Pacino jako Serpico (1973)Graffiti z Alem Pacino z filmuCzłowiek z blizną.Pacino i Lucila Sola (2014)Al Pacino iRobert De Niro podczas 25. ceremonii rozdania nagród Critics’ Choice Awards wSanta Monica (2020)
Urodził się w dzielnicyWschodniego Harlemu[5] w rodzinie pochodzeniawłoskiego jako syn Rose (z domu Gerardi) i Salvatore Alfredo Pacino, sprzedawcy ubezpieczeń[6], restauratora wCovina wKalifornii. Rodzice jego matki przyjechali do Ameryki zCorleone naSycylii. Miał trzy siostry: Josette oraz bliźniaczki – Robertę i Paulę, a także przyrodnią młodszą siostrę Desiree, którą adoptował jego ojciec. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał dwa lata. Następnie przeniósł się z matką do nowojorskiegoBronxu[5]. W młodości Pacino był znany dla swoich znajomych jako „Sonny”. Miał ambicje zostaćbaseballistą. Uczęszczał do Herman Ridder Junior High School i High School of Performing Arts. Pacino zaczął palić i pić w wieku dziewięciu lat, a jako 13-latek stosowałmarihuanę od niechcenia, ale powstrzymywał się od przyjmowania twardych narkotyków[7].
W wieku 19 lat przeprowadził się doGreenwich Village[8]. Aby sfinansować studia aktorskie w Herbert Berghof Studio, podjął nisko płatną pracę jako posłaniec, pomocnik kelnera, dozorca i urzędnik pocztowy, a także pracował w kancelarii dla nowojorskiego miesięcznika „Commentary”. Studiował później wActors Studio prowadzonym przezLee Strasberga.
W 1967 spędził sezon w Charles Playhouse wBostonie, występując wAwake and Sing! iAmerica Hurrah, gdzie poznałJill Clayburgh, z którą miał pięcioletni romans i wrócili razem doNowego Jorku. W 1968 za rolę ulicznego punka Murpsa w przedstawieniuIsraana HorovitzaThe Indian Wants the Bronx /It’s Called the Sugar Plum w Astor Place Theatre naOff-Broadwayu zdobył nagrodę Obie[9]. W 1969 rola Bickhama w spektakluDoes a Tiger Wear a Necktie? naBroadwayu przyniosła jemu nagrodęTony[10]. W 1977 ponownie odebrałTony Award za postać Pavlo Hummela w sztuceDavida Rabe’aPodstawowy trening Pavlo Hummela.
Jego debiutem filmowym była epizodyczna rola Tony’ego w komediodramacieMe, Natalie (1969) zPatty Duke, a po popisie aktorskim w następnym filmie – melodramacieJerry’ego SchatzbergaNarkomani (Panic in Needle Park, 1971), gdzie zagrałnarkomana Bobby’ego, został zauważony przez reżyseraFrancisa Forda Coppolę. Trzecią rolą w jego ekranowej karierze byłMichael Corleone. Został wybrany przez Coppolę, pomimo że o tę rolę walczyli tacy gwiazdorzy jakRobert Redford,Warren Beatty czy – mało jeszcze wówczas znany –Robert De Niro. Kreacja Michaela Corleone, którego rodzina wyemigrowała z Sycylii do Stanów Zjednoczonych (podobnie jak Ala Pacino), w przebojowym filmie mafijnymOjciec chrzestny (1972) otworzyła mu drogę do kariery, a także była nominowana doOscara,BAFTA iZłotego Globu. Młody aktor zbojkotował ceremonię wręczenia Oscarów buntując się przeciw decyzji Akademii o nominowaniu go w kategoriidla najlepszego aktora drugoplanowego; grający jego ojca – Don Vito Corleone –Marlon Brando miał mniej czasu ekranowego, mimo to zdobył Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową. Rok potem za postać tytułowego policjantaFranka Serpico w dramacieSidneya LumetaSerpico (1973) był nominowany doOscara za najlepszą rolę pierwszoplanową. Na potrzeby roli zapuścił brodę i włosy, zrywając z eleganckim wizerunkiem znanym zOjca chrzestnego. Powrócił na kinowy ekran jako centralna postać sequela mafijnej sagiMario PuzoOjciec chrzestny II (1974) zdobył nominację do Oscara za rolę pierwszoplanową. Kolejną nominację do Oscara zapewniła mu rola Sonny’ego Wortzika, zuchwałego młodzieńca, który napada na nowojorski bank w opartym na autentycznych wydarzeniach dramacie sensacyjnymSidneya LumetaPieskie popołudnie (1975). Po czterech latach znów był nominowany do Oscara za kreację ambitnego adwokata Arthura Kirklanda, który wypowiada wojnę skorumpowanemu systemowi sądowniczemu w dramacieNormana Jewisona...i sprawiedliwość dla wszystkich (1979)[11].
W 1993 zdobył dwie nominacje do Oscara; jako najlepszy aktor drugoplanowy za rolę agenta nieruchomości Ricky’ego Romy, który nie cofnie się przed niczym, aby utrzymać pracę w dramacieJamesa FoleyaGlengarry Glen Ross (1993) orazdla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę emerytowanego oficera armii amerykańskiej Franka Slade’a w dramacieMartina BrestaZapach kobiety (1992). Za ten drugi występ odebrałOscara, udowadniając, że nie tylko znakomicie umie zagrać niewidomego, ale także zaprezentował umiejętności taneczne – w słynnej scenietanga zGabrielle Anwar. Od tego czasu wystąpił w wielu produkcjach, zdobywając znakomite recenzje –Życiu Carlita (1993),Gorączce (1995),Donnie Brasco (1997) czyAdwokat diabła (1997).
W 1996 zadebiutował jako reżyser dobrze przyjętym filmemSposób na Szekspira. Był też reżyseremChinese Coffee (2000),Wilde Salome (2010) iSalomé (2011). Jako Roy Cohn w miniserialuHBOAnioły w Ameryce (2003) otrzymałZłoty Glob. Za drugoplanową rolę legendarnego przywódcy związków zawodowych Jimmy’ego Hoffę wMartina ScorseseIrlandczyk (2019) zdobył kolejną nominację do Oscara.
Spotykał się zJill Clayburgh (od 1967 do maja 1975)[13],Diane Keaton (od kwietnia 1971 do stycznia 1991)[13],Tuesday Weld (1972)[13],Marthe Keller (od listopada 1976 do listopada 1978)[13] iKathleen Quinlan (1979–1981)[13]. W latach 1988–1989 jego partnerką była Jan Tarrant, trenerka aktorstwa, z którą ma córkę Julie Marie (ur. 16 października 1989). Spotykał się też zPenelope Ann Miller (od lutego 1993 do stycznia 1994)[13]. Od marca 1997 do stycznia 2003 był związany zBeverly D’Angelo, z którą ma bliźniaki, syna Antona Jamesa i córkę Olivię (ur. 25 stycznia 2001)[14]. W latach 2008–2018 był w związku z argentyńską aktorką Lucilą Solą. Następnie, do 2020 był związany z izraelską piosenkarką i aktorką Meital Dohan[15][16]. Z nieformalnego związku z młodszą o 54 lata Noor Alfallah ma syna, Romana (ur. 15 czerwca 2023)[17].
W latach 1995–2010 nagroda była przyznawana w kategorii, najgorsza ekranowa para, 2011 – najgorsza ekranowa para lub obsada, 2012–2013 – w dwóch kategoriach osobno – najgorsza ekranowa para i najgorsza obsada, od 2014 – najgorsze ekranowe połączenie
.jpg)
.jpg)
