Adźanta (hindi: अजिंठा लेणी) – grupa wzgórz wIndiach w stanieMaharasztra, na terenie dawnego księstwa Hajderabadu. W ich zboczach, nad doliną rzeki Waghory, wykutych jest 30 pieczar z unikatowymi malowidłami o tematyce buddyjskiej. Cztery groty toćajtje – miejsca kultu, zaś pozostałe towihary – miejsca zamieszkania i gromadzenia się mnichów. Groty powstały między II wiekiem p.n.e. a VII wiekiem n.e.[1] Wiele z nich wykuto za czasówGuptów. Część grot nie została ukończona, prawdopodobnie z uwagi na brak funduszy związany z zanikiem buddyzmu na półwyspie dekańskim. Groty zostały odkryte w 1819 przez grupę angielskich myśliwych[2]. Zespół grot w Adźancie znajduje się naliście światowego dziedzictwa UNESCO.
O znaczeniu grot w Adźancie decydują przede wszystkim malowidła, zachowały się one jednak tylko w części pieczar. Malowano je na podkładzie wapiennym, uprzednio wyrównując nierówności skały przy użyciu gliny zmieszanej z omłotami ryżowymi i krowim nawozem. Następnie czerwonym barwnikiem pociągano kontury, po czym następowało wypełnianie barwą. Wnętrze grot oświetlano prawdopodobnie za pomocą systemu luster z polerowanej blachy. Tematycznie wszystkie malowidła wiążą się z buddyzmem, stanowiąc często ilustracje umoralniającychdżatak. Do najbardziej znanych malowideł należą:Bodhisattwa Padmapani w grocie nr 1, ilustracje dżatakiOpowieść o królu gęsi z groty nr 17. W całym malarstwie Adźanty przeważa wyrafinowanie linii nad plamą barwną.
- ↑Wspólnie z Argentyną, Francją, Niemcami, Belgią, Japonią i Szwajcarią
