| Kardynał biskup | |||
 Portret kardynała Antonio Barberiniego autorstwaCarlo Maratta | |||
| Data i miejsce urodzenia | 4 sierpnia 1608 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 4 sierpnia 1671 | ||
| Miejsce pochówku | ?↗ | ||
| Kamerling | |||
| Okres sprawowania | 28 lipca 1638–4 sierpnia 1671 | ||
| Arcybiskup Reims | |||
| Okres sprawowania | 27 czerwca 1657–4 sierpnia 1671 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Kreacja kardynalska | 30 sierpnia 1627 | ||
| Kościół tytularny | S. Maria in Aquiro | ||
| |||
| Data konsekracji | 24 października 1655 | ||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
Antonio Barberini (ur.4 sierpnia1608, zm.4 sierpnia1671) – włoskikardynał. BratanekpapieżaUrbana VIII i brat kardynałaFrancesco Barberini.
Już jako nastolatek otrzymał od swego wuja papieża bogate beneficja, m.in. został komendatariuszem rzymskiego przeoratu zakonu rycerskiego joannitów. W sierpniu 1627 Urban VIII mianował go kardynałemin pectore, nominację ogłoszono w lutym 1628. Pełnił szereg funkcji kościelnych m.in. prefekta Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości (1628–1633), archiprezbitera bazyliki liberiańskiej (1633–1671), legata wUrbino (1631–1633) iAwinionie (1633–1645), naczelnego wodza armii papieskiej, sekretarza Listów Apostolskich,opata komendatoryjnegoTre Fontane,Nonantola iSubiaco. Był także prefektemŚwiętej KongregacjiPropaganda Fide (od 1632) ikamerlingiem Świętego kościoła Rzymskiego (od 1638). W latach 1636–1644 pełnił funkcję protektora Francji przy Stolicy Apostolskiej, w tej roli uczestniczył wkonklawe 1644. Od 1633 był także protektorem księstwa Sabaudii. Podobnie jak jego brat i wuj, był mecenasem sztuki, m.in. współtworzyłTeatro Barberini i zgromadził sporą bibliotekę. Korzystał z pozycjikardynała-nepota do wzbogacenia się i żył jak świecki książę, a jego życie osobiste było stałym tematem miejskich plotek[1]. W latach 1642–44 jako legata latere w Bolonii, Romanii i Ferrarze dowodził wraz z bratemTaddeo Barberini armią papieską wpierwszej wojnie o Castro, zakończonej klęską podLagoscuro.
Nowy (od 1644) papieżInnocenty X wszczął śledztwo przeciwko Antonio Barberiniemu i jego braciom o nielegalne wzbogacenie się kosztem majątku Stolicy Apostolskiej. Aby uniknąć aresztowania, bracia uciekli do Francji pod opiekę kardynałaGiulio Mazzarini. W 1653 uzyskał przebaczenie i powrócił do Rzymu (jego brat Francesco powrócił już w 1648, a Taddeo zmarł w Paryżu w 1647). Za pontyfikatuAleksandra VII (1655–1667) Antonio odzyskał skonfiskowane dobra. W tym też okresie odmienił swój dotychczasowy świecki styl życia, poświęcając się religii, m.in. przyjął święcenia kapłańskie i zaangażował się w kampanię przeciwjansenizmowi. W 1653 królLudwik XIV mianował go swoim Wielkim Jałmużnikiem oraz biskupemPoitiers. Ta druga nominacja nie zyskała jednak aprobaty papieża. Kardynał biskup Frascati (1655–1661) i Palestriny (od 1661). Od 1657 arcybiskupReims z nominacji Ludwika XIV, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską 10 lat później. Pełnił też urząd protektora wielu zakonów, m.in.dominikanów. Subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów od marca 1671. Zmarł wNemi kołoAlbano w wieku 63 lat.
| Prefekci Trybunału Sygnatury Sprawiedliwości |
|
|---|---|
| Prefekci Sygnatury Łaski |
|
| Prefekci Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej (od 1908) |
|
|
|
| Kardynałowie prefekci Sygnatury ds. Brewe Apostolskich |
|
|---|---|
| Sekretarze ds. Brewe |
|
