 Alexander Haig (1983) | |
 generał | |
| Data i miejsce urodzenia | 2 grudnia 1924 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 20 lutego 2010 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1947–1979 |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska | z-ca szefa sztabuUS Army,naczelny dowódca wojsk NATO w Europie |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca | |
 | |
| Odznaczenia | |
                         | |
 | |||
| Data urodzenia | 2 grudnia 1924 | ||
|---|---|---|---|
| Data śmierci | 20 lutego 2010 | ||
| 59.sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych | |||
| Okres | od 22 stycznia 1981 | ||
| Przynależność polityczna | |||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| 5.szef personelu Białego Domu | |||
| Okres | od 4 maja 1973 | ||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| 7.naczelny dowódca wojsk NATO w Europie | |||
| Okres | od 15 grudnia 1974 | ||
| Poprzednik | |||
| Następca | |||
| |||
| |||
Alexander Haig (ur.2 grudnia1924 wFiladelfii, zm.20 lutego2010 wBaltimore) –amerykański dowódca wojskowy,generałUnited States Army,naczelny dowódca Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie (1974–1979), polityk,szef personelu Białego Domu w administracjiprezydentówRicharda Nixona iGeralda Forda,sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych za prezydenturyRonalda Reagana (1981–1982). Uchodził za polityka umiarkowanego oraz zwolennika odprężenia i według wielu z tego powodu musiał odejść ze stanowiska sekretarza.
Urodził się 2 grudnia 1924 wFiladelfii w staniePensylwania. Studiował naUniwersytecie Notre Dame w stanie Indiana, ale po roku przeniósł się do Akademii WojskowejWest Point, którą ukończył w 1947[1].
Jako młody oficer został przydzielony do sztabu generałaDouglasa MacArthura. W czasiewojny koreańskiej był odpowiedzialny za plan sytuacyjny i meldowanie o działaniach[2]. Następnie został przydzielony do X korpusu, z którym brał udział m.in. w bitwie pod Inchon i pod Chosin. W czasie walk został odznaczony dwiemaSrebrnymi Gwiazdami i jednąBrązową Gwiazdą. Po wojnie koreańskiej pracował wPentagonie, gdzie był m.in. wojskowym doradcą sekretarza obronyRoberta McNamary[3].
W 1965 objął dowództwo batalionu w 1 Dywizji Piechoty w Wietnamie. Podobnie jak w Korei, Haig wykazał się dużą odwagą za co został nagrodzony m.in.Krzyżem za Wybitną Służbę iPurpurowym Sercem. Został awansowany na pułkownika i został dowódcą brygady w 1 Dywizji Piechoty.
W 1969 został doradcąHenry’ego Kissingera. W 1970 prezydentRichard Nixon mianował go zastępcą doradcy prezydenta ds. bezpieczeństwa narodowego. W 1973 został zastępcą szefa sztabu armii amerykańskiej. W maju tego samego roku zostałszefem personelu Białego Domu i pełnił tę funkcję do 1974.
W 1974 zostałnaczelnym dowódcą Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie. Funkcję tę pełnił do 1979[2]. 25 czerwca 1979 był celem zamachu, gdy mina wybuchła pod jego samochodem. Haigowi nic się nie stało, ale jego trzech ochroniarzy zostało rannych. O zamach oskarżonoRAF. Za dokonanie zamachu sąd w Niemczech skazał w 1993Rolfa Clemensa Wagnera na dożywocie.
W 1979 odszedł z wojska i został dyrektoremUnited Technologies Corporation. W styczniu 1981 został mianowany sekretarzem stanu przez prezydentaRonalda Reagana[4].
30 marca 1981, czyli w dniu nieudanego zamachu na Ronalda Reagana, Haig na konferencji prasowej ogłosił, że to on kieruje państwem[2].
Konstytucyjnie, panowie mamy prezydenta, wiceprezydenta i sekretarza stanu, w tym porządku i jeśli prezydent zdecyduje się przekazać władzę wiceprezydentowi, uczyni to. Jak na razie, ja tu rządzę, w Białym Domu, czekając na powrót wiceprezydenta i będąc z nim w stałym kontakcie. Jeśli coś się stanie, oczywiście skonsultuję się z nim.
Constitutionally, gentlemen, you have the president, the vice president and the secretary of state, in that order, and should the president decide he wants to transfer the helm to the vice president, he will do so. As for now, I’m in control here, in the White House, pending the return of the vice president and in close touch with him. If something came up, I would check with him, of course.
Wypowiedź ta mająca uspokoić społeczeństwo została zinterpretowana jako próba przekroczenia uprawnień przez Haiga. Haig ponadto pomylił się w interpretacji amerykańskiej konstytucji dotyczącejLinii sukcesji prezydenckiej. Zgodnie z nią po prezydencie następuje wiceprezydent,spiker Izby Reprezentantów iprzewodniczący pro tempore Senatu USA i dopiero po nim sekretarz stanu.
Po wybuchuwojny o Falklandy, Haig usiłował mediować między rządami Wielkiej Brytanii i Argentyny, ale negocjację się załamały.
Po izraelskiej inwazji na Liban w 1982, krytycy oskarżyli Haiga o to, że ten dał zielone światło Izraelowi, czemu zdecydowanie zaprzeczał. Zrezygnował z pełnienia obowiązków nagle w lipcu 1982. Głównym powodem była niezgoda z Ronaldem Reaganem w kwestii polityki zagranicznej. Plotka głosiła, że pierwsza dama,Nancy Reagan nie przepadała za generałem. Jego urzędowanie było naznaczone scysjami z sekretarzem obronyCasparem Weinbergerem.
W 1988 bezskutecznie starał się o nominacje prezydencką[5]. Gdy nie uzyskał jej przekazał swoje głosy senatorowiBobowi Dole’owi. Później Haig zasiadał w zarządach kilku spółek i fundacji jak m.in.America Online, Amerykański Komitet na rzecz pokoju na Kaukazie. Był zdecydowanym krytykiemGeorge’a Busha, uważając go za przywódcę słabego i niezdecydowanego.
Zmarł 20 lutego 2010 w szpitalu wBaltimore, po ponad trzytygodniowej hospitalizacji spowodowanej powikłaniami po nie ujawnionej dokładniej infekcji. Miał 85 lat[6].
|
| Prezydent | |
|---|---|
| Wiceprezydent | |
| Szefowie departamentów |
|
| Pozostali członkowie gabinetu |
|
