.jpg) Adam Bochnak (ok. 1950, aut.Stanisław Kolowca) | |||
| Data i miejsce urodzenia | 17 września 1899 | ||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | 28 maja 1974 | ||
| profesor nauk humanistycznych | |||
| Specjalność: historia sztuki | |||
| Alma Mater | |||
| Doktorat | |||
| Habilitacja | |||
| Profesura | |||
| Polska Akademia Nauk /Umiejętności | |||
| Status PAN | członek krajowy | ||
| Status PAU | członek krajowy | ||
| Uczelnia | |||
| Odznaczenia | |||
     | |||
| |||
Adam Bochnak (ur.17 września1899 wKrakowie[1], zm.28 maja1974 tamże) – polskihistoryk sztuki, profesorUniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektorMuzeum Narodowego w Krakowie.
Urodził się w rodzinie kupca Władysława i Józefy ze Spyszów (1868–1937)[1]. Miał siostrę Zofię (1903–1999). Kształcił się wgimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1917 roku zdał maturę. Następnie studiował historię sztuki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1917–1922), m.in. pod kierunkiemJerzego Mycielskiego iJuliana Pagaczewskiego, który był promotorem jego doktoratuKolegiata św. Józefa w Klimontowie (1922). Jako student walczył w szeregach krakowskiego batalionuLegii Akademickiej, który stanowił część obsady pociągu pancernego „Śmiały”, działającego nafroncie ukraińskim na przełomie lat 1918/1919. Już w 1920 roku podjął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim[1], z którym pozostał związany aż do emerytury w 1969 roku. Początkowo pracował jako starszy asystent w Katedrze Historii Sztuki, a od 1925 roku (po przedstawieniu pracyMakaty marszałka Francji Franciszka de Crequi, księcia de Lesidiguieres) był docentem w tej katedrze.
Uniknąwszy aresztowania wSonderaktion Krakau, docent Bochnak wyjechał doCiężkowic k.Tarnowa, gdzie przez cały okresokupacji niemieckiej kierowałtajnym nauczaniem.
PoII wojnie światowej opiekował sięMuzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego (1947–1951), w 1948 roku został profesorem kontraktowym, w 1953 roku kierownikiem Katedry Historii Sztuki, w 1954 roku profesorem nadzwyczajnym, w 1957 roku profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Historii Sztuki Nowożytnej. Od 1960 roku kierował również Instytutem Historii Sztuki, pełnił funkcje w kierownictwie uczelni – dziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1954–1956, 1959–1961) i prorektora (1956–1959). Poza uniwersytetem współpracował z Gabinetem RycinPAU (gdzie był w latach 1935–1939 konserwatorem), Liceum Koedukacyjnym w Ciężkowicach (dyrektor, 1945), Muzeum Narodowym w Krakowie (kustosz i zastępca dyrektora w latach 1945–1957 pod nazwą Państwowe Zbiory Sztuki naWawelu, dyrektor Muzeum 1957–1962).
W 1939 roku został członkiem korespondentemPAU; był sekretarzem (dwukrotnie) i przewodniczącym (1952) Komisji Historii Sztuki PAU, a także zastępcą przewodniczącego i przewodniczącym Komisji Teorii i Historii Sztuki Oddziału PAN w Krakowie. Należał m.in. do Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa (wiceprezes, członek honorowy) i Stowarzyszenia Historyków Sztuki (członek honorowy). W 1958 roku kierował polską ekspozycją zabytków krakowskich na międzynarodowej wystawie „Złoty wiek miast europejskich” wGandawie; otrzymał za to przedsięwzięcie Nagrodę miasta Krakowa (1958). Był także laureatem nagród ministra szkolnictwa wyższego (1963, 1966), w 1972 roku otrzymałMedal im. Mikołaja Kopernika PAN.
Adam Bochnak poślubił Ewę Mossoczy (1912–2006), z którą miał dwóch synów, Jacka i Wojciecha.
Zmarł w Krakowie. Pochowany nacmentarzu Rakowickim[2] (kwatera Ł-płd-po lewej Grzesickiego)[3].
Zajmował się historią sztukibarokowej irokoka, historią rzemiosła artystycznego, historią nauk o sztuce oraz muzeologią. W poszukiwaniu źródeł początków baroku w Polsce wskazał na kościół św. Piotra i Pawła w Krakowie, jako wzorowany na rzymskim kościeleIl Gesù. Dla wydawnictwaHistoria sztuki polskiej opracował temat dziejów rzemiosła artystycznego. Dokonał analizy historycznej i estetycznej obrazu zfary w Bieczu, wskazując na związki z dziełemOpłakiwanie ChrystusaMichała Anioła w katedrzeflorenckiej. Był autorem życiorysów polskich historyków sztuki, badał m.in. życie i dorobekMariana Sokołowskiego. W latach 1939–1952 redagował „Prace Komisji Historii Sztuki”, a w latach 1961–1963 „Rocznik Krakowski”.
Ulica w Krakowie w dzielnicySwoszowice, łącząca ulice Myślenicką i Wróblowicką została nazwana imieniem prof. Adama Bochnaka.
