| Anna Potto | |||
| ihumenia | |||
.jpg) | |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 9 grudnia 1865 | ||
| Data i miejsce śmierci | 29 sierpnia 1903 | ||
| Miejsce pochówku | Cmentarz grzebalny↗ | ||
| Przełożona monasteru Chrystusa Zbawiciela w Wirowie | |||
| Okres sprawowania | 1894–1903 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Inkardynacja | |||
| Śluby zakonne | 1890 | ||
| |||
Anna, imię świeckieAnna Aleksandrowna Potto[1] lubPatto[2] (ur. 9 grudnia 1865 wBrześciu, zm. 29 sierpnia 1903 wWirowie) –prawosławna mniszka, twórczyni i pierwsza przełożonamonasteru Chrystusa Zbawiciela w Wirowie.
Była córką wojskowego służącego wTwierdzy brzeskiej. Jako roczne dziecko straciła matkę. Wychowała się na pensji wWarszawie, zaś po ukończeniu w 1881 gimnazjum została pomocnicą wychowawczyni w szkole wChełmie. Pracowała tam do 1887, następnie do 1889 była wychowawczynią w gimnazjum wKaliszu. Decyzję o wstąpieniu do monasteru podjęła pod wpływem pielgrzymek dosoboru Narodzenia Matki Bożej w Chełmie i rozmów z arcybiskupem chełmskim i warszawskimLeoncjuszem oraz lubelskimFlawianem. W 1889 zostałaposłusznicą wmonasterze Narodzenia Matki Bożej w Leśnej, gdzie pracowała w kancelarii i śpiewała w chórze. W 1890 złożyławieczyste śluby mnisze[1].
W 1894 razem z dziesięcioma mniszkami i posłusznicami udała się doWirowa, gdzie miała zorganizować nowy żeński monaster[1]. Powstanie żeńskiej wspólnoty wpisywało się w politykęrusyfikacji i krzewienia prawosławia wśród miejscowej ludności,byłych wiernych unickiej diecezji chełmskiej[3]. Anna (Patto) uzyskała dla monasteru wsparcie finansowe od wielu prywatnych ofiarodawców, zaś w 1898 została przyjęta na audiencji przez caraMikołaja II, który zobowiązał się do zaspakajania potrzeb materialnych klasztoru. Wspólnota otrzymała status monasteru I klasy, zaś mniszka Anna została podniesiona do godności ihumeni[1].
Za sprawą działalności ihumeni Anny przy klasztorze otwarto przytułek dla dziewcząt, kilka szkół, aptekę, ambulatorium i szpital, rozwinięto szeroką działalność oświatową i dobroczynną. Zakonnice żyły według surowszej niż w innych rosyjskich monasterach żeńskich reguły[1]. Z inicjatywy ihumeni Anny w kompleksie klasztornym powstały dwie cerkwie, sad i jedenaście budynków pełniących różne funkcje[4].
W 1902 zachorowała nagruźlicę i rok później zmarła, leczenie weWłoszech nie przyniosło rezultatów[2]. Została pochowana w sąsiedztwie monasteru w Wirowie. W XXI w. jej szczątki przeniesiono na cmentarz żeńskiego klasztoru prawosławnego naGrabarce. Jej nagrobek w Wirowie został zdewastowany[5].
