Dorastał najpierw wEl Paso wTeksasie, a później we wschodnimLos Angeles wKalifornii, gdzie jego ojciec pracował w Zelig’s Studio, opiekując się zwierzętami i szkoląc się jakooperator filmowy[10]. Anthony Quinn uczęszczał do szkoły podstawowej Hammel Street Elementary School, Belvedere Junior High School, liceumpolitechnicznego i Belmont High School w Los Angeles zJohnem Beradino, ale opuścił szkołę przed jej ukończeniem. W czerwcu 1987 Tucson High School w Arizonie przyznało mu honorowy dyplom ukończenia szkoły średniej[15].
W wieku dziewięciu lat zainteresował się sztuką i zaczął rzeźbić, a po trzech latach wziął udział w ogólnokrajowym konkursie w Kalifornii i wygrał go swoim gipsowym popiersiemAbrahama Lincolna[10]. Zaczął rysować szkice gwiazd filmowych, które widział, gdy ojciec zabierał go ze sobą do Zelig’s Studio. Wysłał jeden szkic doDouglasa Fairbanksa i ku swojemu zaskoczeniu otrzymał w zamian czek na dwadzieścia pięć dolarów[10]. Kiedy Anthony Quinn miał 11 lat, jego ociec zginął przed ich domem we wschodnim Los Angeles pod przejeżdżającym samochodem[10]. Quinn obiecał wspierać swoją matkę, siostrę i babkę[10]. Zaczął opuszczać szkołę i pracować dorywczo, aby pomóc w utrzymaniu rodziny. Przed ukończeniem 18 lat pracował jako migrujący robotnik rolny, gazeciarz, kaznodzieja, taksówkarz, pucybut, roznosiciel gazet, rzeźnik, murarz, malarz i kucharz[16][17]. Jakobokser wagi półśredniej zarabiał także od pięciu do dziesięciu dolarów za walkę[10]. Studiował sztukę i architekturę pod kierunkiemFranka Lloyda Wrighta w rezydencji projektanta wArizonie i jego studiu Taliesin wSpring Green wWisconsin.
W 1935 chciał zaciągnąć się nastatek rybacki; gdy pakował rybę w gazetę trafił na ogłoszenie, żeCecil B. DeMille poszukuje Indianina do westernuNiezwyciężony Bill (The Plainsman, 1936)[16] u bokuGary’ego Coopera. Ukrył się w pociągu, którym na gapę dojechał doHollywood[16]. Dostał rolę u Cecila B. De Mille’a i pojawił się także na ekranie jako widz walki Todda w familijnej komedii sportowejLeona McCareyaMleczna droga (The Milky Way, 1936) zHaroldem Lloydem, a potem w sensacyjnych melodramatach kryminalnych –Parole! (1936) w roli Zingo Browninga,Zaprzysiężony wróg (Sworn Enemy, 1936)Edwina L. Marina jako gangster u bokuRoberta Younga iNocna kelnerka (Night Waitress, 1936) w roli gangstera zFrankiem Faylenem. Potem poślubił adoptowaną córkę reżyseraCecila B. De Mille’a[18], u którego zagrał epizodyczną rolę jednego z piratów Beluche w historycznym dramacie przygodowymKorsarz (The Buccaneer, 1938)[19].
Do 1947 Quinn wystąpił w ponad 50 filmach i zagrał różne epizody, w tym Indian, przywódców mafii, wodzów Hawajów, filipińskich bojowników o wolność, chińskich partyzantów i arabskich szejków. W 1948 naBroadwayu zastąpiłMarlona Brando w roli Stanleya Kowalskiego w przedstawieniuTennessee WilliamsaTramwaj zwany pożądaniem[20]. W 1953 przyszedł długo oczekiwany sukces –Oscar za drugoplanową rolę Eufemio Zapaty, brata meksykańskiego rewolucjonistyEmiliano Zapaty (Marlon Brando) w biograficznym dramacie historycznymElii KazanaViva Zapata! (1952). Dwa lata później rozsławiła go rola brutala – jarmarcznego cyrkowca Zampanò, w którym niespodziewanie budzi się człowieczeństwo we włoskim czarno–białymfilmem drogiFederico FelliniegoLa strada (1954). Rola francuskiego malarzaPaula Gauguina w dramacie biograficznymVincente Minnellego iGeorge’a CukoraPasja życia (Lust for Life, 1956) przyniosła mu drugiego Oscara. Był dwukrotnie nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe; Gino, pasterza owiec wNevadzie, który udaje się do Włoch, aby poślubić siostrę swojej żony, która zmarła wiele lat wcześniej w dramacieGeorge’a CukoraDziki jest wiatr (Wild Is the Wind, 1957) i za tytułową postaćGreka Zorby w komediodramacie muzycznymMichalisa KakojanisaGrek Zorba (1964), która przyniosła mu międzynarodową sławę. Przez prawie cztery lata grał Zorbę (od 25 stycznia 1983 do 3 sierpnia 1986) również w musicalu wystawianym naBroadwayu[21]. Rzadko grał klasycznych Amerykanów, za to często wcielał się w postaciIndian,Greków,Chińczyków,Turków, Meksykanów,Ormian, Francuzów, Włochów czy Arabów[22][23]. W 1961 zdobył nominację do nagrodyTony Award za rolę królaHenryka II w spektakluJeana AnouilhaBecket[24].
3 października 1937 ożenił się z Katherine DeMille, z którą miał pięcioro dzieci: dwóch synów – Christophera (ur. 27 października 1938, zm. 15 marca 1941)[26] i Duncana (ur. 4 sierpnia 1945)[27] oraz trzy córki – Christinę (ur. 1 grudnia 1941)[28], Catalinę (ur. 21 listopada 1942) i Valentinę (ur. 26 grudnia 1952)[29]. 21 stycznia 1965 doszło do rozwodu.
2 stycznia 1966 poślubił projektantkę kostiumów pochodzenia włoskiego Jolandę Addolori. Mieli trzech synów:Francesco (ur. 22 marca 1962, zm. 5 sierpnia 2011)[30],Danny’ego (ur. 16 kwietnia 1964)[31] iLorenzo (ur. 7 maja 1966)[32]. 19 sierpnia 1997 rozwiódł się.
7 grudnia 1997 zawarł związek małżeński z Kathy Benvin, z którą miał dwójkę dzieci: córkę Antonię (ur. 23 lipca 1993) i syna Ryana Nicholasa (ur. 5 lipca 1996)[33].
Miał również dwóch nieślubnych synów ze związku z Friedel Dunbar: Seana (ur. 7 lutego 1973) i Alexandra (ur. 30 grudnia 1976)[34].
Rząd Grecji podarował Anthony’emu Quinnowi zatokę na wyspieRodos w podziękowaniu za rolę w filmieDziała Navarony, czym przyczynił się do promocji wyspy. Zatokę nazwano imieniem i nazwiskiem aktora. Późniejszy, demokratyczny rząd unieważnił tę decyzję, jednak nazwa zatoki przetrwała do dziś. Zamykająca cypel skała została wykorzystana w filmieDziała Navarony, to w jej wnętrzu mieściły się działa.
↑Scott L. Baugh: Latino American Cinema: An Encyclopedia of Movies, Stars, Concepts, and Trends. Santa Barbara: Greenwood, 2012, s. 221.ISBN 978-0-313-38036-5.
↑abcKatarzyna Modrzejewska–De Rosso. Stary człowiek i marmur. „Film”. nr 18/19 (2129/XLV), s. 10, 6–13 maja 1990. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN0137-463X.
↑Edgar O’Connor. Zampano z filmu „La strada” na fotelu reżyserskim. „Film”. nr 1 (474/XIII), s. 8–9, 3 listopada 1958. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN0137-463X.
.jpg)
