
- Adrian Diaconu (2008–2009, WBC)
- Chad Dawson (2008–2009, IBF)
- Jean Pascal (2009–2011, WBC)
- Gabriel Campillo (2009–2010, WBA)
- Tavoris Cloud (2009–2013, IBF)
- Jürgen Brähmer (2009–2011, WBO)
- Biejbut Szumienow (2010–2014, WBA)
- Nathan Cleverly (2011–2013, WBO)
- Bernard Hopkins (2011–2012, WBC)
- Chad Dawson (2012–2013, WBC)
- Bernard Hopkins (2013–2014, IBF)
- Adonis Stevenson (od 2013, WBC)
- Siergiej Kowalow (2013–2014, WBO)
- Bernard Hopkins (2014, WBA Super i IBF)
- Siergiej Kowalow (od 2014, WBA Super, IBF i WBO)
|
Identyfikatory zewnętrzne:
